Φεύγοντας...

Είναι που σε κάθε επιστροφή αισθάνομαι τόσο περίεργα. Η ίδια αμηχανία λες και πρόκειται να συναντήσω ξανά κάποιον που άφησα πίσω. Στιγμιαία με κυκλώνει μια απροσδιόριστη απουσία. Κάθε φορά τα ίδια. Κάθε φορά αυτή η πόλη το ίδιο απρόσωπη και ξένη. Η ίδια σου η πόλη. Η άσφαλτος που βράζει, τα αυτοκίνητα που κορνάρουν κι ένα σωρό άλλοι ήχοι, γνώριμοι και ξένοι ταυτόχρονα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα απ'αυτά τα τοπία, λες και ο χρόνος τα'χει ξεχάσει. Σαν φωτογραφία απ'τα παλιά. Χρειάζονται κάποιες μέρες προσαρμογής για να μπορέσεις να βγάλεις απ'το μυαλό σου τη θάλασσα και τον ήλιο, τις βουτιές, τα χαμόγελα και τα φιλιά. Δεν πάει πολύς καιρός κι έχω αρχίσει ήδη να αναπολώ. Μου φαίνεται ότι έχουν περάσει μήνες και μέσα σ'αυτούς τους μήνες όλοι επέστρεψαν στους παλιούς τους ρυθμούς. Μόνο εγώ δεν θέλω. Φταίει που το καλοκαίρι επίσημα έφυγε και πήρε μαζί του τα τζιτζίκια και τους γρύλους κι εγώ τα συνήθισα, ξέρετε. Για μια στιγμή! Και τι θ'ακούω τώρα;