Tango muerte

Tango muerte, Parov Stelar

www.youtube.com/watch?v=yHhBW4t_omk

Παιχνίδι

Όλα είναι όμορφα το καλοκαίρι. Όταν με μια ανάσα το σώμα σου γεμίζει από οξυγόνο και πεύκο, τότε έχεις νικήσει το χρόνο για μια στιγμή και με μια ανάσα. Αυτή η ψευδαίσθηση για εμάς υπάρχει, για να έχουμε κάτι απ'τα πολλά να περιμένουμε, κάτι που θα έρθει σίγουρα, που πάντα θα έρχεται. Κι όσο οι γνώριμοι ήχοι απομακρύνονται τόσο μια ασυνήθιστη αύρα σε κυκλώνει κι ένα περίεργο αίσθημα νοσταλγίας σε κατακλύζει απ'όπου κι αν φεύγεις όπου κι αν πηγαίνεις. Δεν είναι μόνο η θάλασσα, ο ήλιος κι η ανεμελιά που πολλοί καρτερούν. Το καλοκαίρι είναι μια παράξενη διαδικασία, ένας συναισθηματικός εθισμός σε αυτά που θυμίζει και σε αυτά που δεν θα έπρεπε να θυμίζει. Είναι οι ψίθυροι, είναι η δύση κι η ανατολή, είναι οι άνθρωποι που έφυγαν δια παντός κι αυτοί που είναι εδώ με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, ένα παιχνίδι είναι. Αυτό είναι. 

Κι εσύ τρελή με τυραννάς, Μαρίζα Κωχ

Δες με, πίσω από λάστιχα, τροχούς

βαλμένος σταθερά μέσα σε πρέσα

δες με πίσω από γυάλινα φτερά

που φόρεσα γερά γιατί σ'αρέσαν

Κι εσύ τρελή με τυραννάς και

πίκρες με κερνάς πρωί και βράδυ

μοιάζεις με κόρη μάγισσας

που αλλάζει πρόσωπα μες το σκοτάδι

Δες με, δεκάξι ώρες στο ντορό

γεννιέμαι και πεθαίνω στο τιμόνι

δες με, δεκάξι ώρες δεν περνούν

μες τον πνιχτό αέρα που σκοτώνει.

Ένα ωραίο τραγούδι από μια πολύ όμορφη φωνή...

http://www.youtube.com/watch?v=pTtiAsAwIrY

Κόκκινο κοχύλι

Μοιάζεις με βροχή καλοκαιρινή

όταν με κοιτάς 

και φιλιά ζητάς να δροσιστείς

Πόσο σ'αγαπώ δέρμα τρυφερό

είσαι η χαρά που έψαχνα να βρω

τόσο καιρό

Στην καρδιά μου έχει μείνει

ένα κόκκινο κοχύλι

από τ'άσπρο καλοκαίρι

ποιος θεός σε έχει φέρει

στη ζωή μου για να μείνεις σαν

ανάμνηση μιας δίνης

Άστρο μακρινό μες τον ουρανό

φύλαξε γλυκά

στην τρελή τροχιά

το μυστικό

Κόκκινο κοχύλι, Δήμητρα Γαλάνη-Κωνσταντίνος Βήτα

http://www.youtube.com/watch?v=2hWcOZ0FPmQ

Πόσο όμορφο και γλυκό...

Highlight

Καλοκαίρι, καλοκαιράκι...δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι δεν είναι εδώ, δεν μπορώ να του γυρίσω την πλάτη, δεν μπορώ να το βγάλω απ'το μυαλό μου. Πώς να μπορέσω άλλωστε; Όλη μου η ζωή είναι τα καλοκαίρια μου...εκείνα τα χρυσά, ζεστά καλοκαίρια που λιώνουν στο στόμα σαν τα ώριμα σύκα. Πόσο τα νοσταλγώ δεν ξέρετε....

Μαλαματένια λόγια

στίχοι: Μάνος Ελευθερίου/μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
σου μάθαινε το αύριο και το χθες
μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
απ' του καιρού την άγρια πληρωμή
στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη
παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
και ξημερώματα Παρασκευή
τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν αλλάξουν οι γενιές κάποια πράγματα θα παραμείνουν ακέραια, άφθαρτα, αιώνια...

 Μαλαματένια λόγια, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης Υφαντής, Λιζέτα Καλημέρη

www.youtube.com/watch?v=_z40m4mW2Lg&feature=related 

 

Επάγγελμα ξεφτύλας με ναζιστικές καταβολές.

Ότι θα φτάναμε σε τέτοια σημεία δεν το φανταζόμουν ποτέ. Ψέματα. Το φανταζόμουν. Οι εκρήξεις βίας έχουν χτυπήσει κόκκινο καιρό τώρα -εντός όπως είδαμε, αλλά και εκτός τηλεοπτικών στούντιο- μόνο που δεν είμαι σίγουρη ποιοι και πόσοι είναι οι πραγματικοί λόγοι που κρύβονται από πίσω εξαιρουμένων των προφανών. Θα αποφύγω αυτή τη φορά τις κοινωνιολογικές προσεγγίσεις και τις εκτιμήσεις επί των καταστάσεων, άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να το κάνουν πολύ καλύτερα και εμπεριστατωμένα και θα σταθώ σ'ένα πράγμα μόνο. Το πρωτοφανές για μια συζήτηση μεταξύ πολιτικών εκπροσώπων μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες πάντα, μένος του μέλους της χ.α απέναντι στη Λιάνα Κανέλλη και στη Ρένα Δούρου. Βλέποντας ξανά και ξανά το απόσπασμα εντυπωσιαζόμουν το ίδιο. Ασίγαστο μένος εναντίον των πάντων. Μένος για το μένος. Αυτοσκοπός. Αλήθεια, όλοι εσείς θεωρείτε πως η βία είναι η λύση; Κι αν η βία είναι όλη σου η ζωή, τότε η λύση πια είναι; Υπάρχει κάτι χειρότερο; Συγκράτησα μια φράση της Λιάνας Κανέλλη. "Σάρξ εκ της σαρκός μας". Ξυπνήστε.