Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

1 + 1 δώρο!

Ε, λοιπόν, οι εκλογές στην Ελλάδα μπορεί να έχουν μεγάλο ενδιαφέρον τελικά. Η χθεσινή μέρα, ένας πραγματικός μαραθώνιος πολιτικών συζητήσεων, εκτιμήσεων, προβλέψεων και σχολίων επί σχολίων έκλεισε με την αναμενόμενη κατακόρυφη πτώση των δυο "μικρομέγαλων" κομμάτων και τη θλιβερή άνοδο της νεοναζιστικής συμμορίας της χρυσής αυγής (φαντάζομαι μου επιτρέπετε τα μικρά γράμματα αντί των κεφαλαίων καθ'ότι η εν λόγω παρωδία πρόκειται για αμελητέα ποσότητα). Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή. Έφτασε στην πηγή, αλλά δεν ήπιε νερό. Φυσικά και αναφέρομαι στον Αντώνη Σαμαρά του οποίου το κόμμα έφτασε μόλις τις 108 έδρες (να υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο πως το άνωθεν νούμερο -όχι ο Σαμαράς, καλοπροαίρετοι αναγνώστες, οι έδρες, οι έδρες- σχηματίστηκε αφού προστέθηκε σε αυτό το "bonus" των 50 εδρών βάσει του εκλογικού νόμου που άλλαξε (κατά το δοκούν, αλλά μεταξύ μας) ο Υπουργός Εσωτερικών της ΝΔ, Προκόπης Παυλόπουλος επί κυβερνήσεως της ΝΔ. Αν κάνουμε την αφαίρεση φτάνουμε το θλιβερό νούμερο των μόλις 58 εδρών. Παρ'όλα αυτά παραμένει πρώτο κόμμα με ποσοστό 18,85%. Ποιος θα είναι ο τυχερός που θα πάει πακετάκι με τον Αντώνη Σαμαρά ως hero of the day; Αφού πήρε τη διερευνητική εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας πραγματοποίησε συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος Αλέξης Τσίπρας ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δεν φαντάστηκε τη χθεσινή του "νίκη". Από τα γραφεία τής Κουμουνδούρου βρέθηκε ξαφνικά σ'ένα πολιτικό λούνα πάρκ να γιορτάζει το ποσοστό του 16,78% και τη δυναμική είσοδο της "αριστεράς" στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας με τη φιλοδοξία να επηρεάσει και το ευρωπαϊκό σκηνικό. Επιτρέψτε μου να διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις. Αρκεί μόνο να αναφέρω πως βάσει του πρώτου exit poll των 19:00 στο mega το 19% των μέχρι πρότεινος ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στράφηκε σε αυτές τις εκλογές στο ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο θετικό ίσως είναι πως έσπασε το "ψυχικό συμβόλαιο" όπως πολύ εύστοχα ανέφερε στη σημερινή ραδιοφωνική του εκπομπή ο Νίκος Χατζηνικολάου μεταξύ των ψηφοφόρων και των δυο κομμάτων. Φαίνεται να έσπασε εν μέρει η κομματική θρησκοληψία και η αυτιστική μεταπήδηση από τον ένα στον άλλο. Ο καιρός θα δείξει πόσο θα κρατήσει αυτή η αναλαμπή. Τρίτο ήρθε το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου, αλλά μάλλον έπρεπε να φτάσει πιο κάτω. Επάξια θα έπιανε πάτο. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και ο Πάνος Καμμένος (για μετερίζι της ΝΔ) έφτασαν αρκετά ψηλά. Ακολουθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος με τις σταθερές και αμετακίνητες θέσεις του δηλώνοντας ξεκάθαρα πως δεν προτίθεται να συμμετάσχει σε καμία κυβέρνηση συνεργασίας. Το "καλό" το αφήνω για το τέλος. Συνεχίζω με τη Δημοκρατική Αριστερά η οποία με ποσοστό 6,11% "μπαίνει" στη Βουλή και θυμίζει στους εξοστρακισμένους και αποστρατούντες -ένθεν κι ένθεν- βουλευτές πώς είναι να είσαι ένας απ'αυτούς. Εν αναμονή θα είμαστε για τις "μεταγραφές" και τις συνεργασίες τούδε και στο εξής. Οι Οικολόγοι Πράσινοι παραδομένοι στην ασάφεια και την ατονία δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν τις απαιτούμενες ψήφους για να εισέλθουν στο κοινοβούλιο. Τη βαθιά μου λύπη να εκφράσω στο σημείο αυτό για το ΛΑΟΣ και τον Γιώργο Καρατζαφέρη που "ξεσπιτώθηκε" έτσι ξαφνικά. Πρόλαβε, όμως, να αφήσει πίσω του δυο άξια τέκνα της πολιτικής και της ενόργανης γυμναστικής με έφεση στις "κωλοτούμπες" (εσκεμμένο το -ω-), τον πατριώτη Άδωνι Γεωργιάδη και τον "ακτιβιστή" της δεξιάς Μάκη Βορίδη. Και τώρα το "καλό" που σας έταξα νωρίτερα. Το αυγό του φιδιού, όπως πολύ εύστοχα έχουν κάποιοι χαρακτηρίσει τη χρυσή αυγή, εκκολάφθηκε και έσπασε. Σε περιόδους οικονομικής και αξιακής κρίσης τέτοιου είδους "φαινόμενα" ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια και μάλιστα δηλητηριώδη. Πρόκειται για παραπλανημένα ανδρείκελα και γύναια χωρίς αφετηρία, πορεία και στόχο στη ζωή. Διεστραμμένα μυαλά (κατ'ευφημισμόν "μυαλά"), κενές προσωπικότητες (κατ'ευφημισμόν "προσωπικότητες"), μικροβιακά κατάλοιπα μιας βρωμερής "ιδεολογίας" (εδώ το "κατ'ευφημισμόν ιδεολογία" χτυπάει κόκκινο) κάτι που καταδεικνύει η φύσιν και παραφύσιν βιασμένη ψυχή τους. Για το τέλος, σας επιστρέφω τη νοσηρή δήλωση. Από σας πρέπει να ξεβρωμίσει ο τόπος, κάτι που θα γίνει μόνο με μυαλά ανοιχτά.



