ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ...

Πριν πολύ καιρό, κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες μου ήρθε μια γεύση αλμύρας στα χείλη. Κρατούσα τα καλοκαίρια μου στα χέρια και ήταν μεγάλο συναισθηματικό φορτίο αυτό. Θυμήθηκα πώς ήταν τότε που τα μάτια μου έκλειναν μπροστά στο δυνατό ήλιο, τότε που μάζευα άσπρα βότσαλα για να θυμάμαι, που ήμουν πλημμυρισμένη χαρά, που κυκλοφορούσα την κόκκινη μύτη και τους καμένους μου ώμους όλο περηφάνεια, που σαν αναστενάρισσα χοροπηδούσα πάνω στην καυτή άμμο. Τότε που φορούσα ένα φούτερ τρία νούμερα μεγαλύτερο και κοιτούσα ανάσκελα τα αστέρια. Στιγμές παγωμένες στο χρόνο, μοναδικά δικές σου στιγμές. Μορφές αποτυπωμένες στο χαρτί καταδικασμένες να χαμογελούν, να κοιτούν με νάζι, να κοιτούν με λατρεία, χείλη σουφρωμένα στέλνουν και δίνουν φιλιά, αγκαλιές και χέρια μπλεγμένα. Κάθε φωτογραφία και μια ανάσα. Κάθε φωτογραφία κι ένας χτύπος. Το καλοκαίρι είναι εδώ για ακόμα μία φορά. Θα φύγω. Θα ξανθύνουν ξανά οι άκρες των μαλλιών μου, θα κοκκινίσει ξανά η μύτη μου, θα με ανατριχιάσει ξανά το βραδινό αεράκι. Σε άλλα μέρη αυτή τη φορά...Και γιατί όχι, θα δοκιμάσω ξανά να πιάσω τον ήλιο...