(...)
Ο μύθος του ομφαλού ως τραύματος της γέννησης και ως ερωτικού κέντρου του σώματος αποτελεί την πηγή της προγεννητικής ζωής και τον απύθμενο κρατήρα του πόθου, όπου συγκλίνουν και συγχωνεύονται τα δυο φύλα αποκαθιστώντας την αρχέγονη ενότητα, λένε οι ειδικοί. Πράγμα το οποίο είναι εν μέρει μόνο η αλήθεια. Το ομφαλικό μυστήριο είναι πιο σύνθετο στην πραγματικότητα απ'ό,τι φαίνεται, ρίζα πολλών τελετών γονιμότητας και θηλυκών ή ανδρόγυνων θεοτήτων.
Στον άντρα, ωστόσο, όταν κοπεί ο ομφάλιος λώρος, ο αφαλός που πάντα εξέχει δεν είναι τίποτα περισσότερο από το κολόβωμα του αρχικού φαλλού που χάθηκε κατά τη γέννηση. Παρόμοια, τα στήθη του τα στολισμένα με την ψεύτικη άλω δεν εκπληρώνουν καμία λειτουργία. Στη γυναίκα ο αφαλός αναδιπλώνεται σε μια βαθιά κοιλότητα, το κοίλο δοχείο της σελήνης του Άσματος Ασμάτων στην κοιλιά της Σουλαμίτιδος, πάντα γεμάτο με το υπέροχο ποτό με το οποίο ο βασιλιάς Σολομώντας αρεσκόταν να ποτίζεται χωρίς ποτέ να κατασιγάζει τις επιθυμίες του , κι εκεί όπου εγώ, πληβείος και αγνωστικιστής, σβήνω τις δικές μου, όχι λιγότερο έντονες και ακόρεστες από εκείνες του βασιλιά. Το δικό μου δοχείο της σελήνης είναι σκαμμένο στην κοιλιά της Χιμένα, της Σουλ Άμα μου, που ξέρει να δίνεται στο όνειρο του μυστηριώδη έρωτα σαν να πέθαινε κάθε φορά κατά την έκρηξη της ηδονής.

Απόσπασμα από: Ο κατήγορος, Α. Ρ. Μπάστος