Πέμπτη 19 Μαΐου 2011


Διαχρονικά

Μπορώ να γίνω μια γραμμή έκφρασης την ώρα που γελάς...
Το λακκάκι στο μάγουλο σου...
Η κάθετη γραμμή ανάμεσα στα φρύδια όταν θυμώνεις...
Μια κόκκινη μουτζούρα σε λευκό χαρτί...
Μια κλωστή απ'την αγαπημένη σου μπλούζα...
Η ντο από τις νότες σου και μια χορδή απ'την κιθάρα σου...
Ο καφές που αγαπάς και μια ρουφηξιά απ'το τσιγάρο σου...
Αλμύρα και ούζο...
Το μπλε και το άσπρο των Κυκλάδων...
Η υγρασία πάνω στα τζάμια...
Το σταφύλι και το μήλο...
Το αλάτι πάνω στα δάχτυλα σου...
Βρεγμένο γρασίδι και καυτή άμμος...
Παλιός δίσκος...
Μικρό βιβλίο και ξυσμένο μολύβι...
Ασπρόμαυρο πάτωμα για να παίζεις σκάκι...
Ο αέρας που χτυπάει το πρόσωπο σου...

Αρκεί πάντα να με ταξιδεύεις...Υπόσχεσαι;


2 σχόλια:

  1. Εάν σε τέτοια προσφορά δεν δοθεί η υπόσχεση εγώ πολύ θα ταραχθώ κι είμαι και σε κρίσιμη ηλικία...
    Υ.Γ. Στην άνωθεν δεσποινίδα: Βαααχ!
    :-p

    ΑπάντησηΔιαγραφή