Το χαμένο ταφ.

Αυτός που έγραψε το συγκεκριμένο σύνθημα ξέχασε μονάχα ένα -τ-. Κάποιοι άλλοι έχουν ξεχάσει για ποιο λόγο ζουν, για ποιον χαμογελούσαν μέχρι σήμερα και τι προσπαθούν ακόμα να σώσουν, τι έμεινε για να τους απαλύνει τον πόνο και να τους σφίξει το χέρι. Σήμερα αυτοκτόνησε ένας άνθρωπος στο Σύνταγμα. Ένας ακόμα άνθρωπος έβαλε τέλος στη ζωή του. Πόσο ντρέπομαι για όλους μας. Γι'αυτούς που μας κυβερνούν και για εμάς που τους το έχουμε επιτρέψει, για εμάς που τους ανεχόμαστε και χειριζόμαστε την υπομονή σαν άλλοθι, για εμάς που προβαίνουμε σε πολιτικές αξιολογήσεις απ'τον καναπέ κι απ'το τηλέφωνο, για εμάς που θεωρούμε ανάξιο τον εαυτό μας ν'αλλάξει τον κόσμο γιατί φαντάζει αδύνατο, για εμάς που ζούμε στον κόσμο μας και μονάχα γι'αυτόν.

Τελευταία παράσταση...

Πόσο περίεργα νιώθω κάτι ώρες και στιγμές και πάντα κάτι θα "φταίει" γι'αυτό. Μάλλον είναι η δυνατή χειραψία που θα σε ενθαρρύνει να χαμογελάσεις διάπλατα ακόμα κι αν δεν σου ανταποδώσουν το ίδιο μεγάλο χαμόγελο. Η συναισθηματική εκμυστήρευση που μπορεί να σου χαρίσει ανενδοίαστα κάποιος μέχρι πολύ πρόσφατα άγνωστος και να θριμματίσει ένα κομμάτι της καρδιάς σου. Μπορεί να είναι η τελευταία παράσταση που έφταιξε αυτή τη φορά. Ήμουν εκεί, όμως, και χειροκρότησα δυνατά. Η απόλυτη μοναξιά φαντάζει τρομακτική και για κάποιο περίεργο λόγο -κλεισμένη πάντα μέσα στη δικιά μου- θέλησα να την απαλύνω.

Sweet vintage...

21 Μαρτίου. Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Μια σπουδαία ευκαιρία να μάθουμε και να θυμηθούμε.


Όταν μιαν άνοιξη...

Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει
θα ντυθείς μια καινούρια φορεσιά
και θα'ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου
παλιέ μου φίλε

Κι ίσως κανείς δεν σε προσμένει να γυρίσεις
μα εγώ νιώθω τους χτύπους της καρδιάς σου
κι ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη,
πικραμένη σου μνήμη

Κάποιο τρένο τη νύχτα σφυρίζοντας
ή ένα πλοίο μακρινό κι απροσδόκητο
θα σε φέρει μαζί με τη νιότη μας
και τα όνειρα μας

Κι ίσως τίποτα, αλήθεια, δεν ξέχασες
μα ο γυρισμός πάντα αξίζει περσότερο
από κάθε μου αγάπη και κάθε σου αγάπη
παλιέ μου φίλε.

-------------

Δρόμοι παλιοί...

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ'τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.
Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ'ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο κι εγώ
ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες
Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε.

Μανώλης Αναγνωστάκης



Το σκάκι, Γεράσιμος Ανδρεάτος (σε ποίηση Μανώλη Αναγνωστάκη)

www.youtube.com/watch?v=KUm9cWB5m1k


Η Έλλη Λαμπέτη απαγγέλει την "Ιθάκη" του Κ.Π Καβάφη

www.youtube.com/watch?v=1aFTuH1lwjM


"Όσο μπορείς", Κ.Π Καβάφης (απαγγελία: Στέφανος Στρατηγός)

www.youtube.com/watch?v=hjutm5fSDVM&feature=related


Απόσπασμα από τον "Επιτάφιο" του Γιάννη Ρίτσου (απαγγελία: Γ. Ρίτσος)

www.youtube.com/watch?v=kHXVrTDQAoY


H σονάτα του σεληνόφωτος α' μέρος (απαγγελία: Γ. Ρίτσος)

www.youtube.com/watch?vKNBfiW7x7j4&feature=related

(β'μέρος)

www.youtube.cpm/watch?v=uvedobFeh10&feature=related

Μύρισε άνοιξη...

