ΤΙ 30, ΤΙ 40, ΤΙ 50…

Θα ξεκινήσω με ένα απ’αυτά τα αφόρητα κλισέ που λέγονται χρόνια τώρα, αλλά διατηρούν τη διαχρονικότητα μέσα απ’την επιβεβαίωση τους. Η ζωή είναι απρόβλεπτη (ουφ! Βαρέθηκα ήδη). Θα το τολμήσω, όμως. Θα φανταστώ τη δική μου πολλά καλοκαίρια μετά. Θα «λαδώσω» τη μηχανή του χρόνου και θα τρέξω είκοσι χρόνια μπροστά (ας μην ξεχνάμε πως δεν είναι και λίγα). Νομίζω πως στα σαράντα μου εκτός από τις γοητευτικές ρυτίδες στο πρόσωπο θα έχω και μια καλή για τα δικά μου δεδομένα επαγγελματική πορεία στη δημοσιογραφία.…..Τελικά ήμουν σίγουρη. Κάπως έτσι θα κατέληγα κι ας αναρωτιόμουν «Τι γυρεύω εγώ εδώ?» τις ώρες που δίδασκε ο κος Μπακουνάκης στο Πάντειο.
Καλημέρα, καλησπέρα και καληνύχτα θα μου λένε τα τραγούδια του ραδιοφώνου και η επιλεκτική τηλεόραση. Τρέμω στην ιδέα ότι πατώντας το ON θα τυφλωθώ από το αστραποβολίζον ξανθό ή θα πετύχω κάποιον «απόγονο» του Γιώργου Αυτιά να παίρνει συνέντευξη από πτηνά, κάποιον Τέρενς Κουίκ να μένει εμβρόντητος μπροστά στην προτίμηση που έχει ο Αϊ Γιάννης στα μακαρόνια γκόγκλιες και άλλα διάφορα που «μπορείς» και «αξίζει να τα δεις» για να γίνεις κ συ είτε «superstar» είτε «παρατράγουδο». Πάντα ντρεπόμουν μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, μου δημιουργούσαν αμηχανία γι’αυτό και τις φοβόμουν. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει ούτε στα 40 τελικά. Επέλεξα, όμως, να μην δουλέψω ούτε πίσω από αυτές. Η τηλεόραση, εκτός από τα ντοκυμαντέρ που ευτυχώς προβάλλονται ακόμη από τον ΣΚΑΙ , ποτέ δεν με έπεισε για την εγκυρότητα και την αξιοπιστία της και τα δελτία απόψεων πάντα με εκνεύριζαν παρ’όλο που τα παρακολουθώ ακόμα. Επίσης, πάντα πίστευα πως οι πολύβουες εφημερίδες και η μυρωδιά του τυποποιημένου χαρτιού δεν μου ταίριαζαν (δύσκολος χαρακτήρας). Χαίρομαι, όμως, γιατί διαψεύστηκα. Μέσα από το χρονογράφημα αγάπησα το λόγο και τις απόψεις μου. Ξέρω ότι βγαίνοντας από το σπίτι μου και περπατώντας λίγα μέτρα έχω βρει το επόμενο θέμα μου. Η μέρα μου σίγουρα δεν θα σταματάει εδώ. Θα συνεχίσω για το περιοδικό. Χμμ, φανταστείτε κάτι σαν μετεξέλιξη των «Εικόνων» και του «Ταχυδρόμου». Το γραφείο μου εκεί δεν είναι τόσο σοβαροφανές. Είναι γεμάτο καρτ ποστάλ διότι δεν νοείται δημοσιογράφος που δεν ταξιδεύει. Το εξωτερικό ρεπορτάζ αν και συναρπαστικό έχει αρχίσει να με κουράζει (άλλες οι αντοχές στα 20, άλλες στα 30 και άλλες στα 40). Δεν γκρινιάζω, όμως –τουλάχιστον φανερά- γιατί έχω την ευκαιρία να συναναστρέφομαι με διαφορετικούς από μένα ανθρώπους κι αυτό είναι μεγάλο κέρδος. Πάντα στο πλάνο θα στέκει η σκοτεινή φιγούρα του ανικανοποίητου αρχισυντάκτη μου, διαφορετικά ακούγεται πολύ ιδανικό, σαν θρίλερ χωρίς φόνο. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να τερματίσω τις στάσεις μου από την πάντα βραδινή μου ραδιοφωνική εκπομπή την οποία και περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία. Δεν με απασχόλησε ποτέ που δεν είδα από κοντά τους ακροατές μου ή δεν τους μίλησα στο τηλέφωνο. Αυτή είναι κι η μαγεία του ραδιοφώνου. Μου αρκεί που τους κρατώ συντροφιά και με ποιοτική μουσική τους μεταφέρω σε μια ξεχασμένη χώρα θαυμάτων, μου φτάνει που κρυφογελώ κάθε φορά που οι αγαπημένοι μου φίλοι σχολιάζουν τα λεγόμενα μου off the record στέλνοντας μου μηνύματα στο κινητό.
Καλό μου ακούγεται. Έως τότε, όμως, οι αλλαγές στο πλάνο είναι καλοδεχούμενες…