31 ΜΑΪΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ.


"...να επιστρέψω, προπάντων, στην απίστευτη ομορφιά
είναι ό,τι θα'θελα αυτό το άνυδρο απομεσήμερο.
Γιατί χθες το βράδυ, σήμερα το πρωί
αναζήτησα το σώμα σου σε κάθε ωραίο σώμα
-όπως τον έρωτα, όπως τον ευγενή πόθο-
που έβλεπα στον ήλιο, δίπλα στο νερό.
..........................................................................
Σήμερα ονειρεύομαι ότι κυλιέμαι στη λάσπη μαζί σου άλλη μια φορά,
ότι σ'αγαπώ σαν όλα ν'άρχιζαν εκ νέου αυτό το ίδιο
καλοκαίρι, εκείνο το απόγευμα...
όποιος κι αν είσαι, δικό σου μόνο το επιθυμητό
και ψηλό σώμα..."

Πόσο δίκιο είχε τελικά αυτός που είπε πως η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα...Είμαι σίγουρη πως ήταν ένας άνθρωπος χορτασμένος ζωή, ντυνόταν απλά και γελούσε δυνατά. Ταξίδευε πολύ, αγάπησε και αγαπήθηκε. Σίγουρα έκανε λάθη και ίσως να τα επανέλαβε πάνω από μία φορά. Όταν το σπίτι γεμίζει με φίλους, η κούραση όλης της μέρας ξεχνιέται μονομιάς. Ξαφνικά ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση και η νύχτα μπορεί να γίνει ατέλειωτη αν το θελήσεις. Πόσο μ'αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους μου να γελούν! Να γελάμε μαζί για τα ίδια πράγματα. Να αγκαλιαζόμαστε σφιχτά και να πίνουμε σε κάθε τι πολυπόθητο. Ευλογημένες στιγμές. Εύχεσαι όλη σου η ζωή να κυλήσει έτσι. Με φίλους. Τρομακτική η δύναμη που κρύβουν οι άνθρωποι όταν είναι μαζί. Κάποιοι, βέβαια, θα λείπουν. Νομίζεις, όμως, πως αν τραβήξεις την κουρτίνα θα τους δεις χαμογελαστούς, να στέκονται από κάτω όπως παλιά...Άλλοι είναι μαζί σου νοερά και το ξέρεις κι άλλοι πάλι τείνουν να γίνουν μια μακρινή ανάμνηση. Πώς χάνονται τα φώτα των δρόμων πίσω μας...κάπως έτσι...

Φθείραμε ήδη τις λέξεις στο δρόμο, αγάπη μου
κι ό,τι απέμεινε δεν αρκεί...
...........................................................................
Δεν έχουμε τίποτα να δώσουμε πια.
...........................................................................
Το παρελθόν είναι άχρηστο σαν ένα κουρέλι.
Σου το'πα ήδη: οι λέξεις είναι φθαρμένες.

Αντίο.

Eugenio de Andrade.