Σάββατο 26 Μαΐου 2012


Una noche mas, Yasmin Levy
  
Recuerdo tu imajen alejandose
La tierra se hundia bajo mis pies
Fui cayendome al vacio
Sin poderme agarrar a la vida
Como pude imaginarme
Que tenia algo que darte
Yo en mi madurez
Y tu en tu plena juventud
Los años no perdonan
Solo te ruego que me des
Una noche de amor
Solo pido una noche mas
Que me vuelvas a engañar
Te maldigo para que no puedas llorar
Que tu corazon se vuelva piedra
Que tu alma pierda su alegria
A la vez que mi cuerpo emvejece
Solo te ruego que me des
Una noche de amor
Solo pido una noche mas
Que me vuelvas a engañar
--------
Θυμάμαι την εικόνα σου να απομακρύνεται
Η γη βυθιζόταν κάτω από τα πόδια μου
Έφευγα πέφτοντας στο κενό
Χωρίς να μπορώ να κρατηθώ από τη ζωή 
Πώς μπόρεσα να φανταστώ
Ότι είχα κάτι να σου δώσω
Εγώ στην ωριμότητα μου
Κι εσύ στην πλήρη νεότητα σου
Τα χρόνια δε συγχωρούν
Μόνο σε ικετεύω να μου δώσεις
Μια νύχτα έρωτα
Ζητώ μόνο μία νύχτα ακόμα
Nα με ξεγελάσεις πάλι
Σε καταριέμαι να μην μπορείς να κλάψεις
Η καρδιά σου να γίνει πέτρα
Η ψυχή σου να χάσει τη χαρά της
Την ίδια ώρα ενώ το σώμα μου γερνάει
Μόνο σε ικετεύω να μου δώσεις 
Μια νύχτα έρωτα
Ζητώ μόνο μία νύχτα ακόμα
Να με ξεγελάσεις πάλι




Πόση μαγεία μπορεί να χωρά σε ένα τραγούδι...


Δευτέρα 21 Μαΐου 2012


The violence of the world, Midnight Choir



Angel, hear my call
Stranger, I'm about to fall
The well that once drew will
Have no more, no more to give

Angel, hear my say
Stranger, come light my way
For many a prayer's escape
Save this one, it's getting late

Angel, I lie awake
Stranger, don't let me break
The violence of the world
Took a hold, a hold of my soul

Angel, hear my call
Stranger, I'm about to fall
A world so hard to bear
Got no choice, oh Lord I swear

Angel, I lie awake
Stranger, don't let me break
The violence of the world
Took a hold, a hold of my soul

Angel, I lie awake
Stranger, don't let me break
The violence of the world
Took a hold, a hold of my soul

Τετάρτη 16 Μαΐου 2012


Ο κύκλος του κόσμου...

Κάπως αργά έμαθα πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι. Αναφέρομαι στο Νίκο Αλεξίου. Όταν τον είδα στην παράσταση "Κόλχαας"*, να σχηματίζει τον "κύκλο του κόσμου" γύρω απ'την καρδιά του αντίκρυσα μια πηγή δύναμης να στέκει καθιστή σε μια καρέκλα που έλουζε μια λωρίδα φωτός μέσα στη σκοτεινή αίθουσα. Από την αρχή μέχρι το τέλος της ερμηνείας δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Κανείς δεν μπορούσε. Ρούφηξα αχόρταγα κάθε λεπτό, προσπάθησα να πάρω λίγο απ'την ψυχή του, την ψυχή που καταθέτει κάθε φορά ερμηνεύοντας. Τα χέρια του έφτιαχναν κόσμους μακρινούς και έπλαθαν ανθρώπους αλλιώτικους κι όλα ήταν φωτεινά και είχαν χρώματα παρά το σκοτάδι. Τόσοι άνθρωποι μέσα σε ένα κορμί. Απ'το στόμα του ξεχύνονταν πύρινες λέξεις κι απ'τα πόδια του δεκάδες καλπασμοί αλόγων. Οι λέξεις, τα χέρια, οι κινήσεις, η χροιά της φωνής, τα μάτια, το σώμα, όλα τόσο εναρμονισμένα μεταξύ τους γέννησαν μια "υψηλής έντασης" αρμονία. Η παράσταση τελείωσε μ'ένα μούδιασμα στην ψυχή.


