Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011



ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ!


Μπορείς είτε να κλειστείς στο καβούκι σου είτε να ζήσεις. Ακόμη, μπορείς να επιλέξεις πώς θα ζήσεις και ποιούς ρόλους θα διαδραματίσεις στην ταινία που λέγεται "ζωή". Μπορείς εσύ να βάλεις τα χρώματα και τις μυρωδιές, να φτιάξεις εικόνες, να συνθέσεις στιγμές. Μπορείς να "κατεβάσεις ρολά", να φτιάξεις ένα δικό σου ουτοπικό κόσμο με χαρακτήρες που θα πεθαίνουν και θα επιστρέφουν αναλόγως τις διαθέσεις σου. Μπορείς να γκρινιάζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ ασταμάτητα, να γίνεσαι ένα αφόρητο βάρος στους γύρω σου, να είσαι ένας ταλαίπωρος εξ επαγγέλματος. Μπορείς να βάλεις την Αυτού Μεγαλειότης σου να κάθεται στο θρόνο που εσύ της έφτιαξες, να τη στολίσεις faux bijoux και να τη μάθεις να κοιτάει με κομπασμό. Μπορείς να βγαίνεις όπως και να'χει κάθε Σάββατο βράδυ -έτσι προστάζει το εγχειρίδιο του χαρούμενου και αισιόδοξου όντος- και να επισκέπτεσαι τα πιο "in" μέρη της πόλης ντυμένος με τίποτα λιγότερο από ο,τιδήποτε σικάτο, μοδάτο και ακριβό. Μπορείς, πίνοντας παράλληλα το εξωτικό ποτό σου, να προσποιείσαι ότι ακούς με ευλάβεια και κατανόηση τη χαροκαμμένη "φίλη" σου που τόσο καιρό είχες να μάθεις νέα της και πολύ σου έλειψε, ενώ ουσιαστικά γδύνεις με τα μάτια τον γραμμωμένο barman που όλο νόημα κουνάει το shaker ετοιμάζοντας σου το τρίτο κατά σειρά "sex on the beach". Μπορείς ολοένα να αυξάνεις τους "φίλους" σου στο facebook, να συνηθίζεις τα "greeklish", να κατασκοπεύεις όλους τους πρώην που κανείς τους δεν σου άξιζε εδώ που τα λέμε, να ανεβάζεις συνεχώς πληθώρα από φωτογραφίες σου προωθώντας εκείνη την εικόνα του εαυτού σου που σε μεταμορφώνει σε επίγεια-ο θεά-ό. Όσο περισσότερα τα σχόλια δε, τόσο πιο ολοκληρωμένη-ος αισθάνεσαι, τόσο πιο αποδεκτός. Μπορείς να διατρέχεις τους διαδρόμους του Πανεπιστήμιου όλο τουπέ και χάρη, να εγκλωβιστείς στη μίζερη και αυτοσυντηρούμενη κλίκα που επιτάσσει το κοινό γούστο στα gucci παπούτσια, να συζητάς τάχα μου δήθεν για Κούντερα και Γιάλομ μέσα στην αίθουσα και για το πόσο σε ενθουσίασε η καταλανική αρχιτεκτονική στην Ισπανία, ενώ τις ελεύθερες ώρες σου να ξεκοκκαλίζεις με αδηφαγία το "cosmopolitan" προσπαθώντας να καταλάβεις τι είναι αυτό το ριμάδι σημείο "e" -το "g" είναι πλέον πασέ-. Σίγουρα ο λόγος του Θάνου Ασκητή δεν είναι όσο "talk to me dirty" πρέπει για να σε διεγείρει. Μπορείς να διαλέγεις συντρόφους βάσει των τραπεζικών τους λογαριασμών, των καλογυαλισμένων παπουτσιών και της δεινής ικανότητας να κλείνουν τραπέζι στο "Island" σε μέρες αιχμής.
