Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει μέρα με τη μέρα, δεν θα πει πως η ζωή μας δεν αξίζει τον κόπο. Επειδή σ'αγάπησα & σ'αγαπώ ακόμη & ας μην είναι όπως παλιά, δεν θα πει πως πέθανε η αγάπη. Κουράστηκε ίσως, σαν κάθετι που ανασαίνει.
Επειδή περνάς δύσκολες μέρες σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς που δεν κλείνουν &γω
πηδάω τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας, δε θα πει πως δεν έχουμε μοίρα στον ήλιο, έχουμε τη δική μας μοίρα.
Επειδή πότε είσαι άνθρωπος και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας ψωμάκια μικρά της αποδημίας & ελπίζουνε τα παιδιά μας σε καλύτερες μέρες.
Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι για τα ίσως, τα μπορεί
τα δικά μου, μα δεν αλλάζω όπως δεν αλλάζεις κι εσύ, αν αλλάζαμε θα'μαστε πάλι δυο άγνωστοι και θ'αρχίζαμε απ'το άλφα.
Τώρα ξέρουμε πού πονάς, πού σωπαίνω, πότε γίνεται παύση, διακοπή αίματος και
κρυώνουν τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό να φορτίσει πάλι τα μέλη με δύναμη και έλξη και δέρμα ζεστό. Επειδή είναι δύσκολο ν'αγαπάς και δυσκολότερο ν'αγαπάς τον ίδιο
άνθρωπο για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη & αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά και καμένα θέλοντας ο καθένας να'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο και πηγή κατά τις περιστάσεις ή και όλα
μαζί στην ανάγκη, δε θα πει πως εγώ δεν μπορώ να γίνω κάτι απ'όλα αυτά ή
και όλα μαζί & αν είναι να περάσω μια ζωή στη σκλαβιά -έτσι κι αλλιώς-
ας είμαι λέω σκλάβος της αγάπης.


ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ-ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ




Σ'ευχαριστώ...

LET IT SNOW!

Δέκα δάχτυλα αγκιστρωμένα γύρω από μια κούπα ζεστού, αρωματικού καφέ, καλή μουσική και πολύ κρύο είναι μια συνθήκη μοναδική. Η "βασίλισσα του χιονιού" δραπέτευσε απ'τις σελίδες του παραμυθιού και σεργιανά με το έλκηθρο της σε ουράνια μονοπάτια. Οι νιφάδες χορεύουν μεθυσμένες, έρμαια του παγωμένου αέρα, έξω απ'το παράθυρο μου. Τώρα καταλαβαίνω πόσο μου είχε λείψει ο χειμώνας. Τώρα που ακούω τη μουσική ενός κουρδιστού μπιμπελό και το μυαλό μου ταξιδεύει. Αυτή η θαλπωρή που μπορεί να προσφέρει μια αγκαλιά, ένα γέλιο, δυο λαμπερά μάτια, ένα αγαπημένο κασκόλ είναι αναντικατάστατη μια εποχή σαν κι αυτή.
Θα ήθελα, όμως, να βρεθώ κάπου αλλού. Κάπου μακριά απ'την πόλη που αγαπώ. Για λίγο. Σ'ένα ξύλινο σπιτάκι ας πούμε, περιτριγυρισμένο από έλατα και άγρια λουλούδια. Μ'ένα φουντωμένο τζάκι και ζεστές, κόκκινες φλοκάτες. Να κοιτάξω απ'το παράθυρο και να δω τους ήρωες του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Κάιν και Γκέρτα, να τρέχουν ανέμελοι και να χαζεύουν τους ασφόδελους. Να περπατήσω μόνη σε δρόμους άγνωστους, να νιώσω ελεύθερη, να ζεστάνω τα χέρια μου στη φωτιά, να γράψω πάνω σε νοτισμένο τζάμι, να πιω κρασί με κανέλα, να τυλιχτώ σε μια κουβέρτα και να ακούσω παραμύθια από φωνή οικεία και αγαπημένη, να τη συνηθίσουν ξανά τα αυτιά μου. Να αποκοιμηθώ μέσα σε χέρια γνώριμα που ξέρουν να αγκαλιάζουν. Αυτό θέλω για τα Χριστούγεννα. Μετά θα επιστρέψω.

