Mαρία Νεφέλη: Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα και τα δαιμονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην αγάπη "γιατί" και την έχω κυλήσει στο πάτωμα. Έγιναν οι πόλεμοι και ξανάγιναν και δεν έμεινε ούτ'ένα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγματα μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκουσε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η χώρα σας; Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ'αυτό καλλιεργούνε , όσοι ξέρουν, τα ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλίπες. Και σ'αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν από θάλασσα κι από κολύμπι...
Ροές της θάλασσας και σεις των άστρων μακρινές επιρροές - παρασταθείτε μου!


Αντιφωνητής: Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα δαιμονικά του κόσμου τ'ανεξόρκιστα κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα!


Μαρία Νεφέλη: Κι απ'τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα!

Απόσπασμα από τη "Μαρία Νεφέλη" του Οδυσσέα Ελύτη.