ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του.

Ό,τι είδαμε και ήμασταν χάθηκε, έπεσε απ'τα μάτια μας και έσβησε

στοιβάζοντας άλλο ένα φθινόπωρο στα στήθη μας.

Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του,

αλλά όταν οι εραστές πάρουν το δρόμο τους η καρδιά φλέγεται

χωρίς να λιώνει, ξεριζωμένη,αλλά όχι χωρίς ρίζες, πολύ βαριά για να την κρατήσεις.

Ακόμη κι αν μοιραστήκαμε τη σκιά ενός δέντρου στο δρόμο, εκείνες οι ζωές μας

πέταξαν σαν σκιές ή αν νιώσαμε ευτυχισμένοι κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα

ο ήλιος μας έδυσε μαζί μ'εκείνη την ευτυχία σε θάλασσα σκοτεινή.


Αμίρ Ορ

In life, some endings are bittersweet...
Especially when it comes to love.

Sometimes fate throws two lovers together only to rip them apart...

ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ...

Πριν πολύ καιρό, κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες μου ήρθε μια γεύση αλμύρας στα χείλη. Κρατούσα τα καλοκαίρια μου στα χέρια και ήταν μεγάλο συναισθηματικό φορτίο αυτό. Θυμήθηκα πώς ήταν τότε που τα μάτια μου έκλειναν μπροστά στο δυνατό ήλιο, τότε που μάζευα άσπρα βότσαλα για να θυμάμαι, που ήμουν πλημμυρισμένη χαρά, που κυκλοφορούσα την κόκκινη μύτη και τους καμένους μου ώμους όλο περηφάνεια, που σαν αναστενάρισσα χοροπηδούσα πάνω στην καυτή άμμο. Τότε που φορούσα ένα φούτερ τρία νούμερα μεγαλύτερο και κοιτούσα ανάσκελα τα αστέρια. Στιγμές παγωμένες στο χρόνο, μοναδικά δικές σου στιγμές. Μορφές αποτυπωμένες στο χαρτί καταδικασμένες να χαμογελούν, να κοιτούν με νάζι, να κοιτούν με λατρεία, χείλη σουφρωμένα στέλνουν και δίνουν φιλιά, αγκαλιές και χέρια μπλεγμένα. Κάθε φωτογραφία και μια ανάσα. Κάθε φωτογραφία κι ένας χτύπος. Το καλοκαίρι είναι εδώ για ακόμα μία φορά. Θα φύγω. Θα ξανθύνουν ξανά οι άκρες των μαλλιών μου, θα κοκκινίσει ξανά η μύτη μου, θα με ανατριχιάσει ξανά το βραδινό αεράκι. Σε άλλα μέρη αυτή τη φορά...Και γιατί όχι, θα δοκιμάσω ξανά να πιάσω τον ήλιο...

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΡΙΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ.

Άκουσα εχθές αυτή τη φράση, τη σκέφτηκα λίγο και εντέλει με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Τίποτα δεν τελειώνει πριν έρθει η ώρα του. Τίποτα δεν τελειώνει αν δεν το αφήσεις να τελειώσει. Τυπικά πολλά πράγματα φαίνεται να έχουν πάρει το δρόμο τους, το μυαλό, όμως ακολουθεί άλλη τακτική. Επιμένει, κολλάει. Οι αναμνήσεις το μεθούν, το παραπλανούν, το παραμυθιάζουν. Του τάζουν πολύχρωμα κορδελάκια κι αυτό κουτό, φτιάχνει βαλίτσες και ξεκινάει για ακόμα μία φορά το ίδιο ταξίδι προς τα πίσω. Και πάει, πάει, πάει...Στο τέλος, όμως, ξαναγυρνάει. Φαύλος ο κύκλος. Το παρελθόν θα μπορούσε να είναι η γραμμή που χάραξε ένα δάχτυλο πάνω σε νοτισμένο τζάμι. Θα μπορούσε να είναι τα κίτρινα φύλλα ενός παλιού τετραδίου ή λόγια γραμμένα με μολύβι που με δυσκολία αναγνωρίζεις πλέον. Ένα καφέ πουλόβερ που δεν σου κάνει πια, φωτογραφίες καταχωνιασμένες στο συρτάρι σου, ένα κασκόλ που δειλιάζεις να τυλίξεις στο λαιμό σου, ένα εισιτήριο του μετρό που θα φέρει για πάντα πάνω του λησμονημένα δακτυλικά αποτυπώματα, ένα μπουκάλι άρωμα που αγριεύει μέσα σου τα ήμερα. Τόσα πολλά. Πάντα θα υπάρχει ένα κουτί για να το κλείσεις μέσα. Διαφορετικά το κρεμάς στα κλειδιά σου και το κουβαλάς πάντα μαζί σου.



