ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ...
Μια χειμωνιάτικη βόλτα υπό βροχή είναι σπουδαίο πράγμα. Είναι κάτι μικρό, γι'αυτό είναι και σπουδαίο. Είναι από αυτές τις "απολαύσεις" που μπορούμε να έχουμε σε αφθονία. Η βροχή χαρίζεται, σκορπίζει την ιερότητα της και με τρόπο σχεδόν μαγικό σε καλεί να την απολαύσεις. Δεν έχεις παρά να βγεις και να περπατήσεις τους υγρούς δρόμους. Δυο ώρες και κάτι, μακριά απ'τη μουντή μου πόλη, όλοι και όλα έμειναν εκεί. Πίσω. Μετά από ένα ζεστό καφέ με μπόλικη ζάχαρη και κανέλα, τα βήματα μας άφησαν λασπωμένα αποτυπώματα σε δρόμους που είχαμε καιρό να οργώσουμε. Ντυμένοι με ζεστά πουλόβερ, κασκόλ και σκουφιά, κάτω από πολύχρωμες ομπρέλες περπατήσαμε κατά μήκος ενός μικρού όρμου, χαζέψαμε τα αραγμένα καϊκια, προσπεράσαμε άδεια παγκάκια, ψιθυρίσαμε τα μικρά μας "προβλήματα". Το δυνατό μας γέλιο πήρε μακριά ο αέρας και το σκόρπισε σαν πολύχρωμο χαρτοπόλεμο. Γέμισε ο τόπος! Δεν με ένοιαξε για τους λιγοστούς περαστικούς που πιθανόν να κοίταζαν με περιέργεια. Ο ήχος των γέλιων επέστρεφε στα αυτιά μου κι αυτό ήταν...ζωντάνια! Λίγο αργότερα, γερμένη στον ώμο ενός φιλικού προσώπου περίμενα στο σταθμό το λεωφορείο που θα με γύριζε πίσω -ακόμα υπό βροχή-. Και υπό βροχή αυτοί που έπρεπε να φύγουν, πήραν το δρόμο της επιστροφής...
Γι' αυτό το λίγο που δίνει διαφορετικό χρώμα και άρωμα στη ρουτίνα, γι' αυτές τις στιγμές που είσαι σε τόση απόσταση που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής για να ανοίξεις ένα μικρό κομμάτι σου και να πάρεις βαθιά ανάσα...Γι' αυτό χρειάζεται να μένουν κάποτε για λίγο όλα πίσω...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπορεί κάποιοι να μένουν πίσω, όμως αυτοί που φεύγουν παίρνουν μαζί τους μερικά κομμάτια τους. Τις σταγόνες βροχής, την ελάχιστη μεθυσμένη ζάλη, τα ίδια αντικρυσμένα τοπία...
ΑπάντησηΔιαγραφή