ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009.

Κόκκινο χτύπησε η αποχή στις φετινές Ευρωεκλογές. Αναμενόμενο ήταν. Οι δημοσκοπήσεις και τα γκάλοπ των προηγούμενων ημερών είχαν προϊδεάσει τον κόσμο και το έδαφος είχε προετοιμαστεί. Λίγο το κρασί, λίγο η θάλασσα και άλλο λίγο το αγόρι μου έδρασαν ανασταλτικά. Απ’τη μια οι κάλπες και η Αθήνα που «έβραζε» από τη ζέστη και απ’την άλλη το καλοκαίρι. Ιδού ένα πολύ μεγάλο δίλλημα. Τελικά, όμως, αποδείχτηκε πως δεν ήταν και τόσο μεγάλο. Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος ήταν ένας πολύ καλός λόγος για να αποδράσουν οι σκασμένοι Έλληνες και να ξεχυθούν στις παραλίες. Άλλοι πάλι ως μέλη των εφορευτικών επιτροπών κλείστηκαν σε σχολικές αίθουσες περιμένοντας…περιμένοντας ένα αποτέλεσμα ίδιο και απογοητευτικό. «Πρασίνισε η Ελλάδα» ακούστηκε. Εε, και τι έγινε; Η Ελλάδα έχει ξαναπρασινίσει, αλλά μυαλό δεν έβαλε. Πολλοί περίμεναν άνοδο των μικρότερων κομμάτων, αλλά ο Έλληνας αποδεικνύεται σταθερός στις λανθασμένες απόψεις του. Ποιο ήταν, λοιπόν, το μήνυμα που έστειλαν όλοι όσοι απείχαν; Απείχαν συνειδητά –όσο συνειδητή μπορεί να είναι αυτή η στάση- ή απλά αδιαφόρησαν επιδεικτικά;