Σάββατο 5 Μαΐου 2012


Εν λευκώ...

Τρέμω τη στιγμή που ίσως σταματήσω να γελάω, τη στιγμή που ίσως σταματήσω να χαίρομαι, φοβάμαι μήπως το επιτρέψω ερήμην μου. Τρέμω τη στιγμή που ίσως απαξιώσω τη ζωή μου και θεωρήσω την παρουσία μου αναπόφευκτη και καταναγκαστική, μήπως αρχίσω να μοιάζω στους ανθρώπους που βλέπω καθημερινά μ'αυτή την έκφραση που τόσο φοβάμαι, αυτή του χαοτικού κενού που εύχομαι να παραμείνει άγνωστη. Τρέμω μήπως χάσω το ενδιαφέρον μου για τους ανθρώπους και πάψω να τους βρίσκω ελκυστικούς. Τρέμω μήπως σταματήσουν αυτοί να μ'αγαπούν κι εγώ αντί να πληγωθώ, να αδιαφορήσω, να μην ζω καν για μενα. Τρέμω μήπως πάψω ν'ακούω και να κοιτώ, αλλά μόνο να βλέπω, μήπως αγνοώ και μ'αγνοούν, μήπως δεν έχω τίποτα να πω, τίποτα να νιώσω. Μήπως μάθω να διαγράφω αδιακρίτως, μήπως συμβιβαστώ ες αεί. Σας εκμυστηρεύομαι πως αυτή η "ζωή" πολύ με τρομάζει...

Κυριακή 29 Απριλίου 2012


Η δημιουργία ενός άστρου...

Φύλαξε μου αυτούς τους λυγμούς που ανεβαίνουν,
δένονται κόμποι, σπαρταρούν σαν μια δέσμη
καρδιές στο λαιμό σου. Φύλαξε μου κι αυτήν
την παράξενη θάλασσα που έχει πετρώσει
πίσω απ’ τα μάτια σου. Μου χρειάζονται όλα
να φτιάξω το κύμα μου. Με τι θα συνθέσω
τη χαρά που υποσχέθηκα; Τα χρυσά της πανιά
με τι θα τα υφάνω; Καλά είναι όλα,
καλό το νερό και το φως και το χώμα.
Αλλά πώς
θα τους δώσω την κίνηση; Πώς τη φωτιά;
Πώς αλλιώς θ’ αναδώσουν αχτίνες και πως
θα μπουν στην αιώνια σταθερή τους τροχιά,
σαν ένας δακτύλιος μικρών ζαφειριών
που στρέφεται γύρω απ’ το δίσκο του πνεύματος; Όχι
πως φτάνουνε μόνα τους,
Αν προσέξεις, θα δεις πως πλάθοντας καίγονται
μαζί και τα χέρια μου.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Τρίτη 17 Απριλίου 2012


Μεγαλείο...
 
