"ΘΑ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΑ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΩΝ"
Γέλασα. Πολύ γέλασα, όχι όμως με την ψυχή μου. Σήμερα που υπερψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα για τη "σωτηρία" της χώρας μας ενάντια σ'αυτό το τερατόμορφο οικονομικό χρέος που μας κυνηγά από τα βάθη της κιτρινισμένης ιστορίας μας, ο Πρωθυπουργός "των λίγων" ανάμεσα σε άλλους κωμικοτραγικούς λεονταρισμούς τόλμησε να ξεστομίσει -ασυναίσθητα θαρρώ, άλλωστε ήταν γραμμένο στα χαρτιά του- αυτή τη φράση.
Δεν νομίζω πως πλανάται πλάνην οικτράν. Κάθε άλλο μάλιστα. Εκτελεί κατά το δοκούν τις "άνωθεν" προγραμματικές εντολές. Οι οικονομικοί μας κηδεμόνες ήρθαν, είδαν και απήλθαν. Μας τράβηξαν το αυτί και έπειτα κούνησαν συγκαταβατικά το κεφάλι. Κατανοούν και ίσως συμπονούν οι "πατέρες" μας -για τους καχύποπτους αυτής της ιστορίας-. Ποιο άτακτο παιδί, άλλωστε, δεν χρήζει συμμόρφωσης;
Πριν τη διαδικασία ψήφισης από τους βουλευτές, οι αρχηγοί των δυο μεγάλων κομμάτων -περιορίζομαι σ'αυτά για ευνόητους λόγους- ανέβηκαν στο βήμα και έδωσαν μια ακόμα αποτυχημένη "τελευταία" παράσταση. Δυο καλοκουρδισμένα ρομποτάκια, δυο πάνινες σατανικές μαριονέτες, δυο πλαστικά πιόνια με μακρά ημερομηνία λήξης, δυο ξοφλημένοι λαοπλάνοι με χαμερπή ένστικτα, δυο παλιοί αμερικανοθρεμμένοι συμφοιτητές αναγκάστηκαν σήμερα να λογομαχήσουν και εντέλει να διαφωνήσουν "για τα μάτια του κόσμου" που λέμε. Ένεκα η εξέλιξη της πλοκής, βλέπετε. Απόρησα με το ύφος του Γ.Π, το πεζό, το ρηχό, το αδιάφορο ύφος. Τότε έκανα αυτό που μας είχε προτείνει ένας καθηγητής στο σχολείο. Πάτησα το mute και απλά κοιτούσα την οθόνη. Στο διπλανό ακριβώς παράθυρο υπήρχαν απευθείας πλάνα από την πλατεία Συντάγματος. Ήταν οδυνηρό. Δεν αναγνώριζα κανέναν και τίποτα. Μόνο ακαθόριστες μορφές μέσα από σύννεφα πυκνού καπνού. Τελικά, οι πράξεις βίας δεν θα πάψουν ποτέ να κρύβονται πίσω από τις διαδικασίες νοηματοδότησης του κόσμου. Ο Πρωθυπουργός, χωρίς φωνή, έδειχνε ατάραχος, μια ευθεία άτονη γραμμή. Το ίδιο ακριβώς και με φωνή. Τότε άρχισα να παίζω. Είχα πάνω του την απόλυτη εξουσία. Εγώ επέλεγα πότε θα μιλήσει και πότε θα σκάσει. 155 στόματα συναίνεσαν. Πώς να τα κάνεις όλα να σκάσουν;
Το ένα οικονομικό μέτρο διαδέχεται το άλλο και η έξοδος κινδύνου δεν φαίνεται από πουθενά. Η μιζέρια έχει μετατραπεί από απωθητική έννοια σε στάση ζωής, σε σκέψη που ολοένα κερδίζει έδαφος, σε τακτική επιβίωσης και σε ένστικτο αυτοσυντήρησης. Πλέον, δεν είναι μόνο γύρω μας, είναι και μέσα μας. Ένα αυτοάνοσο νόσημα του οποίου η θεραπεία δεν υπάρχει παρά μόνο μέσα μας.