*Κόλχαας, θεατρική νουβέλα του Χάινριχ φον Κλάιστ. Αληθινή ιστορία που διαδραματίζεται στη Γερμανία του 1500 και αφορά έναν έμπορο αλόγων ο οποίος γίνεται αντικείμενο προκλητικής εξαπάτησης από έναν άρχοντα. Παρά την πίστη του στη δικαιοσύνη, μη μπορώντας να δικαιωθεί, παίρνει το νόμο στα χέρια του και σκορπά ανεξέλεγκτα το θάνατο. Την πιο κρίσιμη στιγμή αναλαμβάνει την ευθύνη και γράφει το τέλος. Μετάφραση από διασκευή, σκηνοθεσία, ερμηνεία μονολόγου: Νίκος Αλεξίου.

Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

1 + 1 δώρο!

Ε, λοιπόν, οι εκλογές στην Ελλάδα μπορεί να έχουν μεγάλο ενδιαφέρον τελικά. Η χθεσινή μέρα, ένας πραγματικός μαραθώνιος πολιτικών συζητήσεων, εκτιμήσεων, προβλέψεων και σχολίων επί σχολίων έκλεισε με την αναμενόμενη κατακόρυφη πτώση των δυο "μικρομέγαλων" κομμάτων και τη θλιβερή άνοδο της νεοναζιστικής συμμορίας της χρυσής αυγής (φαντάζομαι μου επιτρέπετε τα μικρά γράμματα αντί των κεφαλαίων καθ'ότι η εν λόγω παρωδία πρόκειται για αμελητέα ποσότητα). Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Έφτασε στην πηγή, αλλά δεν ήπιε νερό. Φυσικά και αναφέρομαι στον Αντώνη Σαμαρά του οποίου το κόμμα έφτασε μόλις τις 108 έδρες (να υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο πως το άνωθεν νούμερο -όχι ο Σαμαράς, καλοπροαίρετοι αναγνώστες, οι έδρες, οι έδρες- σχηματίστηκε αφού προστέθηκε σε αυτό το "bonus" των 50 εδρών βάσει του εκλογικού νόμου που άλλαξε (κατά το δοκούν, αλλά μεταξύ μας) ο Υπουργός Εσωτερικών της ΝΔ, Προκόπης Παυλόπουλος επί κυβερνήσεως της ΝΔ. Αν κάνουμε την αφαίρεση φτάνουμε το θλιβερό νούμερο των μόλις 58 εδρών. Παρ'όλα αυτά παραμένει πρώτο κόμμα με ποσοστό 18,85%. Ποιος θα είναι ο τυχερός που θα πάει πακετάκι με τον Αντώνη Σαμαρά ως hero of the day; Αφού πήρε τη διερευνητική εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας πραγματοποίησε συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος Αλέξης Τσίπρας ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν φαντάστηκε τη χθεσινή του "νίκη". Από τα γραφεία τής Κουμουνδούρου βρέθηκε ξαφνικά σ'ένα πολιτικό λούνα πάρκ να γιορτάζει το ποσοστό του 16,78% και τη δυναμική είσοδο της "αριστεράς" στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας με τη φιλοδοξία να επηρεάσει και το ευρωπαϊκό σκηνικό. Επιτρέψτε μου να διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις. Αρκεί μόνο να αναφέρω πως βάσει του πρώτου exit poll των 19:00 στο mega το 19% των μέχρι πρότεινος ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στράφηκε σε αυτές τις εκλογές στο ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο θετικό ίσως είναι πως έσπασε το "ψυχικό συμβόλαιο" όπως πολύ εύστοχα ανέφερε στη σημερινή ραδιοφωνική του εκπομπή ο Νίκος Χατζηνικολάου μεταξύ των ψηφοφόρων και των δυο κομμάτων. Φαίνεται να έσπασε εν μέρει η κομματική θρησκοληψία και η αυτιστική μεταπήδηση από τον ένα στον άλλο. Ο καιρός θα δείξει πόσο θα κρατήσει αυτή η αναλαμπή. Τρίτο ήρθε το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου, αλλά μάλλον έπρεπε να φτάσει πιο κάτω. Επάξια θα έπιανε πάτο. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και ο Πάνος Καμμένος (για μετερίζι της ΝΔ) έφτασαν αρκετά ψηλά. Ακολουθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος με τις σταθερές και αμετακίνητες θέσεις του δηλώνοντας ξεκάθαρα πως δεν προτίθεται να συμμετάσχει σε καμία κυβέρνηση συνεργασίας. Το "καλό" το αφήνω για το τέλος. Συνεχίζω με τη Δημοκρατική Αριστερά η οποία με ποσοστό 6,11% "μπαίνει" στη Βουλή και θυμίζει στους εξοστρακισμένους και αποστρατούντες -ένθεν κι ένθεν- βουλευτές πώς είναι να είσαι ένας απ'αυτούς. Εν αναμονή θα είμαστε για τις "μεταγραφές" και τις συνεργασίες τούδε και στο εξής. Οι Οικολόγοι Πράσινοι παραδομένοι στην ασάφεια και την ατονία δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν τις απαιτούμενες ψήφους για να εισέλθουν στο κοινοβούλιο. Τη βαθιά μου λύπη να εκφράσω στο σημείο αυτό για το ΛΑΟΣ και τον Γιώργο Καρατζαφέρη που "ξεσπιτώθηκε" έτσι ξαφνικά. Πρόλαβε, όμως, να αφήσει πίσω του δυο άξια τέκνα της πολιτικής και της ενόργανης γυμναστικής με έφεση στις "κωλοτούμπες" (εσκεμμένο το -ω-), τον πατριώτη Άδωνι Γεωργιάδη και τον "ακτιβιστή" της δεξιάς Μάκη Βορίδη. Και τώρα το "καλό" που σας έταξα νωρίτερα. Το αυγό του φιδιού, όπως πολύ εύστοχα έχουν κάποιοι χαρακτηρίσει τη χρυσή αυγή, εκκολάφθηκε και έσπασε. Σε περιόδους οικονομικής και αξιακής κρίσης τέτοιου είδους "φαινόμενα" ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια και μάλιστα δηλητηριώδη. Πρόκειται για παραπλανημένα ανδρείκελα και γύναια χωρίς αφετηρία, πορεία και στόχο στη ζωή. Διεστραμμένα μυαλά (κατ'ευφημισμόν "μυαλά"), κενές προσωπικότητες (κατ'ευφημισμόν "προσωπικότητες"), μικροβιακά κατάλοιπα μιας βρωμερής "ιδεολογίας" (εδώ το "κατ'ευφημισμόν ιδεολογία" χτυπάει κόκκινο) κάτι που καταδεικνύει η φύσιν και παραφύσιν βιασμένη ψυχή τους. Για το τέλος, σας επιστρέφω τη νοσηρή δήλωση. Από σας πρέπει να ξεβρωμίσει ο τόπος, κάτι που θα γίνει μόνο με μυαλά ανοιχτά.