"Απομακρύνεσαι στη δίνη της ανάμνησης. Σκαλίζω τη μορφή σου στο εβένινο προσωπείο της νύχτας, αγρικώ μονάχα την ηχώ των βημάτων σου-δαχτυλίδια καπνού στοιχειώνουν τη θύμηση σου. Αγκαλιάζω τη φθινοπωρινή μελαγχολία των ματιών σου, απλώνω τους κυνόδοντες μου στο λευκό σου δέρμα-ωχρός χαμογελάς μες στην ισχνή αγκαλιά μου. Θλιμμένοι στεναγμοί γλιστρούν μέσα απ'τα χείλη σου, μια γεύση από θειάφι κεντάει τον αγέρα, απ'τις μισάνοιχτες γρίλιες του παραθύρου φτάνει απρόσκλητη η λάμψη της."

31 ΜΑΪΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ.


"...να επιστρέψω, προπάντων, στην απίστευτη ομορφιά
είναι ό,τι θα'θελα αυτό το άνυδρο απομεσήμερο.
Γιατί χθες το βράδυ, σήμερα το πρωί
αναζήτησα το σώμα σου σε κάθε ωραίο σώμα
-όπως τον έρωτα, όπως τον ευγενή πόθο-
που έβλεπα στον ήλιο, δίπλα στο νερό.
..........................................................................
Σήμερα ονειρεύομαι ότι κυλιέμαι στη λάσπη μαζί σου άλλη μια φορά,
ότι σ'αγαπώ σαν όλα ν'άρχιζαν εκ νέου αυτό το ίδιο
καλοκαίρι, εκείνο το απόγευμα...
όποιος κι αν είσαι, δικό σου μόνο το επιθυμητό
και ψηλό σώμα..."

Πόσο δίκιο είχε τελικά αυτός που είπε πως η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα...Είμαι σίγουρη πως ήταν ένας άνθρωπος χορτασμένος ζωή, ντυνόταν απλά και γελούσε δυνατά. Ταξίδευε πολύ, αγάπησε και αγαπήθηκε. Σίγουρα έκανε λάθη και ίσως να τα επανέλαβε πάνω από μία φορά. Όταν το σπίτι γεμίζει με φίλους, η κούραση όλης της μέρας ξεχνιέται μονομιάς. Ξαφνικά ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση και η νύχτα μπορεί να γίνει ατέλειωτη αν το θελήσεις. Πόσο μ'αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους μου να γελούν! Να γελάμε μαζί για τα ίδια πράγματα. Να αγκαλιαζόμαστε σφιχτά και να πίνουμε σε κάθε τι πολυπόθητο. Ευλογημένες στιγμές. Εύχεσαι όλη σου η ζωή να κυλήσει έτσι. Με φίλους. Τρομακτική η δύναμη που κρύβουν οι άνθρωποι όταν είναι μαζί. Κάποιοι, βέβαια, θα λείπουν. Νομίζεις, όμως, πως αν τραβήξεις την κουρτίνα θα τους δεις χαμογελαστούς, να στέκονται από κάτω όπως παλιά...Άλλοι είναι μαζί σου νοερά και το ξέρεις κι άλλοι πάλι τείνουν να γίνουν μια μακρινή ανάμνηση. Πώς χάνονται τα φώτα των δρόμων πίσω μας...κάπως έτσι...

Φθείραμε ήδη τις λέξεις στο δρόμο, αγάπη μου
κι ό,τι απέμεινε δεν αρκεί...
...........................................................................
Δεν έχουμε τίποτα να δώσουμε πια.
...........................................................................
Το παρελθόν είναι άχρηστο σαν ένα κουρέλι.
Σου το'πα ήδη: οι λέξεις είναι φθαρμένες.

Αντίο.

Eugenio de Andrade.