Σήμερα, Κύριοι, ξεπουλήσαμε για ακόμα μια φορά την αξιοπρέπεια μας.
Άγκελα, πιες μια μπύρα στην υγειά των κατακτήσεων σου...Ούτως ή άλλως κερασμένη θα'ναι.
Δεν νομίζω πως πλανάται πλάνην οικτράν. Κάθε άλλο μάλιστα. Εκτελεί κατά το δοκούν τις "άνωθεν" προγραμματικές εντολές. Οι οικονομικοί μας κηδεμόνες ήρθαν, είδαν και απήλθαν. Μας τράβηξαν το αυτί και έπειτα κούνησαν συγκαταβατικά το κεφάλι. Κατανοούν και ίσως συμπονούν οι "πατέρες" μας -για τους καχύποπτους αυτής της ιστορίας-. Ποιο άτακτο παιδί, άλλωστε, δεν χρήζει συμμόρφωσης;
Πριν τη διαδικασία ψήφισης από τους βουλευτές, οι αρχηγοί των δυο μεγάλων κομμάτων -περιορίζομαι σ'αυτά για ευνόητους λόγους- ανέβηκαν στο βήμα και έδωσαν μια ακόμα αποτυχημένη "τελευταία" παράσταση. Δυο καλοκουρδισμένα ρομποτάκια, δυο πάνινες σατανικές μαριονέτες, δυο πλαστικά πιόνια με μακρά ημερομηνία λήξης, δυο ξοφλημένοι λαοπλάνοι με χαμερπή ένστικτα, δυο παλιοί αμερικανοθρεμμένοι συμφοιτητές αναγκάστηκαν σήμερα να λογομαχήσουν και εντέλει να διαφωνήσουν "για τα μάτια του κόσμου" που λέμε. Ένεκα η εξέλιξη της πλοκής, βλέπετε. Απόρησα με το ύφος του Γ.Π, το πεζό, το ρηχό, το αδιάφορο ύφος. Τότε έκανα αυτό που μας είχε προτείνει ένας καθηγητής στο σχολείο. Πάτησα το mute και απλά κοιτούσα την οθόνη. Στο διπλανό ακριβώς παράθυρο υπήρχαν απευθείας πλάνα από την πλατεία Συντάγματος. Ήταν οδυνηρό. Δεν αναγνώριζα κανέναν και τίποτα. Μόνο ακαθόριστες μορφές μέσα από σύννεφα πυκνού καπνού. Τελικά, οι πράξεις βίας δεν θα πάψουν ποτέ να κρύβονται πίσω από τις διαδικασίες νοηματοδότησης του κόσμου. Ο Πρωθυπουργός, χωρίς φωνή, έδειχνε ατάραχος, μια ευθεία άτονη γραμμή. Το ίδιο ακριβώς και με φωνή. Τότε άρχισα να παίζω. Είχα πάνω του την απόλυτη εξουσία. Εγώ επέλεγα πότε θα μιλήσει και πότε θα σκάσει. 155 στόματα συναίνεσαν. Πώς να τα κάνεις όλα να σκάσουν;
Το ένα οικονομικό μέτρο διαδέχεται το άλλο και η έξοδος κινδύνου δεν φαίνεται από πουθενά. Η μιζέρια έχει μετατραπεί από απωθητική έννοια σε στάση ζωής, σε σκέψη που ολοένα κερδίζει έδαφος, σε τακτική επιβίωσης και σε ένστικτο αυτοσυντήρησης. Πλέον, δεν είναι μόνο γύρω μας, είναι και μέσα μας. Ένα αυτοάνοσο νόσημα του οποίου η θεραπεία δεν υπάρχει παρά μόνο μέσα μας.
Σήμερα, Κύριοι, ξεπουλήσαμε για ακόμα μια φορά την αξιοπρέπεια μας.
Άγκελα, πιες μια μπύρα στην υγειά των κατακτήσεων σου...Ούτως ή άλλως κερασμένη θα'ναι.
Το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου, Δημήτρης Μητροπάνος
http://www.youtube.com/watch?v=jZ6DzAYuviY
http://www.youtube.com/watch?v=jZ6DzAYuviY
