ΕΝ ΕΤΕΙ 2011...ΠΙΑ.

Ένα σκονισμένο, ανδρικό μαύρο σακάκι είναι αδειασμένο πάνω σε μια ξύλινη καρέκλα. Κάπου παραπεταμένη μέσα στο κρύο δωμάτιο μια γέρικη μαγκούρα και λίγο πιο'κει ένα ζευγάρι σκαρπίνια, θαμπά πια. Η μυρωδιά της ναφθαλίνης είναι διάχυτη στον αέρα και το παλιό γραμμόφωνο έχει χρόνια να κελαηδήσει. Το κατατρώει η σκόνη. Ο παγωμένος αέρας τρυπώνει με μανία από τις χαραμάδες του παραθύρου και σφυρίζει απειλητικά. Δυο γέρικα μάτια και δυο ροζιασμένα χέρια είναι η παρακαταθήκη.
Κάπως έτσι φαντάζομαι πως θα κατέληγε για τον περισσότερο κόσμο η χρονιά που μόλις έφυγε, αν είχε υλική υπόσταση και μπορούσε να αποτυπωθεί σε μια εικόνα. Οι λόγοι ίσως και να είναι προφανείς. Περπατούσα στους δρόμους της πόλης μου αυτές τις μέρες με το πολύ κρύο, κουκουλωμένη με αγαπημένα κασκόλ που πάντα μυρίζουν το άρωμα μου και παρατηρούσα τον κόσμο. Είτε μόνοι είτε με παρέα περπατούσαν με βήμα ταχύ, άλλοι γελούσαν δυνατά, άλλοι έπαιζαν σαν μικρά παιδιά, άλλοι με το βλέμμα χαμηλά συνέχιζαν να προχωρούν. Τους χάζευα όλους. Μ'αρέσει να περπατάω μόνη και να χαζεύω τον κόσμο, τους φίλους, τα ζευγάρια, τους απλούς περαστικούς. Πολλές φορές μάλιστα χαμογελάω μόνη μου. Αναρωτιέμαι ποια είναι τα ονόματα τους, ποια είναι η μικρή τους ιστορία, από πού έρχονται, τι αγαπούν να κάνουν, αν πιστεύουν στη φιλία και στον Άη-Βασίλη, αν έχουν ερωτευτεί κι αν έχουν πονέσει. Κρύβουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον οι δρόμοι! Ειδικά αυτές τις μέρες που τα λαμπάκια φωτίζουν αδιάκοπα και τα πρόσωπα καθρευτίζονται στις κατακόκκινες, γυαλιστερές χριστουγεννιάτικες μπάλες. Κάθε άνθρωπος και μια ιστορία. Αναρωτιέμαι, όμως, και για τα σκυθρωπά πρόσωπα των ημερών, την άλλη όψη του νομίσματος. Κάποιος πρέπει να αναρωτηθεί γιατί. Γιατί πολλοί έχουν μια έκφραση χαμένη, γιατί κινούνται με ρυθμούς μηχανών, γιατί δεν στέκονται λίγο...Μπορεί κάπου στο πλήθος να υπάρχουν δυο μάτια που στάθηκαν, που κοίταξαν, που στόχευσαν. Μπορεί είτε να συναντηθούν είτε όχι. Στάσου, όμως. Κοίτα.
Ο δικός μου "απολογισμός" για τη χρονιά που πέρασε θα εξαντληθεί σε ένα, ίσως και δυο ποτήρια γλυκό κρασί και στην ανάγνωση μιας ποιητικής συλλογής που αγόρασα πρόσφατα. Εις υγείαν!

"Ένας κόμπος η χαρά μου"
http://www.youtube.com/watch?v=5uzbgTvsAu8&feature=related


Άσε με πάλι να σου πω για χρόνια περασμένα, για τα
τραγούδια που αγαπώ, τα παραπονεμένα.....