...και πόσο τη θυμίζει αυτή η μελωδία...


In the deathcar, Iggy Pop

http://www.youtube.com/watch?v=z-3p7ApupUI

...τα τρύπια χέρια...

"Εγώ δεν έχω να σου δώσω τίποτα" είπες. "Τίποτα, είναι τρύπια τα χέρια μου."
Ενώ τον ουρανό που ήταν πάνω μου εσύ τον έφερνες.
Κι η πολιτεία ήταν όμορφη εκείνο το βράδυ. Κι όλα είχαν όψη τρυφερή και ήρεμη.
Κι η βροχή σαν ένα διάφανο έπεφτε φως, αραιή, απαλή
σα καλοσύνη σε λουλούδια. Βαθιά στην καρδιά μου σιγοψιχάλιζε ένα φως
σαν στριμμένο μετάξι.
Μα περπατούσαμε σιγά στο δρόμο γιατί εσύ κρατούσες κάτι
σαν γρανίτη ή βαρύ φως.
Γιατί είχες εσύ τα χέρια σου γιομάτα. Τόσο, που μόλις εσήκωνες το βάρος.
Μόλις που μπορούσες να ορίζεις το βήμα σου.
Γιατί είχες τα χέρια σου φορτωμένα με πέτρες κομμένες απ'το
λατομείο του ήλιου.
Από αύριο θα αρχίσω να χτίζω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Κάθε φορά που διαβάζω ένα ποίημα αισθάνομαι πως έχω κάνει κάτι μεγάλο. Πώς θα έπρεπε άραγε να νιώθει αυτός που το έγραψε αν εγώ -που μόνο το διαβάζω- αισθάνομαι έτσι; Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κατευνάσεις τους δαίμονες σου απ'αυτόν. Να τους ναρκώσεις, να τους μεθύσεις, να τους ζαλίζεις και να πέσεις από χιλιάδες μέτρα πάνω σ'ένα στρώμα από πούπουλα. Κάθε φορά αναρωτιέμαι πόσα όμορφα πράγματα έχουν γραφτεί...Δεν ξέρω αν προλαβαίνω να τα διαβάσω όλα... Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Νικηφόρου Βρεττάκου και το 2012 θα είναι μια χρονιά αφιερωμένη σ'αυτόν.

Ώρα 12 τη νύχτα...

Το χαρτί, στο τραπέζι, το χέρι μου.
Περιμένω. Όπου να'ναι θ'αρχίσουν να πέφτουν.
Η ψυχή μου δεν είναι παρά ένα σπήλαιο σιωπής που από
πάνω του κρέμονται αμέτρητοι φωτεινοί σταλαχτίτες.
Πόσοι αιώνες χρειαστήκαν για να γίνουν δεν ξέρω-είναι τα ποιήματα
που έχω να γράψω.
Ξέρω πως όσα είναι τα κύματα κι όσα τ'αστέρια είναι
τα ποιήματα που έχω να γράψω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Καιρό έχουμε να τα πούμε, σκέφτηκα. Ξεχνιέμαι όπως όλοι. Ορισμένες φορές δε, προτιμώ να μένω αόρατη. Πού και πού είναι ωραία η σιωπή. Έτσι, χωρίς λόγο. Την απολαμβάνω όπως ένα δυνατό κομμάτι, όπως ένα αγαπημένο ποίημα. Ωραία είναι. Μη μιλάς για λίγο...