Struggle for pleasure, Wim Mertens

http://www.youtube.com/watch?v=LvZQOYzycVA


Η μελωδία...μαγική...
Τα χέρια...ευλογημένα...

(...)

Ο επίσκοπος ήταν ανήσυχος που δεν είχε πάει την ώρα της ανάγνωσης στο δείπνο. Κατάλαβε πως έπλεε σ'ένα προσωπικό σύννεφο, όπου τίποτα σ'αυτό τον κόσμο ή στον άλλο δεν τον ένοιαζε, εάν δεν ήταν η τρομακτική εικόνα της Σιέρβα Μαρία εξαχρειωμένη από το διάβολο. Κατέφυγε στη βιβλιοθήκη, αλλά δεν μπόρεσε να διαβάσει. Προσευχήθηκε με εξαγριωμένη την πίστη του, τραγούδησε το τραγούδι του λαούτου, έκλαψε με καυτά δάκρυα που του έκαψαν τα σωθικά. Άνοιξε τη βαλιτσούλα της Σιέρβα Μαρία κι έβαλε τα πράγματα ένα ένα πάνω στο τραπέζι. Τα γνώρισε, τα μύρισε μ'έναν άπληστο σωματικό πόθο, τα αγάπησε και τους μίλησε σε πρόστυχα εξάμετρα μέχρι που δεν μπορούσε άλλο. Τότε, γύμνωσε το στήθος του, έβγαλε από το συρτάρι του γραφείου το σιδερένιο μαστίγιο που ποτέ δεν είχε τολμήσει να αγγίξει κι άρχισε να χτυπιέται μ'ένα αχόρταγο μίσος που δεν έπρεπε να σταματήσει μέχρι να εξαφανιστεί και το τελευταίο ίχνος της Σιέρβα Μαρία. Ο επίσκοπος, που τον περίμενε, τον βρήκε να κυλιέται μέσα σ'ένα βούρκο από αίματα και δάκρυα. "Είναι το δαιμόνιο, πάτερ μου", του είπε ο Δελάουρα. "Το πιο τρομερό απ'όλα".

Απόσπασμα από το "Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές.

Where the wild roses grow, Nick Cave & Kylie Minogue

http://www.youtube.com/watch?v=AjTY8ildtFU


They call me the wild rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it i do not know
For my name was Elisa Day

From the first day i saw her i knew she was the one
As she stared into my eyes and smile
For her lips were the colour of the roses
They grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man and with a carefull hand
He wiped the tears that ran down my face

...

On the second day i brought her a flower
She was more beautiful than every woman i'd seen
I said "do you know where the wild roses grow
so sweet and scarlet and free?"

On the second day he came with a single rose
Said "will you give me your loss and your sorrow?"
I nodded my head as i lied on the bed
He said "if i show you the roses will you follow?"

...

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing i heard was a muttered word
As he stood smiling above me with a rock in his fist

On the last day i took her where the wild roses grow
As she lay on the bank, the wind light as a thief
As i kissed her goodbye i said "all beauty must die"
And let down and planted a rose between her teeth

...

Διαχρονικά

Μπορώ να γίνω μια γραμμή έκφρασης την ώρα που γελάς...
Το λακκάκι στο μάγουλο σου...
Η κάθετη γραμμή ανάμεσα στα φρύδια όταν θυμώνεις...
Μια κόκκινη μουτζούρα σε λευκό χαρτί...
Μια κλωστή απ'την αγαπημένη σου μπλούζα...
Η ντο από τις νότες σου και μια χορδή απ'την κιθάρα σου...
Ο καφές που αγαπάς και μια ρουφηξιά απ'το τσιγάρο σου...
Αλμύρα και ούζο...
Το μπλε και το άσπρο των Κυκλάδων...
Η υγρασία πάνω στα τζάμια...
Το σταφύλι και το μήλο...
Το αλάτι πάνω στα δάχτυλα σου...
Βρεγμένο γρασίδι και καυτή άμμος...
Παλιός δίσκος...
Μικρό βιβλίο και ξυσμένο μολύβι...
Ασπρόμαυρο πάτωμα για να παίζεις σκάκι...
Ο αέρας που χτυπάει το πρόσωπο σου...

Αρκεί πάντα να με ταξιδεύεις...Υπόσχεσαι;

Στιγμές...