Απ'την άλλη, μπορείς να ντύνεσαι βολικά, φινετσάτα και θηλυκά. Μπορείς να παραμένεις φυσική τις πρωινές ώρες ούσα απαλλαγμένη από το βαρύ μακιγιάζ, για πρωινό να πίνεις ζαχαρούχο γάλα παρέα με γεμιστά μπισκότα και να αγριοκοιτάς οποιονδήποτε φέρεται πρωί-πρωί με αγένεια, αλλά και όλες τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Μπορείς να τραγουδάς απαράδεκτα και ξεπερασμένα τραγούδια και να γελάς μόνη σου! Θα υπάρξουν Σάββατα που θα κυκλοφορήσεις με τα μαλλιά όπως-όπως, αλλά με τη διάθεση στα ύψη. Θα υπάρξουν βράδια που θα ξεπεράσεις τις αναστολές σου και θα φλερτάρεις πρώτη! Θα χορέψεις με τα λάθος βήματα και θα το ευχαριστηθείς περισσότερο! Θα υπάρξουν φορές που θα περάσεις υπέροχα απλά καθισμένη σ'ένα παγκάκι κρατώντας ένα λιπαρό σουβλάκι στο χέρι. Μπορείς να απολαύσεις ένα βροχερό απόγευμα χωρίς να σε νοιάξει για τα μαλλιά, τα ρούχα, τα παπούτσια. Μπορείς να αγοράσεις κολιέ και σκουλαρίκια από πλανόδιους μικροπωλητές, τα οποία θα κάνουν θραύση. Μπορείς να βγάλεις τις πιο άσχημες φωτογραφίες, να τις βλέπεις μετά από καιρό και να πεθαίνεις στα γέλια. Μπορείς, περπατώντας στο δρόμο να ακούς τη μουσική που σου αρέσει και να ταξιδεύεις μέσα στην ίδια σου την πόλη. Μπορείς κάθε φορά που ακούς ένα καινούριο για σενα τραγούδι να χαίρεσαι για ένα λόγο ανεξήγητο. Μπορείς να δεις μια ταινία του Αλμοδοβάρ με βαρύ συναίσθημα και παράλληλα να γελάσεις με τον πρόστυχο λόγο του. Μπορείς να ανταποδώσεις το γλυκό χαμόγελο του όμορφου νεαρού που σε κοιτούσε στο μετρό. Μπορείς να βλέπεις τις ίδιες ταινίες και να συγκινείσαι πάντα στο ίδιο σημείο. Μπορείς να ανάψεις αρωματικά κεριά και να διαβάσεις εκείνη την ερωτική ποιητική συλλογή που αγόρασες πριν καιρό. Μπορείς να χαρίσεις σοκολάτες και γλειφυτζούρια στους φίλους σου, να τους αγκαλιάσεις σφιχτά και να τους νταντέψεις! Μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να ονειρευτείς αυτό που δεν έχει συμβεί ακόμα...Πόσα πολλά μπορείς να κάνεις...Διαλέγεις και παίρνεις.



Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011


Πάρε με, Βασίλης Παπακωνσταντίνου.


http://www.youtube.com/watch?v=hlh0IHowK0

Σαν δυο φωτάκια βραδινού αεροπλάνου τα δυο σου μάτια
και χαράζουν τον αέρα.
Η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου & εγώ απόψε
έχω επίσημη πρεμιέρα.

Πάρε με, πάρε με μέσα σου να κρυφτώ σαν να μην
έζησα πριν απ'το βράδυ αυτό...

Θέλω να δω το πρόσωπο σου ανθισμένο. Να με φιλάς
όλη τη νύχτα όσο αντέξεις. Σαν φλιπεράκι γελαστό, ξετρελαμμένο
σου δίνω ακόμα μια μπίλια για να παίξεις...

Πάρε με, πάρε με μέσα σου να κρυφτώ σαν να μην
έζησα πριν απ'το βράδυ αυτό...

Κι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου & κοιμήσου. Εγώ θα πιάσω
μια γωνίτσα στο κρεβάτι. Όχι πως έχω το κλειδί του
παραδείσου, μα σ'αγαπώ & αυτό νομίζω είναι κάτι...


Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011



Υπάρχουν τραγούδια που με το πρώτο άκουσμα σού μιλούν. Υπάρχουν τραγούδια "πέτρες".
Εκείνες οι πέτρες που ταράζουν τα νερά και ξυπνούν εκείνες τις μνήμες που ξεθώριασε η λήθη.


Θα είμαι εκεί, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

http://www.youtube.com/watch?v=BqB4jP10Sjw


Θα είμαι εκεί. Στις πιο κρυφές διαδρομές σου, θα είμαι εκεί.
Θα είμαι εκεί, μικρές ρωγμές απ'τις στιγμές σου, θα είμαι εκεί.
Στην καθημερινότητα σου, σκόνη απ'τα αστέρια στα μαλλιά σου, θα είμαι εκεί.
Κι ας λες πως θες να μ'αποφύγεις, στα αδιέξοδα που καταλήγεις, θα είμαι εκεί.
Στα τόσα έξοδα του μήνα, λιμάνι μέσα στην Αθήνα, θα είμαι εκεί.

Θα είμαι εκεί. Αόρατος, δεν θα με βλέπεις, θα είμαι εκεί.
Θα είμαι εκεί, στα ασήμαντα που παραβλέπεις, θα είμαι εκεί.
Θα σ'αγκαλιάζω δίχως χέρια, φεγγάρι μες τα μεσημέρια, θα είμαι εκεί.
Όταν θα βγαίνεις μ'άλλους τύπους, μες της καρδούλας σου τους χτύπους, θα είμαι εκεί.
Στα τόσα έξοδα του μήνα, λιμάνι μέσα στην Αθήνα, θα είμαι εκεί.


Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011



ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ...

Μια χειμωνιάτικη βόλτα υπό βροχή είναι σπουδαίο πράγμα. Είναι κάτι μικρό, γι'αυτό είναι και σπουδαίο. Είναι από αυτές τις "απολαύσεις" που μπορούμε να έχουμε σε αφθονία. Η βροχή χαρίζεται, σκορπίζει την ιερότητα της και με τρόπο σχεδόν μαγικό σε καλεί να την απολαύσεις. Δεν έχεις παρά να βγεις και να περπατήσεις τους υγρούς δρόμους. Δυο ώρες και κάτι, μακριά απ'τη μουντή μου πόλη, όλοι και όλα έμειναν εκεί. Πίσω. Μετά από ένα ζεστό καφέ με μπόλικη ζάχαρη και κανέλα, τα βήματα μας άφησαν λασπωμένα αποτυπώματα σε δρόμους που είχαμε καιρό να οργώσουμε. Ντυμένοι με ζεστά πουλόβερ, κασκόλ και σκουφιά, κάτω από πολύχρωμες ομπρέλες περπατήσαμε κατά μήκος ενός μικρού όρμου, χαζέψαμε τα αραγμένα καϊκια, προσπεράσαμε άδεια παγκάκια, ψιθυρίσαμε τα μικρά μας "προβλήματα". Το δυνατό μας γέλιο πήρε μακριά ο αέρας και το σκόρπισε σαν πολύχρωμο χαρτοπόλεμο. Γέμισε ο τόπος! Δεν με ένοιαξε για τους λιγοστούς περαστικούς που πιθανόν να κοίταζαν με περιέργεια. Ο ήχος των γέλιων επέστρεφε στα αυτιά μου κι αυτό ήταν...ζωντάνια! Λίγο αργότερα, γερμένη στον ώμο ενός φιλικού προσώπου περίμενα στο σταθμό το λεωφορείο που θα με γύριζε πίσω -ακόμα υπό βροχή-. Και υπό βροχή αυτοί που έπρεπε να φύγουν, πήραν το δρόμο της επιστροφής...




