Ο κύκλος του κόσμου...

Κάπως αργά έμαθα πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι. Αναφέρομαι στο Νίκο Αλεξίου. Όταν τον είδα στην παράσταση "Κόλχαας"*, να σχηματίζει τον "κύκλο του κόσμου" γύρω απ'την καρδιά του αντίκρυσα μια πηγή δύναμης να στέκει καθιστή σε μια καρέκλα που έλουζε μια λωρίδα φωτός μέσα στη σκοτεινή αίθουσα. Από την αρχή μέχρι το τέλος της ερμηνείας δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Κανείς δεν μπορούσε. Ρούφηξα αχόρταγα κάθε λεπτό, προσπάθησα να πάρω λίγο απ'την ψυχή του, την ψυχή που καταθέτει κάθε φορά ερμηνεύοντας. Τα χέρια του έφτιαχναν κόσμους μακρινούς και έπλαθαν ανθρώπους αλλιώτικους κι όλα ήταν φωτεινά και είχαν χρώματα παρά το σκοτάδι. Τόσοι άνθρωποι μέσα σε ένα κορμί. Απ'το στόμα του ξεχύνονταν πύρινες λέξεις κι απ'τα πόδια του δεκάδες καλπασμοί αλόγων. Οι λέξεις, τα χέρια, οι κινήσεις, η χροιά της φωνής, τα μάτια, το σώμα, όλα τόσο εναρμονισμένα μεταξύ τους γέννησαν μια "υψηλής έντασης" αρμονία. Η παράσταση τελείωσε μ'ένα μούδιασμα στην ψυχή.

*Κόλχαας, θεατρική νουβέλα του Χάινριχ φον Κλάιστ. Αληθινή ιστορία που διαδραματίζεται στη Γερμανία του 1500 και αφορά έναν έμπορο αλόγων ο οποίος γίνεται αντικείμενο προκλητικής εξαπάτησης από έναν άρχοντα. Παρά την πίστη του στη δικαιοσύνη, μη μπορώντας να δικαιωθεί, παίρνει το νόμο στα χέρια του και σκορπά ανεξέλεγκτα το θάνατο. Την πιο κρίσιμη στιγμή αναλαμβάνει την ευθύνη και γράφει το τέλος. Μετάφραση από διασκευή, σκηνοθεσία, ερμηνεία μονολόγου: Νίκος Αλεξίου.