Electric,Madrugada

http://www.youtube.com/watch?v=Uhvm9E8rUuk

.....Holding on to you again
No rushing, don't rush it my love
Holding, holding on to you.....

ΝΙΩΣΕ, ΕΚΤΙΜΗΣΕ, ΖΗΣΕ.

Το κορμί είναι ζωντανό. Ερωτεύεται, απαιτεί, καθοδηγεί, αγαπάει, πονάει, ζητάει, ζηλεύει, θυμάται. Μοιάζει με ναό που χτίστηκε για να δοξάσει το μεγαλείο Του. Φυσικά, του έρωτα. Το τρελαίνει, το αφήνει ευάλωτο και γυμνό στα σκοτάδια. Ο Έρωτας. Αυτός που οδηγεί σε νύχτες διονυσιακής αίγλης, εκστατικές. Αίμα ζεστό τρέχει στις φλέβες, μάτια και χείλη υγρά, δάχτυλα που ψάχνουν αχόρταγα, τσαλακωμένα σεντόνια, χτύποι της καρδιάς που ξεκουφαίνουν, ανακατεμμένα μαλλιά και ανάσες βαριές. Επίγειο θαύμα. Ένας θεός -και αυτός άδικος πολλές φορές- παντοδύναμος, αλλά και ταυτόχρονα ανυπεράσπιστος. Μια στιγμή παραζάλης και έντονου πάθους μπορεί να αποβεί μοιραία. Να κοστίσει την ίδια τη ζωή. Να την κάνει να μαραζώσει και να χάσει τη λάμψη της.
Σήμερα δεν είναι μια τυχαία μέρα. Είναι 1η Δεκέμβρη. Παγκόσμια Ημέρα κατά του ιού του AIDS. Παρά την ενημέρωση πάνω στο θέμα αυτό, υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποι που νοσούν και άλλοι που θα νοσήσουν στο μέλλον εξαιτίας κάποιας "απροσεξίας". Εμείς οι ίδιοι οπλίζουμε το χέρι μας και διαπράττουμε ένα έγκλημα κατά της ίδιας μας της ζωής και των χαρών της. Ας γυρίσουμε την πλάτη στο AIDS, ας ενημερωθούμε και ας πάρουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις για να χαρούμε έναν έρωτα υγιή, έναν έρωτα ανήμερο, έναν έρωτα κουρσάρο...

Celine Dion, If walls could talk.

http://www.youtube.com/watch?v=mSIv4RrtlGc


These walls keep a secret that only we know,
but how long can they keep it 'cause we're two lovers who lose control.
We're two shadows chasing rainbows behind closed windows, behind closed doors.

If walls could talk they would say "i want you more", they would say "hey, never
felt like this before" and that you would always be the one for me.

Just two people making memories too good to tell
and these arms are never empty when we're lying where we fall.
We're painting pictures, making magic, taking chances, making love.

If walls could talk they would say "i want you more", they would say "hey,never
felt like this before" and that you would always be the one for me.
If the walls had eyes -mine- they would see the love inside, they would see me
in your arms in ecstasy and with every move they'd know i love you so.

When i'm feeling weak you give me wings.
When the fire has no heat you light it up again.
When i hear no violins you play my every string.

So stop the press, hold the news
The secret's safe between me and you.
Walls can you keep a secret?

...................
...........
....

"ΣΤΟ ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ ΕΝΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ΠΑΛΙΟ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ."

"Πάμε σ'ένα κρασάδικο, αλλά αληθινό κρασάδικο! Να ξεχαστούμε..." μου είπε ένα απόγευμα με βροχή μια φίλη.