Cosmic love
, Florence and the Machine

http://www.youtube.com/watch?v=2EIeUlvHAiM




Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011



ΕΝ ΕΤΕΙ 2011...ΠΙΑ.

Ένα σκονισμένο, ανδρικό μαύρο σακάκι είναι αδειασμένο πάνω σε μια ξύλινη καρέκλα. Κάπου παραπεταμένη μέσα στο κρύο δωμάτιο μια γέρικη μαγκούρα και λίγο πιο'κει ένα ζευγάρι σκαρπίνια, θαμπά πια. Η μυρωδιά της ναφθαλίνης είναι διάχυτη στον αέρα και το παλιό γραμμόφωνο έχει χρόνια να κελαηδήσει. Το κατατρώει η σκόνη. Ο παγωμένος αέρας τρυπώνει με μανία από τις χαραμάδες του παραθύρου και σφυρίζει απειλητικά. Δυο γέρικα μάτια και δυο ροζιασμένα χέρια είναι η παρακαταθήκη.
Κάπως έτσι φαντάζομαι πως θα κατέληγε για τον περισσότερο κόσμο η χρονιά που μόλις έφυγε, αν είχε υλική υπόσταση και μπορούσε να αποτυπωθεί σε μια εικόνα. Οι λόγοι ίσως και να είναι προφανείς. Περπατούσα στους δρόμους της πόλης μου αυτές τις μέρες με το πολύ κρύο, κουκουλωμένη με αγαπημένα κασκόλ που πάντα μυρίζουν το άρωμα μου και παρατηρούσα τον κόσμο. Είτε μόνοι είτε με παρέα περπατούσαν με βήμα ταχύ, άλλοι γελούσαν δυνατά, άλλοι έπαιζαν σαν μικρά παιδιά, άλλοι με το βλέμμα χαμηλά συνέχιζαν να προχωρούν. Τους χάζευα όλους. Μ'αρέσει να περπατάω μόνη και να χαζεύω τον κόσμο, τους φίλους, τα ζευγάρια, τους απλούς περαστικούς. Πολλές φορές μάλιστα χαμογελάω μόνη μου. Αναρωτιέμαι ποια είναι τα ονόματα τους, ποια είναι η μικρή τους ιστορία, από πού έρχονται, τι αγαπούν να κάνουν, αν πιστεύουν στη φιλία και στον Άη-Βασίλη, αν έχουν ερωτευτεί κι αν έχουν πονέσει. Κρύβουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον οι δρόμοι! Ειδικά αυτές τις μέρες που τα λαμπάκια φωτίζουν αδιάκοπα και τα πρόσωπα καθρευτίζονται στις κατακόκκινες, γυαλιστερές χριστουγεννιάτικες μπάλες. Κάθε άνθρωπος και μια ιστορία. Αναρωτιέμαι, όμως, και για τα σκυθρωπά πρόσωπα των ημερών, την άλλη όψη του νομίσματος. Κάποιος πρέπει να αναρωτηθεί γιατί. Γιατί πολλοί έχουν μια έκφραση χαμένη, γιατί κινούνται με ρυθμούς μηχανών, γιατί δεν στέκονται λίγο...Μπορεί κάπου στο πλήθος να υπάρχουν δυο μάτια που στάθηκαν, που κοίταξαν, που στόχευσαν. Μπορεί είτε να συναντηθούν είτε όχι. Στάσου, όμως. Κοίτα.
Ο δικός μου "απολογισμός" για τη χρονιά που πέρασε θα εξαντληθεί σε ένα, ίσως και δυο ποτήρια γλυκό κρασί και στην ανάγνωση μιας ποιητικής συλλογής που αγόρασα πρόσφατα. Εις υγείαν!


"Ένας κόμπος η χαρά μου"
http://www.youtube.com/watch?v=5uzbgTvsAu8&feature=related


Άσε με πάλι να σου πω για χρόνια περασμένα, για τα
τραγούδια που αγαπώ, τα παραπονεμένα.....