Αν όλη η ζωή μοιάζει με ηλιόλουστη βόλτα πάνω σε ποδήλατο...
Αν σου επιτρέπει να αφήνεις τα χέρια απ'το τιμόνι ή
τα πόδια απ'το πετάλι και να κοιτάς ευθεία...
Αν αφήνεις τον ήλιο να χτυπά αλύπητα το πρόσωπό σου...Aν στ'αυτιά σου αντηχεί μονάχα το γέλιο των αγαπημένων σου φίλων...
Αν τα μάγουλα σας έβαψε κόκκινα ο ήλιος βουτώντας στη θάλασσα
εκείνο το απόγευμα που γυρνούσατε πίσω με το τραμ...
Αν δεν χωρίζονται οι ζωές κάπου ανάμεσα στις γραμμές του μετρό...
Αν βουτάς τα χέρια μέσα σε πολύχρωμες μπογιές και αφήνεις
αποτυπώματα σε λευκό τοίχο...Αν στάξει στο άσπρο σου φόρεμα καρπούζι και πεπόνι...
Αν την επιθυμία σου κάψει το ρακόμελο...
Αν τη στιγμή φωτίσει το κερί και δυο καστανά μάτια...
Αν αφήσεις τις νότες να σε ταξιδέψουν...
Αν οι νύχτες λαμπιρίζουν όπως τα εύθραυστα φώτα της πόλης κοιτώντας τη από ψηλά...
Αν η ζεστασιά εκείνου του χεριού είναι πάντα εκεί...
Αν αυτή η φωνή πάντα σε ησυχάζει κι αν αυτό το γέλιο πάντα σε εκπλήσσει...
Αν σημαδέψουν για σενα την πανσέληνο με το δάχτυλο και σου πουν... "..."...

Τότε ξέρεις...

The greatest, Cat Power

http://www.youtube.com/watch?vUowZbpQkCO8

Το κλεμμένο κλαδί


Στη νύχτα θα μπούμε
για να κλέψουμε
ένα κλαδί ανθισμένο

Θα περάσουμε τον τοίχο,
στον ερεβώδη ξένο κήπο,
δυο σκιές μες στο σκοτάδι.

Ακόμα δεν έφυγε ο χειμώνας
και ξαφνικά η μηλιά
μοιάζει να έγινε
καταρράχτης αστεριών ευωδιαστών.

Στη νύχτα θα μπούμε
ως το τρεμουλιαστό της στερέωμα
και τα μικρά σου χέρια και τα δικά μου
θα κλέψουν τ'αστέρια.

Και σιωπηλά
στο σπίτι μας,
στη νύχτα και στο σκοτάδι,
με τα βήματα σου θα μπει
το άηχο βήμα της ευωδιάς
και με τα πόδια μ'άστρα γεμάτα
το διάφανο σώμα της άνοιξης.


Πάμπλο Νερούντα.

Προς Π. και Χρ.

Γέλα πουλί μου, Κατσιμήχες

http://www.youtube.com/watch?v=sOWjLa4AsPk


Για τους κύκλους μας που έκλεισαν και γι'αυτούς που θα ανοίξουν...

Θα πενθώ πάντα- μ'ακούς;- για σενα,
μόνος, στον παράδεισο.

(......)

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβηναν κάτω από τα νερά
Τα "πίστεψε με" και τα "μη"
Μια στον αέρα, μια στη μουσική

(.......)

Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

(.......)

Έτσι μιλώ για σενα και για μενα

Επειδή σ'αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
να μπαίνω σαν πανσέληνος
από παντού, για το μικρό το πόδι σου μεσ'στ'αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
μέσ'από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ'έχουν τα κύματα
πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
πώς λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε"
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ'αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά.

(.......)

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ'αγαπώ και σ'αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία
που το εξαργυρώνει.

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ'ουρανού με τ'άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
που πια δεν έχω τίποτε άλλο
μες τους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
να φωνάζω από σενα και να με χτυπάει η φωνή μου
να μυρίζω απο σενα και ν'αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ'αλλού φερμένο
Δεν τ'αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ'ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μεσ'στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για σενα και για μενα.

(.......)

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ'ακούς
της αγάπης
μια για πάντα το κόψαμε, μ'ακούς
και δε γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς, μ'ακούς
Σ'άλλη γη, σ'άλλο αστέρι, μ'ακούς
δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
που αγγίξαμε ο ίδιος, μ'ακούς...

(......)


Αποσπάσματα από το "Μονόγραμμα".


--------------


Πριν από τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν από τον Έρωτα, έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα.

Επίγραμμα.


Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας που μας
πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι
κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.

Μικρά Έψιλον.



Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα. Ό,τι αγαπώ
βρίσκεται στην αρχή του πάντα.

Ήλιος ο πρώτος.



Κοιμήσου καραμέλα μου για να σε πιπιλίσω.

----------

Κατά τ'άλλα, τρώω περγαμόντο για να ξημερώσει
και γράφω ποιήματα για να ερωτεύομαι σωστά.

----------

Γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί, όπως το πρώτο σου ποίημα.

---------

Κάποτε νιώθω σαν να'μαι ανάμεσα σ'αυτούς που
δεν γνώρισα ποτέ.

---------

Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις.

---------

Και στον ενεστώτα του αρέσει να ξενοπλαγιάζει
ο έρωτας και στον παρακείμενο. Με λίγο παραπάνω πιπέρι κατά
την περίσταση.


Εκ του πλησίον.