Ας πάμε. Οίνος ευφραίνει καρδίαν έλεγαν οι παλιοί. Πάμε να χωθούμε σ'ένα ταπεινό καπηλειό, να πιούμε κόκκινο κρασάκι και να μας πιεί κι αυτό. Πάμε να εξηγήσουμε του κόσμου τα ανεξήγητα όσο η θερμοκρασία μας θα ανεβαίνει, τα μάγουλα μας θα κοκκινίζουν και τα πόδια μας ίσα που θα έχουν μουδιάσει. Πάμε ν'ακούσουμε τραγούδια που μιλούν στην ψυχή. Θα ανατριχιάσουμε στο άκουσμα τους. Θα σιγοτραγουδήσουμε κι εμείς μαζί. Μια γλυκιά λήθη θα κατακάτσει στα βλέφαρα μας και θα μας μεθύσει. Θα γελάσουμε πολύ και μετά θα βγούμε αγκαλιασμένοι στο δρόμο προσπαθώντας να ευθυγραμμίσουμε τα βήματα μας. Τις κουβέντες μας θα φυλάξει η νύχτα. Ας πάμε.

ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.

Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του.

Ό,τι είδαμε και ήμασταν χάθηκε, έπεσε απ'τα μάτια μας και έσβησε

στοιβάζοντας άλλο ένα φθινόπωρο στα στήθη μας.

Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του,

αλλά όταν οι εραστές πάρουν το δρόμο τους η καρδιά φλέγεται

χωρίς να λιώνει, ξεριζωμένη,αλλά όχι χωρίς ρίζες, πολύ βαριά για να την κρατήσεις.

Ακόμη κι αν μοιραστήκαμε τη σκιά ενός δέντρου στο δρόμο, εκείνες οι ζωές μας

πέταξαν σαν σκιές ή αν νιώσαμε ευτυχισμένοι κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα

ο ήλιος μας έδυσε μαζί μ'εκείνη την ευτυχία σε θάλασσα σκοτεινή.


Αμίρ Ορ

In life, some endings are bittersweet...
Especially when it comes to love.

Sometimes fate throws two lovers together only to rip them apart...

ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ...

Πριν πολύ καιρό, κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες μου ήρθε μια γεύση αλμύρας στα χείλη. Κρατούσα τα καλοκαίρια μου στα χέρια και ήταν μεγάλο συναισθηματικό φορτίο αυτό. Θυμήθηκα πώς ήταν τότε που τα μάτια μου έκλειναν μπροστά στο δυνατό ήλιο, τότε που μάζευα άσπρα βότσαλα για να θυμάμαι, που ήμουν πλημμυρισμένη χαρά, που κυκλοφορούσα την κόκκινη μύτη και τους καμένους μου ώμους όλο περηφάνεια, που σαν αναστενάρισσα χοροπηδούσα πάνω στην καυτή άμμο. Τότε που φορούσα ένα φούτερ τρία νούμερα μεγαλύτερο και κοιτούσα ανάσκελα τα αστέρια. Στιγμές παγωμένες στο χρόνο, μοναδικά δικές σου στιγμές. Μορφές αποτυπωμένες στο χαρτί καταδικασμένες να χαμογελούν, να κοιτούν με νάζι, να κοιτούν με λατρεία, χείλη σουφρωμένα στέλνουν και δίνουν φιλιά, αγκαλιές και χέρια μπλεγμένα. Κάθε φωτογραφία και μια ανάσα. Κάθε φωτογραφία κι ένας χτύπος. Το καλοκαίρι είναι εδώ για ακόμα μία φορά. Θα φύγω. Θα ξανθύνουν ξανά οι άκρες των μαλλιών μου, θα κοκκινίσει ξανά η μύτη μου, θα με ανατριχιάσει ξανά το βραδινό αεράκι. Σε άλλα μέρη αυτή τη φορά...Και γιατί όχι, θα δοκιμάσω ξανά να πιάσω τον ήλιο...