Εκεί...

Πάμε πίσω για λίγο, πάμε εκεί. Ναι, σήμερα, περίεργο σου φαίνεται;
Με πνίγει ώρες ώρες αυτή η πόλη. Πάρε με πάλι μακρυά, έστω τάξε μου ότι θα
πατήσουμε την ψιλή την άμμο, ότι θα δακρύσουν τα μάτια μας
απ'τον αέρα, ότι θα δούμε τα κύματα τα μεγάλα κι ότι θα ακούσω το γέλιο
και τον ψίθυρο σου, θα σ'ακούσω να σφυρίζεις τραγούδια και θα σε δω να μου
απλώνεις τα χέρια και να περπατάς μπροστά μου.
Τάξε μου ότι θα κάνεις το φεγγάρι στρογγυλό
για να θυμίζει καλοκαίρι,
ότι θα με ξαφνιάζεις για να μη
συνηθίζω τον εαυτό μου, ότι θ'ακούω μουσικές και θα βλέπω χρώματα. Πάμε σου λέω...