Σάββατο 21 Μαΐου 2011

(...)

Ο επίσκοπος ήταν ανήσυχος που δεν είχε πάει την ώρα της ανάγνωσης στο δείπνο. Κατάλαβε πως έπλεε σ'ένα προσωπικό σύννεφο, όπου τίποτα σ'αυτό τον κόσμο ή στον άλλο δεν τον ένοιαζε, εάν δεν ήταν η τρομακτική εικόνα της Σιέρβα Μαρία εξαχρειωμένη από το διάβολο. Κατέφυγε στη βιβλιοθήκη, αλλά δεν μπόρεσε να διαβάσει. Προσευχήθηκε με εξαγριωμένη την πίστη του, τραγούδησε το τραγούδι του λαούτου, έκλαψε με καυτά δάκρυα που του έκαψαν τα σωθικά. Άνοιξε τη βαλιτσούλα της Σιέρβα Μαρία κι έβαλε τα πράγματα ένα ένα πάνω στο τραπέζι. Τα γνώρισε, τα μύρισε μ'έναν άπληστο σωματικό πόθο, τα αγάπησε και τους μίλησε σε πρόστυχα εξάμετρα μέχρι που δεν μπορούσε άλλο. Τότε, γύμνωσε το στήθος του, έβγαλε από το συρτάρι του γραφείου το σιδερένιο μαστίγιο που ποτέ δεν είχε τολμήσει να αγγίξει κι άρχισε να χτυπιέται μ'ένα αχόρταγο μίσος που δεν έπρεπε να σταματήσει μέχρι να εξαφανιστεί και το τελευταίο ίχνος της Σιέρβα Μαρία. Ο επίσκοπος, που τον περίμενε, τον βρήκε να κυλιέται μέσα σ'ένα βούρκο από αίματα και δάκρυα. "Είναι το δαιμόνιο, πάτερ μου", του είπε ο Δελάουρα. "Το πιο τρομερό απ'όλα".


Απόσπασμα από το "Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές.




Where the wild roses grow, Nick Cave & Kylie Minogue

http://www.youtube.com/watch?v=AjTY8ildtFU


They call me the wild rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it i do not know
For my name was Elisa Day

From the first day i saw her i knew she was the one
As she stared into my eyes and smile
For her lips were the colour of the roses
They grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man and with a carefull hand
He wiped the tears that ran down my face

...

On the second day i brought her a flower
She was more beautiful than every woman i'd seen
I said "do you know where the wild roses grow
so sweet and scarlet and free?"

On the second day he came with a single rose
Said "will you give me your loss and your sorrow?"
I nodded my head as i lied on the bed
He said "if i show you the roses will you follow?"

...

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing i heard was a muttered word
As he stood smiling above me with a rock in his fist

On the last day i took her where the wild roses grow
As she lay on the bank, the wind light as a thief
As i kissed her goodbye i said "all beauty must die"
And let down and planted a rose between her teeth

...


Πέμπτη 19 Μαΐου 2011


Διαχρονικά

Μπορώ να γίνω μια γραμμή έκφρασης την ώρα που γελάς...
Το λακκάκι στο μάγουλο σου...
Η κάθετη γραμμή ανάμεσα στα φρύδια όταν θυμώνεις...
Μια κόκκινη μουτζούρα σε λευκό χαρτί...
Μια κλωστή απ'την αγαπημένη σου μπλούζα...
Η ντο από τις νότες σου και μια χορδή απ'την κιθάρα σου...
Ο καφές που αγαπάς και μια ρουφηξιά απ'το τσιγάρο σου...
Αλμύρα και ούζο...
Το μπλε και το άσπρο των Κυκλάδων...
Η υγρασία πάνω στα τζάμια...
Το σταφύλι και το μήλο...
Το αλάτι πάνω στα δάχτυλα σου...
Βρεγμένο γρασίδι και καυτή άμμος...
Παλιός δίσκος...
Μικρό βιβλίο και ξυσμένο μολύβι...
Ασπρόμαυρο πάτωμα για να παίζεις σκάκι...
Ο αέρας που χτυπάει το πρόσωπο σου...

Αρκεί πάντα να με ταξιδεύεις...Υπόσχεσαι;


Τετάρτη 18 Μαΐου 2011


Στιγμές...

Αν όλη η ζωή μοιάζει με ηλιόλουστη βόλτα πάνω σε ποδήλατο...
Αν σου επιτρέπει να αφήνεις τα χέρια απ'το τιμόνι ή
τα πόδια απ'το πετάλι και να κοιτάς ευθεία...
Αν αφήνεις τον ήλιο να χτυπά αλύπητα το πρόσωπό σου...
Aν στ'αυτιά σου αντηχεί μονάχα το γέλιο των αγαπημένων σου φίλων...
Αν τα μάγουλα σας έβαψε κόκκινα ο ήλιος βουτώντας στη θάλασσα
εκείνο το απόγευμα που γυρνούσατε πίσω με το τραμ...
Αν δεν χωρίζονται οι ζωές κάπου ανάμεσα στις γραμμές του μετρό...
Αν βουτάς τα χέρια μέσα σε πολύχρωμες μπογιές και αφήνεις
αποτυπώματα σε λευκό τοίχο...
Αν στάξει στο άσπρο σου φόρεμα καρπούζι και πεπόνι...
Αν την επιθυμία σου κάψει το ρακόμελο...
Αν τη στιγμή φωτίσει το κερί και δυο καστανά μάτια...
Αν αφήσεις τις νότες να σε ταξιδέψουν...
Αν οι νύχτες λαμπιρίζουν όπως τα εύθραυστα φώτα της πόλης κοιτώντας τη από ψηλά...
Αν η ζεστασιά εκείνου του χεριού είναι πάντα εκεί...
Αν αυτή η φωνή πάντα σε ησυχάζει κι αν αυτό το γέλιο πάντα σε εκπλήσσει...
Αν σημαδέψουν για σενα την πανσέληνο με το δάχτυλο και σου πουν... "..."...

Τότε ξέρεις...



Τρίτη 3 Μαΐου 2011



Το κλεμμένο κλαδί


Στη νύχτα θα μπούμε
για να κλέψουμε
ένα κλαδί ανθισμένο

Θα περάσουμε τον τοίχο,
στον ερεβώδη ξένο κήπο,
δυο σκιές μες στο σκοτάδι.

Ακόμα δεν έφυγε ο χειμώνας
και ξαφνικά η μηλιά
μοιάζει να έγινε
καταρράχτης αστεριών ευωδιαστών.

Στη νύχτα θα μπούμε
ως το τρεμουλιαστό της στερέωμα
και τα μικρά σου χέρια και τα δικά μου
θα κλέψουν τ'αστέρια.

Και σιωπηλά
στο σπίτι μας,
στη νύχτα και στο σκοτάδι,
με τα βήματα σου θα μπει
το άηχο βήμα της ευωδιάς
και με τα πόδια μ'άστρα γεμάτα
το διάφανο σώμα της άνοιξης.


Πάμπλο Νερούντα.