31 ΜΑΪΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ.


"...να επιστρέψω, προπάντων, στην απίστευτη ομορφιά
είναι ό,τι θα'θελα αυτό το άνυδρο απομεσήμερο.
Γιατί χθες το βράδυ, σήμερα το πρωί
αναζήτησα το σώμα σου σε κάθε ωραίο σώμα
-όπως τον έρωτα, όπως τον ευγενή πόθο-
που έβλεπα στον ήλιο, δίπλα στο νερό.
..........................................................................
Σήμερα ονειρεύομαι ότι κυλιέμαι στη λάσπη μαζί σου άλλη μια φορά,
ότι σ'αγαπώ σαν όλα ν'άρχιζαν εκ νέου αυτό το ίδιο
καλοκαίρι, εκείνο το απόγευμα...
όποιος κι αν είσαι, δικό σου μόνο το επιθυμητό
και ψηλό σώμα..."

Πόσο δίκιο είχε τελικά αυτός που είπε πως η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα...Είμαι σίγουρη πως ήταν ένας άνθρωπος χορτασμένος ζωή, ντυνόταν απλά και γελούσε δυνατά. Ταξίδευε πολύ, αγάπησε και αγαπήθηκε. Σίγουρα έκανε λάθη και ίσως να τα επανέλαβε πάνω από μία φορά. Όταν το σπίτι γεμίζει με φίλους, η κούραση όλης της μέρας ξεχνιέται μονομιάς. Ξαφνικά ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση και η νύχτα μπορεί να γίνει ατέλειωτη αν το θελήσεις. Πόσο μ'αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους μου να γελούν! Να γελάμε μαζί για τα ίδια πράγματα. Να αγκαλιαζόμαστε σφιχτά και να πίνουμε σε κάθε τι πολυπόθητο. Ευλογημένες στιγμές. Εύχεσαι όλη σου η ζωή να κυλήσει έτσι. Με φίλους. Τρομακτική η δύναμη που κρύβουν οι άνθρωποι όταν είναι μαζί. Κάποιοι, βέβαια, θα λείπουν. Νομίζεις, όμως, πως αν τραβήξεις την κουρτίνα θα τους δεις χαμογελαστούς, να στέκονται από κάτω όπως παλιά...Άλλοι είναι μαζί σου νοερά και το ξέρεις κι άλλοι πάλι τείνουν να γίνουν μια μακρινή ανάμνηση. Πώς χάνονται τα φώτα των δρόμων πίσω μας...κάπως έτσι...

Φθείραμε ήδη τις λέξεις στο δρόμο, αγάπη μου
κι ό,τι απέμεινε δεν αρκεί...
...........................................................................
Δεν έχουμε τίποτα να δώσουμε πια.
...........................................................................
Το παρελθόν είναι άχρηστο σαν ένα κουρέλι.
Σου το'πα ήδη: οι λέξεις είναι φθαρμένες.

Αντίο.

Eugenio de Andrade.

"ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ"

Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες, κανά δυο περαστικούς, όσους ήρθαν για να
μείνουν, όσους έφυγαν πριν γύρουν, τους κοινόχρηστους, τους ξένους, τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ'ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή.

Τους ανθρώπους της ζωής μου θα'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους και τους πιο κανονικούς, όσους άφησαν
σημάδι, όσους πήρε το σκοτάδι, τους εκείνους, τους τυχαίους, τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ'ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή.


Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη, φιλίες κι αγάπες που πήραν
οι δρόμοι, κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι, τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί,
φοβισμένοι, δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι, σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι, χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες, μποέμ, καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες, εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι, που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη, αγάπες που έμοιαζαν να'χουν αξία και άλλες που ξέμειναν
στη χειραψία, φτωχοί συγγενείς τους σερβίρουν τα έτοιμα, οι λογικοί κι όσοι
ζουν με το αίσθημα. . . .


Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα...

Ν.Μποφίλιου

"Κι έτσι ξαφνικά έπεσε από το ροζ της σύννεφο..."

''ΤΙ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΠΟΨΕ!''

Ξύπνησα κάποια στιγμή χθες βράδυ και δεν ήμουν μόνη μου. Είχε πάλι τρυπώσει απ'το παράθυρο. Μισάνοιξα τα μάτια μου και το είδα μπροστά μου. Ένας ασημένιος διάδρομος φώτισε το πρόσωπο μου. Τι όμορφο, τι μαγικό που είναι το φεγγάρι τη νύχτα...

Ω,ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ...

Κάθε τέτοια εποχή με πιάνει ένας ενθουσιασμός άλλο πράγμα, μια λυρικότητα σχεδόν λιγωτική. Όταν επιτέλους ο χειμώνας φεύγει και παίρνει μαζί του κάθε θλιβερή και μουντή σκιά μια νέα εποχή γεννιέται τόσο μέσα μου όσο και γύρω μου. Μια εποχή με ροδαλά μάγουλα και κόκκινα χείλη που μυρίζει γιασεμί και τρέχει ανέμελη σαν παιδί. Το μυαλό μου φεύγει,ταξιδεύει. Περπατάω στο δρόμο και αισθάνομαι πως πετούν δίπλα μου δεκάδες πολύχρωμες πεταλούδες. Θέλω τόσο να χορέψω ανάμεσα τους! Να ανοίξω τα χέρια, να κοιτάξω ψηλά και ν'αρχίσω να στροβιλίζομαι γύρω απ'τον εαυτό μου! Κάθε άνοιξη οι ανάσες μου είναι πιο βαθιές, φτάνουν ως τα έγκατα της ψυχής. Ζωντανεύει ένας άλλος κόσμος μέσα μου. Είμαι,όμως,και τόσο βιαστική. Έχω ήδη αρχίσει να φαντάζομαι θάλασσες, χρυσές αμμουδιές, αέρινα φορέματα, μαυρισμένα πόδια, σανδάλια με αστραφτερές πέτρες, φρουτένια κραγιόν κι αρώματα. Αισθάνομαι το αλάτι πάνω μου και μυρίζω την καρύδα του αντηλιακού μου. Δεν έχω υπομονή, είναι αλήθεια. Αυτή η ανυπομονησία, όμως, είναι το ζιζάνιο που με κρατά σε εγρήγορση, που διώχνει τη χειμωνιάτικη μελαγχολία από μέσα μου και δεν με κοιμίζει. Ένας από τους λόγους που λατρεύω την άνοιξη είναι γιατί χωρίς αυτή το καλοκαίρι δεν θα ερχόταν ποτέ. Χωρίς αυτή δεν θα μεγάλωνε η μέρα, δεν θα υπήρχε λόγος να κρεμάσω το παλτό μου και να φορέσω κοντομάνικα. Ο ουρανός δεν θα έπαιρνε αυτό το τριανταφυλλί χρώμα λίγο πριν τη δύση του ήλιου, κανένα γλυκό αεράκι δεν θα ανακάτευε τα μαλλιά μου και καμιά λουλουδάτη μυρωδιά δεν θα γαργαλούσε τη μύτη μου. Θα'θελα, έτσι για αλλαγή, μια μέρα να πετάξω πάνω στα φτερά μιας πεταλούδας κι αυτή να με πάει στα πιο όμορφα λουλούδια. Θα'θελα μια μέρα να γίνω μια μικρή παπαρούνα, να με φυσάει ο άνεμος κι εγώ να του χορεύω. Έτσι,για μια μέρα. . .



"Θέλω με σενα να κάνω αυτό που η άνοιξη κάνει στα δέντρα της κερασιάς..."

Π.Νερούντα.