Την κάναμε ταράτσα...!

Μπορεί η Αθήνα να μοιάζει θλιβερή και μίζερη το καλοκαίρι, όμως απ'όπου και αν κοιτάξεις το βραδυνό ουρανό αυτός παραμένει το ίδιο υποσχόμενος. Στην ταράτσα μιας δυόροφης πολυκατοικίας με φρεσκοπλυμένα ρούχα απλωμένα στο πίσω μέρος μέτρησα γύρω στα έξι αεροπλάνα να περνούν. Αναρωτήθηκα για πού το'βαλαν και προς στιγμήν ευχήθηκα να είμαι μέσα σε ένα απ'αυτά καθώς τα λευκά και κόκκινα φώτα τους χάνονταν κάπου ανάμεσα στα λιγοστά αστέρια. Είχε ένα αεράκι δροσερό, σίγουρα απ'αλλού φερμένο και τόσο αναγκαίο. Η φλόγα από ένα μισοτελειωμένο κερί χόρευε σαν μανιασμένη στο πέρασμα του. "Τώρα θα σβήσει, τώρα θα σβήσει!" σκεφτόμουν για ώρα. Από τα απέναντι σπίτια τα φώτα μια άναβαν και μια έσβηναν σαν συγχρονισμένα. Ίσως δεν έχει πάντα σημασία πού βρίσκεσαι αρκεί να είναι στο πιο ψηλό σημείο...


Καλό μήνα!