"ΣΤΟ ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ ΕΝΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ΠΑΛΙΟ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ."

"Πάμε σ'ένα κρασάδικο, αλλά αληθινό κρασάδικο! Να ξεχαστούμε..." μου είπε ένα απόγευμα με βροχή μια φίλη.

Ας πάμε. Οίνος ευφραίνει καρδίαν έλεγαν οι παλιοί. Πάμε να χωθούμε σ'ένα ταπεινό καπηλειό, να πιούμε κόκκινο κρασάκι και να μας πιεί κι αυτό. Πάμε να εξηγήσουμε του κόσμου τα ανεξήγητα όσο η θερμοκρασία μας θα ανεβαίνει, τα μάγουλα μας θα κοκκινίζουν και τα πόδια μας ίσα που θα έχουν μουδιάσει. Πάμε ν'ακούσουμε τραγούδια που μιλούν στην ψυχή. Θα ανατριχιάσουμε στο άκουσμα τους. Θα σιγοτραγουδήσουμε κι εμείς μαζί. Μια γλυκιά λήθη θα κατακάτσει στα βλέφαρα μας και θα μας μεθύσει. Θα γελάσουμε πολύ και μετά θα βγούμε αγκαλιασμένοι στο δρόμο προσπαθώντας να ευθυγραμμίσουμε τα βήματα μας. Τις κουβέντες μας θα φυλάξει η νύχτα. Ας πάμε.