Εν λευκώ...
Τρέμω τη στιγμή που ίσως σταματήσω να γελάω, τη στιγμή που ίσως σταματήσω να χαίρομαι, φοβάμαι μήπως το επιτρέψω ερήμην μου. Τρέμω τη στιγμή που ίσως απαξιώσω τη ζωή μου και θεωρήσω την παρουσία μου αναπόφευκτη και καταναγκαστική, μήπως αρχίσω να μοιάζω στους ανθρώπους που βλέπω καθημερινά μ'αυτή την έκφραση που τόσο φοβάμαι, αυτή του χαοτικού κενού που εύχομαι να παραμείνει άγνωστη. Τρέμω μήπως χάσω το ενδιαφέρον μου για τους ανθρώπους και πάψω να τους βρίσκω ελκυστικούς. Τρέμω μήπως σταματήσουν αυτοί να μ'αγαπούν κι εγώ αντί να πληγωθώ, να αδιαφορήσω, να μην ζω καν για μενα. Τρέμω μήπως πάψω ν'ακούω και να κοιτώ, αλλά μόνο να βλέπω, μήπως αγνοώ και μ'αγνοούν, μήπως δεν έχω τίποτα να πω, τίποτα να νιώσω. Μήπως μάθω να διαγράφω αδιακρίτως, μήπως συμβιβαστώ ες αεί. Σας εκμυστηρεύομαι πως αυτή η "ζωή" πολύ με τρομάζει...
http://www.youtube.com/watch?v=ZPacBEgiTDQ&feature=related
ΑπάντησηΔιαγραφή"Δες πιο πέρα κι απ'το φως, δες, δεν είσαι μοναχός, δες πιο πέρα κι απ΄τον πόνο...Δες στου χρόνου τη φωτιά, δες πώς άντεξε η καρδιά. Δες το ξάφνιασμα της λύπης, σαν χαίρεται η ψυχή και βγαίνει βόλτα, βόλτα στη βροχή. Δες το λίκνισμα της μέρας σαν χαίρεται η καρδιά κι αλλάζει χρώμα, χρώμα και τροχιά..."
Μην κουβαλάς σαν φορτίο μέσα όσα συμβαίνουν έξω και δεν μπορείς ν' αλλάξεις. Γι' αυτό, χαμογέλα!
;-)