ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΡΙΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ.

Άκουσα εχθές αυτή τη φράση, τη σκέφτηκα λίγο και εντέλει με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Τίποτα δεν τελειώνει πριν έρθει η ώρα του. Τίποτα δεν τελειώνει αν δεν το αφήσεις να τελειώσει. Τυπικά πολλά πράγματα φαίνεται να έχουν πάρει το δρόμο τους, το μυαλό, όμως ακολουθεί άλλη τακτική. Επιμένει, κολλάει. Οι αναμνήσεις το μεθούν, το παραπλανούν, το παραμυθιάζουν. Του τάζουν πολύχρωμα κορδελάκια κι αυτό κουτό, φτιάχνει βαλίτσες και ξεκινάει για ακόμα μία φορά το ίδιο ταξίδι προς τα πίσω. Και πάει, πάει, πάει...Στο τέλος, όμως, ξαναγυρνάει. Φαύλος ο κύκλος. Το παρελθόν θα μπορούσε να είναι η γραμμή που χάραξε ένα δάχτυλο πάνω σε νοτισμένο τζάμι. Θα μπορούσε να είναι τα κίτρινα φύλλα ενός παλιού τετραδίου ή λόγια γραμμένα με μολύβι που με δυσκολία αναγνωρίζεις πλέον. Ένα καφέ πουλόβερ που δεν σου κάνει πια, φωτογραφίες καταχωνιασμένες στο συρτάρι σου, ένα κασκόλ που δειλιάζεις να τυλίξεις στο λαιμό σου, ένα εισιτήριο του μετρό που θα φέρει για πάντα πάνω του λησμονημένα δακτυλικά αποτυπώματα, ένα μπουκάλι άρωμα που αγριεύει μέσα σου τα ήμερα. Τόσα πολλά. Πάντα θα υπάρχει ένα κουτί για να το κλείσεις μέσα. Διαφορετικά το κρεμάς στα κλειδιά σου και το κουβαλάς πάντα μαζί σου.



"Απομακρύνεσαι στη δίνη της ανάμνησης. Σκαλίζω τη μορφή σου στο εβένινο προσωπείο της νύχτας, αγρικώ μονάχα την ηχώ των βημάτων σου-δαχτυλίδια καπνού στοιχειώνουν τη θύμηση σου. Αγκαλιάζω τη φθινοπωρινή μελαγχολία των ματιών σου, απλώνω τους κυνόδοντες μου στο λευκό σου δέρμα-ωχρός χαμογελάς μες στην ισχνή αγκαλιά μου. Θλιμμένοι στεναγμοί γλιστρούν μέσα απ'τα χείλη σου, μια γεύση από θειάφι κεντάει τον αγέρα, απ'τις μισάνοιχτες γρίλιες του παραθύρου φτάνει απρόσκλητη η λάμψη της."

31 ΜΑΪΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ.


"...να επιστρέψω, προπάντων, στην απίστευτη ομορφιά
είναι ό,τι θα'θελα αυτό το άνυδρο απομεσήμερο.
Γιατί χθες το βράδυ, σήμερα το πρωί
αναζήτησα το σώμα σου σε κάθε ωραίο σώμα
-όπως τον έρωτα, όπως τον ευγενή πόθο-
που έβλεπα στον ήλιο, δίπλα στο νερό.
..........................................................................
Σήμερα ονειρεύομαι ότι κυλιέμαι στη λάσπη μαζί σου άλλη μια φορά,
ότι σ'αγαπώ σαν όλα ν'άρχιζαν εκ νέου αυτό το ίδιο
καλοκαίρι, εκείνο το απόγευμα...
όποιος κι αν είσαι, δικό σου μόνο το επιθυμητό
και ψηλό σώμα..."

Πόσο δίκιο είχε τελικά αυτός που είπε πως η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα...Είμαι σίγουρη πως ήταν ένας άνθρωπος χορτασμένος ζωή, ντυνόταν απλά και γελούσε δυνατά. Ταξίδευε πολύ, αγάπησε και αγαπήθηκε. Σίγουρα έκανε λάθη και ίσως να τα επανέλαβε πάνω από μία φορά. Όταν το σπίτι γεμίζει με φίλους, η κούραση όλης της μέρας ξεχνιέται μονομιάς. Ξαφνικά ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση και η νύχτα μπορεί να γίνει ατέλειωτη αν το θελήσεις. Πόσο μ'αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους μου να γελούν! Να γελάμε μαζί για τα ίδια πράγματα. Να αγκαλιαζόμαστε σφιχτά και να πίνουμε σε κάθε τι πολυπόθητο. Ευλογημένες στιγμές. Εύχεσαι όλη σου η ζωή να κυλήσει έτσι. Με φίλους. Τρομακτική η δύναμη που κρύβουν οι άνθρωποι όταν είναι μαζί. Κάποιοι, βέβαια, θα λείπουν. Νομίζεις, όμως, πως αν τραβήξεις την κουρτίνα θα τους δεις χαμογελαστούς, να στέκονται από κάτω όπως παλιά...Άλλοι είναι μαζί σου νοερά και το ξέρεις κι άλλοι πάλι τείνουν να γίνουν μια μακρινή ανάμνηση. Πώς χάνονται τα φώτα των δρόμων πίσω μας...κάπως έτσι...

Φθείραμε ήδη τις λέξεις στο δρόμο, αγάπη μου
κι ό,τι απέμεινε δεν αρκεί...
...........................................................................
Δεν έχουμε τίποτα να δώσουμε πια.
...........................................................................
Το παρελθόν είναι άχρηστο σαν ένα κουρέλι.
Σου το'πα ήδη: οι λέξεις είναι φθαρμένες.

Αντίο.

Eugenio de Andrade.

"ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ"

Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες, κανά δυο περαστικούς, όσους ήρθαν για να
μείνουν, όσους έφυγαν πριν γύρουν, τους κοινόχρηστους, τους ξένους, τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ'ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή.

Τους ανθρώπους της ζωής μου θα'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους και τους πιο κανονικούς, όσους άφησαν
σημάδι, όσους πήρε το σκοτάδι, τους εκείνους, τους τυχαίους, τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ'ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή.


Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη, φιλίες κι αγάπες που πήραν
οι δρόμοι, κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι, τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί,
φοβισμένοι, δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι, σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι, χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες, μποέμ, καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες, εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι, που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη, αγάπες που έμοιαζαν να'χουν αξία και άλλες που ξέμειναν
στη χειραψία, φτωχοί συγγενείς τους σερβίρουν τα έτοιμα, οι λογικοί κι όσοι
ζουν με το αίσθημα. . . .


Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα...

Ν.Μποφίλιου

"Κι έτσι ξαφνικά έπεσε από το ροζ της σύννεφο..."

''ΤΙ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΠΟΨΕ!''

Ξύπνησα κάποια στιγμή χθες βράδυ και δεν ήμουν μόνη μου. Είχε πάλι τρυπώσει απ'το παράθυρο. Μισάνοιξα τα μάτια μου και το είδα μπροστά μου. Ένας ασημένιος διάδρομος φώτισε το πρόσωπο μου. Τι όμορφο, τι μαγικό που είναι το φεγγάρι τη νύχτα...