Δημήτρης Μητροπάνος, ένας ήρωας για όλους. Οι στίχοι και η μουσική του απάγκιο για τις ψυχές όλων μας. Η φωνή του γιατρικό, μια φωνή που έσβησε για πάντα. Ας ήταν να'ξερε πόσο θα λείψει, πόσο πολύ θα λείψει. Ακόμα μια φορά μείναμε στη μέση του πουθενά.


Κυριακή 15 Απριλίου 2012



Όλες του κόσμου οι Κυριακές...

www.youtube.com/watch?v=i24p_JBGGQ0


Όλες του κόσμου οι Κυριακές
λάμπουν
στο πρόσωπό σου...

Τι χρώματα, τι μουσικές
μες στο χαμογελό σου...

Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,
είσαι
ο ίδιος ο Χριστός,

ένας Χριστός της γειτονιάς,
που ξέρει
τι θα πει χιονιάς...


Τι όμορφο να σ'αγαπώ

και να σε καρτεράω,
να σου γλυκαίνω
τον καημό,
να σε παρηγοράω...

Σαν τη φωτιά είσαι ζεστός,
είσαι ο ίδιος
ο Χριστός,
ένας Χριστός της
γειτονιάς,
που ξέρει τι θα πει χιονιάς...


Χαρούλα Αλεξίου

Σάββατο 14 Απριλίου 2012


Στιγμές κατάνυξης.

Δεν έχω νιώσει ποτέ αυτό που λέμε "θρησκευτική κατάνυξη". Μην αναρωτηθείτε γιατί. Το προφανές. Η σχέση μου με τους οίκους του Θεού ήταν ανέκαθεν ψυχρή και στριφνή και αυτό δεν οφείλεται στα κατάλοιπα κάποιας αναρχικής εφηβείας ούτε από δίχως λόγο παντιέρα, αλλά από καθαρά προσωπική πεποίθηση. Η πιο αληθινή στιγμή που είχα ποτέ μέχρι τώρα σε τέτοιου είδους θέματα ήταν εκείνο το καλοκαίρι στην Πέτρα της Μυτιλήνης. Έφτασα όσο πιο κοντά γινόταν σ’αυτό που λέμε "μυστηριακή ατμόσφαιρα". Έπρεπε, θυμάμαι, να ανέβω πάνω από εκατό σκαλιά για να φτάσω στην εκκλησία της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας (όχι για να ικανοποιήσω κάποια θρησκευτική μου ανάγκη ούτε καν να την ξυπνήσω, όχι ούτε κατά διάνοια, αλλά για να απολαύσω το απαράμιλλης ομορφιάς τοπίο από τόσο ψηλά) και είχα αρχίσει από πολύ νωρίς να λαχανιάζω. Ο ήλιος, κάποια λεπτά πριν τη δύση του, με συντρόφευε σ’αυτή τη βόλτα και παράλληλα με ταλαιπωρούσε θαμπώνοντας μου τα μάτια. Ανεβαίνοντας και τα τελευταία σκαλιά που είχε καλύψει το χώμα και αγκαλιάσει τα χόρτα κατάφερα να φτάσω και με μια βαθιά ανάσα επιβράβευσα τον εαυτό μου. Ακούμπησα στα κάγκελα, άνοιξα τον ασκό του μυαλού μου κι αυτό ξεχύθηκε. Κατρακύλησε στα αιχμηρά βράχια, διαλύθηκε στον αέρα κι έπειτα βούτηξε στη θάλασσα. Ο ήλιος χάριζε τα τελευταία του χάδια στη θάλασσα προτού παραδώσει το βασίλειο του και το μάτι μου δεν έβλεπε τέλος, δεν έβλεπε όρια. Μαγεία. Ελευθερία. Αποφάσισα να ανάψω ένα κερί, έτσι χωρίς λόγο. Οι ασβεστωμένοι τοίχοι αντανακλούσαν μια ψύχρα περίεργη και μονάχα τα κεριά στο μανουάλι «ζέσταιναν» την παραμονή των επισκεπτών εκεί. Η φλόγα που έκαψε εκείνο το κερί ίσως ήταν η μοναδική στιγμή «θρησκευτικής» μου κατάνυξης. Ούτε με τους επίγειους εκπροσώπους του Θεού είχα ποτέ καλές σχέσεις. Μακριά κι αγαπημένοι σκεφτόμουν ανέκαθεν και εξακολουθώ. Η μοναδική ευγενική και καλοσυνάτη φυσιογνωμία ιερέα που έτυχε να γνωρίσω ήταν αυτή του παπά του βορειοελλαδίτικου χωριού μου, ενός χωριού ξεχασμένου απ’το Θεό -τι ειρωνεία. Αδύνατος και φορώντας πάντα τα μαύρα του ράσα ήταν ένα από τα σήματα κατατεθέν της μικρής αυτής κοινωνίας. Με καμένο απ’τον ήλιο δέρμα και ρυτίδες σκαμμένα μονοπάτια γύρω απ’τα μάτια του κυκλοφορούσε με μια παλιά πράσινη σακαράκα και όργωνε τα γύρω χωριά με τις ψαλμωδίες του. Πάντα εργατικός και ταπεινός χαμογελούσε σε όλους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα από τα τελευταία του καλοκαίρια στο χωριό, δεκαπενταύγουστος και οι κάτοικοι γλεντούσαν στην πλατεία. Ο παπάς με λίγη αγάπη παραπάνω για το κρασί βγήκε χορεύοντας απ’τον αυλόγυρο της εκκλησίας συνοδεία κλαρίνων από την ορχήστρα. Φαινόταν τόσο ευτυχισμένος, κάτι που πρόδιδε το χαμόγελο και τα κόκκινα μάγουλα του. Πιστέψτε με, ήταν μια πολύ όμορφη εικόνα. Ανεξάρτητα από τις προσωπικές μου πεποιθήσεις πάντα σεβόμουν την ανάγκη των ανθρώπων να πιστέψουν σε κάτι, στο Θεό ας πούμε, όπως ο καθένας τον έχει πλάσει στο μυαλό του. Αρνούμαι, όμως, να ζήσω ως φοβούμενη ένα θεό που δεν πρόκειται ποτέ να γνωρίσω για να μου πει πού έφταιξα, να μισήσω τη σάρκα και τον πιο ευτελή μου πόθο, να απαξιώσω τη φθαρτή μου ζωή για ένα ουράνιο βασίλειο που κανείς γήινος δεν μου υποσχέθηκε ποτέ, Παναγία μου είναι η μητέρα μου. Ο μοναδικός θεός στον οποίο πιστεύω είναι αυτός μέσα μου, είναι αυτός που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο. Αυτός με ορίζει, αυτόν λατρεύω με ευλάβεια κι αυτόν καίω με την εκστατική ικανοποίηση ενός αιρετικού. Αγαπώ και σέβομαι τις γιορτές που φέρνουν κοντά την οικογένεια και τους ανθρώπους, λατρεύω τις μορφές εκείνες που ο καθένας μεταφράζει μέσα του ως ιερές και πορεύεται μ’αυτές.


