(κενό)
Είχα αποφασίσει πως αυτόν τον μικρό τόπο θα τον αφήσω ανεπηρέαστο από τη βρώμα, τη μπόχα και τη δυσωδία του έξω κόσμου που μόνο αγγελικά πλασμένος δεν είναι (κάθε φορά η ίδια πρωτόγνωρη ανακάλυψη, η ίδια έκπληξη και μια εκ νέου συνειδητοποίηση). Όλα τα περίεργα, τα τραγικά και τα άσχημα προτιμώ να τα συζητώ δια ζώσης, να θυμώνω πολύ επί τόπου, να κοκκινίζω από νεύρα, να απορώ, να τρελαίνομαι, να βρίζω. Ήθελα, λοιπόν, αυτό το ιντερνετικό μονοπάτι να είναι φωτεινό και αμόλυντο, να αφήσω έξω ο,τιδήποτε ενάντια στη ζωή. Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορώ. Δεν γίνεται. Με πνίγει.
Ο μήνας ξεκίνησε με ένα τραγικό και πολύ λυπηρό συμβάν. Δυο νέα παιδιά της ομάδας ΔΙ.ΑΣ έχασαν εχθές το βράδυ τη ζωή τους αφού πυροβολήθηκαν με μένος από ένοπλους ληστές. Σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι τέτοιο έγινε και χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών, μάλλον δεν θα είναι ούτε η τελευταία. Για ακόμα μια φορά έμεινα άναυδη μπροστά στην ωμότητα και την αγριότητα που στάζει αίμα. Αναρωτήθηκα ποιο ισχυρό ένστικτο ζούγκλας είναι αυτό, ποιος γενετικός κώδικας, αν θέλετε, και ποια τάση που οπλίζουν ένα χέρι και με το απλό πάτημα της σκανδάλης τερματίζουν μια ζωή, δυο ζωές, τρεις ζωές. Μπορείτε να με θεωρήσετε αφελή, δεν με πειράζει. Δεν είμαι συμβιβασμένη με το θάνατο. Ούτε με τον δικό μου ούτε με των αγαπημένων μου προσώπων ούτε με ΚΑΝΕΝΟΣ τελικά. Είμαι πολύ νέα για να δεχτώ την ιδέα του και δεν ξέρω αν θα σταματήσω ποτέ να τον φοβάμαι. Με σοκάρει, με παγώνει, με τρομάζει. Είναι αυτό το χαρακτηριστικό σφίξιμο στο στομάχι που με πιάνει σε κάθε τέτοιο άκουσμα. Κάποιες φορές τον θεωρώ αναμενόμενο, κάποιες άλλες πάλι αναίτιο και άδικο. Τα μέσα βούηξαν εχθές το βράδυ, θα συνεχίσουν για κάποιες μέρες ακόμα και μετά θα σωπάσουν. Πάντα έτσι γίνεται καθώς η ζωή συνεχίζεται όπως λένε. Λες και δεν την τρομάζουν οι πληγές που αφήνει ο θάνατος, σχεδόν κυνικά συνεχίζει το δρόμο της χωρίς να κοιτάξει πίσω. Οι δρόμοι εξακολουθούν να είναι πολύβοοι, τα αυτοκίνητα να κινούνται, τα φανάρια να αναβοσβήνουν και με την ίδια ευκολία που το κόκκινο διαδέχεται το πράσινο κάποιες ζωές χάνονται, κάποιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια. Έτσι απλά, σαν να μην έγινε τίποτα. Όλα κυλούν κανονικά στους ίδιους ρυθμούς, ακλόνιτα και μηχανιστικά. Τόλμησα να φανταστώ τις κραυγές των δυο αυτών γυναικών που έφεραν στη ζωή αυτά τα παιδιά για να τους τα πάρει πίσω με τον πιο σκληρό τρόπο. Η φαντασία μου σίγουρα δεν είναι αρκετή. Αναλογίζομαι τις στιγμές που αυτά τα παιδιά μιλούσαν, διασκέδαζαν, γελούσαν, παρατηρούσαν και μάθαιναν τον κόσμο, συναναστρέφονταν με άλλους ανθρώπους, πήγαιναν εκδρομές, ερωτεύτηκαν, λυπήθηκαν, με δυο λόγια ζούσαν. Ξαφνικά τα γέλια έπαψαν και οι αναμνήσεις πάγωσαν. Αναρωτήθηκα τόσο έντονα για το εξής και ταυτόχρονα σοκαρίστηκα: όταν εχθές το πρωί άνοιξαν τα μάτια τους φαντάστηκαν πως αυτή θα είναι και η τελευταία φορά; ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΟΧΙ.
Σήμερα στην ελληνική βουλή, όλοι όρθιοι κράτησαν ενός λεπτού σιγή. Αυτό που εγώ ξέρω είναι πως η σιγή δεν επέφερε ποτέ καμία αλλαγή. Καλό σας μήνα.