Σάββατο 5 Μαΐου 2012


Εν λευκώ...

Τρέμω τη στιγμή που ίσως σταματήσω να γελάω, τη στιγμή που ίσως σταματήσω να χαίρομαι, φοβάμαι μήπως το επιτρέψω ερήμην μου. Τρέμω τη στιγμή που ίσως απαξιώσω τη ζωή μου και θεωρήσω την παρουσία μου αναπόφευκτη και καταναγκαστική, μήπως αρχίσω να μοιάζω στους ανθρώπους που βλέπω καθημερινά μ'αυτή την έκφραση που τόσο φοβάμαι, αυτή του χαοτικού κενού που εύχομαι να παραμείνει άγνωστη. Τρέμω μήπως χάσω το ενδιαφέρον μου για τους ανθρώπους και πάψω να τους βρίσκω ελκυστικούς. Τρέμω μήπως σταματήσουν αυτοί να μ'αγαπούν κι εγώ αντί να πληγωθώ, να αδιαφορήσω, να μην ζω καν για μενα. Τρέμω μήπως πάψω ν'ακούω και να κοιτώ, αλλά μόνο να βλέπω, μήπως αγνοώ και μ'αγνοούν, μήπως δεν έχω τίποτα να πω, τίποτα να νιώσω. Μήπως μάθω να διαγράφω αδιακρίτως, μήπως συμβιβαστώ ες αεί. Σας εκμυστηρεύομαι πως αυτή η "ζωή" πολύ με τρομάζει...