Καλό Πάσχα σε όλους!


Ημερολόγιο, Χρήστος Θηβαίος

...Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,

να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί...


www.youtube.com/watch?v=y44scHu2DkM



Κυριακή 8 Απριλίου 2012

Χωρίς λόγια...

Το βαλς, Ορφέας Περίδης


www.youtube.com/watch?v=9SLFF1liWtc

Ο παγωμένος Δούναβης της καρδιάς μου

σταμάτησε ξαφνικά να κυλά
Τα νερά του δεν πήγαιναν πουθενά
κι ό,τι αγάπησα και μ' αγάπησε νόμισα
πως χάθηκε στα σκοτεινά και παντοτινά

Ώσπου ξανάρθες και μου 'δωσες το χέρι,
έλα προστάζεις, η αγάπη είναι φωτιά

Τη ζωή μου θύμισες και να 'ταν μόνο ετούτο,
μ' έσυρες κι αρχίσαμε τους κύκλους του χορού
και το βαλς σαν βάλσαμο το νιώθω μεσ' το αίμα
σαν κραυγή του θάνατου, σαν γέλιο ενός μωρού

Κι έτσι αγαπημένη μου θα μείνω ζωντανός
ως το τέλος Δεκέμβρη του '99, μεσάνυχτα ακριβώς,
να κρατήσω τον όρκο που έχω δεθεί,
το βαλς που σου υποσχέθηκα και να υπάρχει μόνο αυτή,
αυτή η στιγμή, η ιερή στιγμή

Που νιώθω σαν φλόγα, καθώς σε στροβιλίζω,
ρόδο που καίει, φωτίζει όλη τη γη

Τη ζωή μου θύμισες και να 'ταν μόνο ετούτο,
μ' έσυρες κι αρχίσαμε τους κύκλους του χορού
και το βαλς σαν βάλσαμο το νιώθω μεσ' το αίμα
σαν κραυγή του θάνατου, σαν γέλιο ενός μωρού.


στίχοι: Μανώλης Ρασούλης / μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος