ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ, του Όσκαρ Ουάιλντ.

"Είπε πως θα χορέψει μαζί μου αν της φέρω κόκκινα τριαντάφυλλα", φώναξε ο νεαρός φοιτητής. "Όμως στον κήπο μου δεν υπάρχει κόκκινο τριαντάφυλλο ούτε για δείγμα!" Από τη φωλίτσα του μέσα στην τρύπα μιας δρυός το αηδόνι τον άκουσε και έβγαλε το κεφαλάκι του ανάμεσα από τα φύλλα, το προσωπάκι του έμοιαζε σκεφτικό. "Σε όλο τον κήπο μου δεν υπάρχει ούτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο!" φώναξε ο νεαρός και τα ωραία μάτια του γέμισαν δάκρυα. "Α, σε πόσο ελάχιστα πράγματα βασίζεται η ευτυχία! Διάβασα όλα όσα έγραψαν οι σοφοί, έκανα κτήμα μου όλα τα μυστικά της φιλοσοφίας κι ωστόσο εξαιτίας ενός κόκκινου τριαντάφυλλου η ζωή μου έγινε ερείπιο".
"Α, να ένας αληθινά ερωτευμένος νέος", μονολόγησε το αηδόνι. "Κάθε νύχτα τραγουδώ γι'αυτόν κι ας μην τον ήξερα. Κάθε νύχτα έλεγα την ιστορία του στ'αστέρια και να που τώρα τον βλέπω. Τα μαλλιά του είναι μαύρα σαν το άνθος του υάκινθου και τα χείλη του κόκκινα σαν το τριαντάφυλλο που επιθυμεί τόσο. Αλλά το πάθος χλώμιασε το πρόσωπο του, το έκανε άσπρο σαν το φίλντισι και η θλίψη άφησε τη σφραγίδα της πάνω στο πρόσωπο του".
"Ο πρίγκιπας αύριο το βράδυ δίνει χορό", μουρμούρισε ο νεαρός φοιτητής. "Θα είναι και η αγάπη μου εκεί. Αν της πάω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, θα χορέψει μαζί μου μέχρι την αυγή. Αν της πάω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, θα την κρατήσω στην αγκαλιά μου κι εκείνη θα ακουμπήσει το κεφάλι της στον ώμο μου και θ'αφήσει το χέρι μου να σφίξει το δικό της. Όμως στον κήπο μου δεν υπάρχει ούτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο κι έτσι θα καθίσω μονάχος σε μια μεριά κι εκείνη ούτε που θα με κοιτάξει. Δε θα μου δώσει σημασία και η καρδιά μου θα τσακίσει".
"Αυτός είναι ο πραγματικά ερωτευμένος άνθρωπος", είπε το αηδόνι. "Υποφέρει για όλα όσα τραγουδώ, ό,τι για μενα είναι χαρά γι'αυτόν είναι πόνος. Ο Έρωτας είναι, βέβαια, ένα θαυμάσιο συναίσθημα. Είναι πολυτιμότερο από τα σμαράγδια και ακριβότερο από το φίνο οπάλιο. Μαργαριτάρια και ρόδια δεν μπορούν να το αγοράσουν κι ούτε εκτίθενται προς πώληση στην αγορά. Οι έμποροι δεν μπορούν να το εμπορευτούν μήτε να το ζυγιάσουν σαν το χρυσάφι στη ζυγαριά".
"Οι μουσικοί θα κάθονται στη γαλαρία τους και θα παίζουν τα έγχορδα όργανα τους", συνέχισε ο φοιτητής. "Η αγαπημένη μου θα χορεύει στους ήχους της άρπας και του βιολιού. Θα χορεύει τόσο ανάλαφρα που τα πόδια της δε θ'αγγίζουν το πάτωμα και οι αυλικοί με τα ωραία φορέματα τους θα συνωστίζονται γύρω της. Αλλά με μενα δεν θα χορέψει γιατί δεν έχω να της δώσω κόκκινο τριαντάφυλλο". Και με τα λόγια αυτά ρίχτηκε στο γρασίδι, έχωσε το πρόσωπο του μέσα στις παλάμες του και άρχισε να κλαίει.
"Μα γιατί κλαίει αυτός;" ρώτησε μια μικρή πράσινη σαύρα καθώς περνούσε τρέχοντας από δίπλα του με ανασηκωμένη στον αέρα τη μακριά ουρά της. "Αλήθεια, καλέ, γιατί κλαίει;" ψιθύρισε μια μαργαριτούλα στο γείτονα της με γλυκιά σιγανή φωνούλα. "Κλαίει για ένα κόκκινο τριαντάφυλλο", είπε το αηδόνι. "Για ένα κόκκινο τριαντάφυλλο; Μα αυτό είναι γελοίο!" φώναξαν και η μικρή σαύρα που ήταν αρκετά κυνική ξέσπασε σε δυνατά γέλια.
Μα το αηδόνι είχε καταλάβει το μυστικό της θλίψης του φοιτητή και καθόταν σιωπηλό στο δέντρο του αναλογιζόμενο το μέγα μυστήριο του Έρωτα. Ξαφνικά άπλωσε τα καφετιά φτερά του για να πετάξει και σε λίγο βρέθηκε ψηλά στον αέρα. Πέρασε μέσα απ'τον δενδρόκηπο σαν σκιά και σαν σκιά πέταξε πάνω απ'τον κήπο. Στο κέντρο της πρασιάς στεκόταν μια όμορφη τριανταφυλλιά κι όταν την είδε το πουλάκι πέταξε από πάνω της και κάθισε σ'ένα κλαδάκι της. "Δώσε μου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο κι εγώ θα σου τραγουδήσω το πιο γλυκό τραγούδι μου", είπε. Όμως το δεντράκι κούνησε αρνητικά το κεφάλι του. "Τα τριαντάφυλλα μου είναι λευκά", αποκρίθηκε. "Ολόλευκα σαν τον αφρό της θάλασσας, λευκότερα και από το χιόνι πάνω στα βουνά. Όμως πήγαινε στην αδερφή μου που μεγαλώνει γύρω από το ρολόι του ήλιου και ίσως εκείνη να σου δώσει αυτό που γυρεύεις".
Έτσι το αηδόνι πέταξε στο μέρος όπου ήταν φυτεμένη η άλλη τριανταφυλλιά που άπλωνε τα κλαδιά της γύρω από το ρολόι του ήλιου. "Δώσε μου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο κι εγώ θα σου τραγουδήσω το πιο γλυκό τραγούδι μου". Μα το δεντράκι κούνησε αρνητικά το κεφάλι του. "Τα τριαντάφυλλα μου είναι κίτρινα", απάντησε. "Είναι κίτρινα σαν τα μαλλιά των γοργόνων που κάθονται πάνω στον κίτρινο θρόνο, είναι πιο κίτρινα και από τα σφοντύλια που ανθίζουν στο λιβάδι πριν έρθει ο θεριστής με το δρεπάνι του. Όμως, πήγαινε στην αδερφή μου που μεγαλώνει κάτω από το παραθύρι του φοιτητή και ίσως εκείνη να σου δώσει αυτό που θέλεις".
Έτσι το αηδόνι πέταξε στην άλλη τριανταφυλλιά που μεγάλωνε κάτω από το παράθυρο του φοιτητή. "Δώσε μου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο κι εγώ θα σου τραγουδήσω το πιο γλυκό τραγούδι μου", φώναξε. Όμως το δεντράκι κούνησε αρνητικά το κεφάλι του. "Τα τριαντάφυλλα μου είναι κόκκινα", αποκρίθηκε, "κόκκινα σαν τα πόδια της περιστέρας και πιο κόκκινα ακόμη και από τις βεντάλιες των κοραλλιών που κυμματίζουν αδιάκοπα μέσα στην υποβρύχια σπηλιά του ωκεανού. Όμως ο χειμώνας πάγωσε τις φλέβες μου, η παγωνιά κοκκάλωσε τα μπουμπούκια μου, η καταιγίδα τσάκισε τα κλαριά μου κι έτσι όλη τούτη τη χρονιά δεν έχω τριαντάφυλλα". "Μονάχα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο θέλω όλο κι όλο", φώναξε το αηδόνι. "Μονάχα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο! Δεν υπάρχει,λοιπόν,τρόπος να βρω ένα τριαντάφυλλο;" "Υπάρχει τρόπος", αποκρίθηκε η τριανταφυλλιά. "Όμως, δεν τολμώ καν να σου τον πω". "Θέλω να μου τον πεις. Εγώ δεν φοβάμαι!" είπε το αηδόνι. "Αν, λοιπόν, θέλεις ένα κόκκινο τριαντάφυλλο πρέπει να το φτιάξεις μέσα από τη μουσική στο φως του φεγγαριού και να το ραντίσεις με το αίμα της καρδιάς σου. Πρέπει να μου τραγουδήσεις με το στήθος σου καρφωμένο πάνω σ'ένα αγκάθι. Θα μου τραγουδήσεις μια ολόκληρη νύχτα και το αγκάθι πρέπει να διαπεράσει την καρδιά σου έτσι ώστε το αίμα σου να κυλήσει μέσα στις φλέβες μου και να γίνει δικό μου", είπε το δεντράκι.
"Ο θάνατος είναι τίμημα πολύ μεγάλο για ένα κόκκινο τριαντάφυλλο", αποκρίθηκε το αηδόνι. "Η ζωή είναι το πιο ακριβό πράγμα στον κόσμο. Είναι χαρά Θεού να κάθεσαι μέσα στο πράσινο δάσος και ν'αγναντεύεις τον ήλιο να τρέχει πάνω στο χρυσό του άρμα, το φεγγάρι μέσα στο άρμα του το μαργαριταρένιο. Είναι γλυκύτατο το άρωμα του οξυάκανθου, είναι γλυκές οι καμπανούλες που κρύβονται στην κοιλάδα και τα ρείκια που λικνίζονται στο αεράκι εκεί πάνω στο λόφο. Κι ωστόσο ο Έρωτας είναι καλύτερος από τη Ζωή. Άλλωστε, τι είναι η καρδιά ενός πουλιού σε σύγκριση με την καρδιά ενός ανθρώπου;" Έτσι άνοιξε τα καφετιά φτεράκια του και πέταξε στον αέρα. Πέταξε πάνω από τον κήπο σαν σκιά και σαν σκιά διέσχισε το μικρό δεντρόκηπο. Ο νεαρός φοιτητής ήταν ακόμη ξαπλωμένος στο χορτάρι, εκεί όπου τον είχε αφήσει. Τα δάκρυα δεν είχαν ακόμη στεγνώσει στα όμορφα μάτια του.
"Πρέπει να χαίρεσαι", φώναξε το αηδόνι. "Πρέπει να είσαι ευτυχισμένος γιατί θα έχεις το κόκκινο τριαντάφυλλο που ζητάς. Εγώ θα το φτιάξω με το τραγούδι μου κάτω από το φως του φεγγαριού και θα το βάψω με το αίμα της καρδιάς μου. Το μόνο που σου ζητώ σε αντάλλαγμα είναι τούτο: ας είναι η δική σου αγάπη αληθινή πέρα για πέρα γιατί ο Έρωτας είναι σοφότερος και από την ίδια τη φιλοσοφία, δυνατότερος και από την Εξουσία. Τα φτερά του έχουν το χρώμα της φωτιάς και το κορμί του είναι κι αυτό χρωματισμένο με φλόγα. Τα χείλη του είναι γλυκά σαν μέλι και η ανάσα του σαν λιβάνι μυρωμένη". Ο φοιτητής σήκωσε το κεφάλι του από το χορτάρι και αφουγκράστηκε, μα δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έλεγε το αηδόνι γιατί εκείνος ήξερε μονάχα τα πράγματα που είναι γραμμένα σε βιβλία. Αλλά κατάλαβε η δρυς και λυπήθηκε πολύ γιατί υπεραγαπούσε το μικρό αηδόνι που είχε φτιάξει τη φωλιά του μέσα στα κλαδιά της. "Τραγούδησε μου για μια τελευταία φορά", ψιθύρισε. "Θα αισθάνομαι φοβερή μοναξιά όταν θα φύγεις". Έτσι το αηδονάκι τραγούδησε στη δρυ και η φωνούλα του ήταν σαν το νερό που κελαρυστά κυλάει από ασημένια κανάτα. Όταν το αηδόνι τέλειωσε το τραγούδι του, ο φοιτητής σηκώθηκε κι έβγαλε από την τσέπη του ένα τετράδιο κι ένα μολύβι.
"Πιστεύει πως δεν μπορεί κανείς να της αρνηθεί τίποτε", μονολόγησε περπατώντας μέσα στον δεντρόκηπο. "Όμως έχει αισθήματα; Πολύ φοβάμαι πως όχι. Θαρρώ πως είναι κι αυτή σαν τους περισσότερους καλλιτέχνες, όλο στυλ, χωρίς καθόλου ειλικρίνεια. Δε θα θυσίαζε ποτέ τον εαυτό της για τους άλλους. Το μόνο που την απασχολεί είναι η μουσική και όλοι γνωρίζουν πως οι τέχνες είναι γεμάτες εγωισμό. Ωστόσο πρέπει να παραδεχτώ ότι έχει μελωδική φωνή. Τι κρίμα, όμως, που αυτό δε σημαίνει τίποτε απολύτως, τι κρίμα που δεν έχει καμιά πρακτική χρήση!" Μπήκε στην κάμαρα του, κάθισε στο στενό ξυλοκρέβατο του και βάλθηκε να σκέφτεται την αγάπη του. Ύστερα από λίγο τον πήρε ο ύπνος.
Όταν βγήκε το φεγγάρι στον ουρανό, το αηδονάκι πέταξε στην τριανταφυλλιά κι έβαλε το στήθος του πάνω σ'ένα μεγάλο αγκάθι. Όλη τη νύχτα τραγουδούσε με το στήθος κολλημένο πάνω στο αγκάθι και το παγερό κρύσταλλο του φεγγαριού είχε σκύψει και το άκουγε με προσοχή. Όλη τη νύχτα το αηδόνι τραγουδούσε και το αγκάθι βυθιζόταν όλο και πιο βαθιά μέσα στο στήθος του, ενώ το αίμα της ψυχής του χυνόταν από μέσα του σιγά σιγά. Πρώτα τραγούδησε για τη γέννηση του έρωτα στην καρδιά ενός νέου και μιας νέας και στο ψηλότερο κλωνάρι της τριανταφυλλιάς άνθισε ένα υπέροχο τριαντάφυλλο. Το ένα πέταλο γεννιόταν μετά το άλλο καθώς το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο. Στην αρχή ήταν χλωμό σαν την ομίχλη που κρέμεται πάνω από το ποτάμι, χλωμό σαν τα πόδια του πρωινού και ασημένιο σαν τα φτερά της χαραυγής. Σαν τη σκιά ενός τριαντάφυλλου σ'έναν καθρέφτη από ασήμι, σαν τη σκιά ενός τριαντάφυλλου μέσα σε λιμνούλα, έτσι ήταν το τριαντάφυλλο που άνθιζε στο ψηλότερο κλωνάρι της τριανταφυλλιάς. Μα το δεντράκι φώναξε στο αηδόνι να σφίξει το κορμάκι του πιο δυνατά πάνω στο αγκάθι. "Σφίξου πάνω μου πιο δυνατά αηδονάκι γιατί η μέρα θα έρθει πριν ολοκληρωθεί η γέννηση του τριαντάφυλλου!" Έτσι το αηδόνι πίεσε το στήθος του ακόμη πιο δυνατά πάνω στο αγκάθι και άρχισε να τραγουδά όλο και πιο δυνατά γιατί τώρα τραγουδούσε για τη γέννηση του πάθους στην ψυχή ενός άντρα και μιας γυναίκας. Μια διάφανη ροζ πινελιά φάνηκε στα φυλλαράκια του τριαντάφυλλου σαν το κοκκίνισμα στα μάγουλα του γαμπρού τη στιγμή που φιλά στα χείλη τη νύφη. Όμως το αγκάθι δεν είχε φτάσει ακόμη στην καρδιά κι έτσι η καρδιά του τριαντάφυλλου εξακολουθούσε να είναι λευκή γιατί μονάχα το αίμα της καρδιάς ενός αηδονιού μπορεί να βάψει κόκκινη την καρδιά του τριαντάφυλλου. Και η τριανταφυλλιά φώναξε πάλι στο αηδονάκι να πιέσει ακόμη πιο δυνατά το στήθος του πάνω στο αγκάθι. "Σφίξου πιο δυνατά πάνω μου γιατί θα έρθει η μέρα πριν ολοκληρωθεί το τριαντάφυλλο!" Έτσι το αηδόνι πίεσε κι άλλο το στήθος του πάνω στο αγκάθι κι εκείνο άγγιξε τότε την καρδιά του μ'έναν πόνο αβάσταχτο. Όσο πιο πικρός κι αβάσταχτος ήταν ο πόνος τόσο πιο παθιασμένα τραγουδούσε το αηδονάκι γιατί τώρα τραγουδούσε για τον Έρωτα που δεν πεθαίνει μέσα στον τάφο. Και το υπέροχο τριαντάφυλλο έγινε πορφυρό σαν το ρόδο της Ανατολής. Πορφυρά τα πέταλα του κι ολοπόρφυρη σαν ρουμπίνι αστραφτερό η καρδιά του. Μα η φωνή του αηδονιού όσο πήγαινε κι έσβηνε, τα μικρά του φτερά άρχισαν να τινάζονται και πάνω από τα μάτια του απλώθηκε μια θαμπή μεμβράνη. Το τραγούδι έσβηνε ολοένα και περισσότερο, ώσπου σε κάποια στιγμή το πουλάκι ένιωσε κάτι να πνίγει το λαιμό του. Έπειτα κατέβαλε άλλη μια τελευταία προσπάθεια και συνέχισε με το τελευταίο τραγούδι του. Το λευκό φεγγάρι μαγεύτηκε και λησμονώντας την αυγή που ερχόταν έμεινε κι άλλο στον ουρανό. Το κόκκινο τριαντάφυλλο άκουσε τούτο το στερνό τραγούδι του αηδονιού και αναρίγησε από έκσταση ανοίγοντας ένα ένα τα πέταλα του στον παγερό πρωινό αέρα. Η ηχώ το πήρε και το μετέφερε στο μωβ σπήλαιο πάνω στους λόφους και ξύπνησε τους κοιμισμένους βοσκούς από τα όνειρα τους. Ύστερα το τραγούδι κυμάτισε ανάμεσα στις καλαμιές του ποταμού κι αυτές μετέφεραν το μήνυμα του κάτω στη θάλασσα. "Κοίτα, κοίτα!" φώναξε η τριανταφυλλιά, "το τριαντάφυλλο τελείωσε!" Όμως το αηδονάκι δεν έδωσε καμιά απόκριση γιατί τώρα κειτόταν νεκρό μέσα στο ψηλό χορτάρι με το αγκάθι καρφωμένο στην καρδιά του.
Εκείνο το μεσημέρι ο φοιτητής άνοιξε το παράθυρο του και κοίταξε έξω. "Α,τι καταπληκτική τύχη!" φώναξε. "Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο! Ποτέ μου δεν ξανάδα τέτοιο τριαντάφυλλο. Είναι τόσο όμορφο που είμαι βέβαιος πως θα έχει οπωσδήποτε ένα μακρύ λατινικό όνομα!" Κι έσκυψε με μιας και το έκοψε. Ύστερα φόρεσε το καπέλο του και έτρεξε στο σπίτι του καθηγητή του με το τριαντάφυλλο στο χέρι. Η κόρη του καθηγητή καθόταν έξω στην πόρτα και τύλιγε μια γαλάζια μεταξωτή κλωστή σ'ένα καρούλι. Το σκυλάκι της καθόταν δίπλα στα πόδια της. "Είπες πως θα χορέψεις μαζί μου αν σου φέρω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο", της είπε ο φοιτητής. " Να, σου έφερα το πιο κόκκινο απ'όλα τα τριαντάφυλλα του κόσμου. Θα το φορέσεις πάνω στην καρδιά σου, θα χορέψουμε μαζί και θα σου πω πόσο πολύ σ'αγαπώ". Όμως το κορίτσι έσμιξε τα φρύδια του. "Πολύ φοβάμαι ότι δε θα ταιριάζει με το φόρεμα μου" αποκρίθηκε. Άλλωστε ο γιος του αρχιθαλαμηπόλου του βασιλιά μού έστειλε μερικά αληθινά κοσμήματα και όλοι ξέρουν πως τα κοσμήματα είναι πολύ πιο ακριβά από τα άνθη". "Τότε κι εγώ σου λέω πως, μα την πίστη μου, είσαι αχάριστη!" φώναξε με θυμό ο φοιτητής και πέταξε το τριαντάφυλλο μέσα στις λάσπες του δρόμου. Την ίδια στιγμή πέρασε ένα κάρο και το έλιωσε. "Αχάριστη εγώ;" έκανε το κορίτσι. "Α, μα εσύ είσαι θρασύτατος! Στο κάτω κάτω ποιος είσαι, ε; Ένας ασήμαντος φοιτητάκος! Βάζω στοίχημα πως δεν θα έχεις ασημένιες αγκράφες στα παπούτσια σου όπως έχει ο γιος του αρχιθαλαμηπόλου του βασιλιά!" Μετά σηκώθηκε από την καρέκλα της και μπήκε μέσα στο σπίτι.
"Τι ηλίθιο πράγμα είναι ο έρωτας τελικά!" μουρμούρισε ο φοιτητής καθώς απομακρυνόταν. "Δε διαθέτει ούτε τη μισή χρησιμότητα της λογικής αφού δεν μπορεί να αποδείξει τίποτε και λέει πάντοτε πράγματα που δεν πρόκειται να συμβούν, ενώ σε κάνει να πιστεύεις πράγματα που δεν είναι αληθινά. Στην πραγματικότητα δεν είναι διόλου πρακτικός και στην εποχή μας πρέπει κανείς να είναι πρακτικός στα πάντα. Γι'αυτό κι εγώ λέω να γυρίσω στη φιλοσοφία μου και στη μελέτη της μεταφυσικής."
Έτσι ο νεαρός φοιτητής γύρισε στην κάμαρα του, τράβηξε από τη βιβλιοθήκη ένα μεγάλο σκονισμένο βιβλίο και άρχισε να μελετά.

Για όλους τους θλιμμένους παραμυθάδες αυτών των Χριστουγέννων....