Καιρό έχουμε να τα πούμε, σκέφτηκα. Ξεχνιέμαι όπως όλοι. Ορισμένες φορές δε, προτιμώ να μένω αόρατη. Πού και πού είναι ωραία η σιωπή. Έτσι, χωρίς λόγο. Την απολαμβάνω όπως ένα δυνατό κομμάτι, όπως ένα αγαπημένο ποίημα. Ωραία είναι. Μη μιλάς για λίγο...
"Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,στα χείλη σου τη σφαγίδα του βάνει.Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ' απ' τα πράγματα,ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή. Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενητειά.Κι άμα κλαις μου αρέσεις,απ' την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει:Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνονταςμες τη δική σου σιωπή.Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
ΑπάντησηΔιαγραφήτη δικιά σου που είναι απέρριτη σα δαχτυλίδι αρραβώνων και που λάμπει σαν αστραπή.Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.Απόμακρη και τοση δά και απ' τα αστέρια φτιαγμένη είναι η δικιά σου σιωπή.Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο - μου αρκεί για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα..."
Του αγαπημένου σου Πάμπλο Νερούδα :)
...(σιωπή)...
Διαγραφή