Ω,ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ...

Κάθε τέτοια εποχή με πιάνει ένας ενθουσιασμός άλλο πράγμα, μια λυρικότητα σχεδόν λιγωτική. Όταν επιτέλους ο χειμώνας φεύγει και παίρνει μαζί του κάθε θλιβερή και μουντή σκιά μια νέα εποχή γεννιέται τόσο μέσα μου όσο και γύρω μου. Μια εποχή με ροδαλά μάγουλα και κόκκινα χείλη που μυρίζει γιασεμί και τρέχει ανέμελη σαν παιδί. Το μυαλό μου φεύγει,ταξιδεύει. Περπατάω στο δρόμο και αισθάνομαι πως πετούν δίπλα μου δεκάδες πολύχρωμες πεταλούδες. Θέλω τόσο να χορέψω ανάμεσα τους! Να ανοίξω τα χέρια, να κοιτάξω ψηλά και ν'αρχίσω να στροβιλίζομαι γύρω απ'τον εαυτό μου! Κάθε άνοιξη οι ανάσες μου είναι πιο βαθιές, φτάνουν ως τα έγκατα της ψυχής. Ζωντανεύει ένας άλλος κόσμος μέσα μου. Είμαι,όμως,και τόσο βιαστική. Έχω ήδη αρχίσει να φαντάζομαι θάλασσες, χρυσές αμμουδιές, αέρινα φορέματα, μαυρισμένα πόδια, σανδάλια με αστραφτερές πέτρες, φρουτένια κραγιόν κι αρώματα. Αισθάνομαι το αλάτι πάνω μου και μυρίζω την καρύδα του αντηλιακού μου. Δεν έχω υπομονή, είναι αλήθεια. Αυτή η ανυπομονησία, όμως, είναι το ζιζάνιο που με κρατά σε εγρήγορση, που διώχνει τη χειμωνιάτικη μελαγχολία από μέσα μου και δεν με κοιμίζει. Ένας από τους λόγους που λατρεύω την άνοιξη είναι γιατί χωρίς αυτή το καλοκαίρι δεν θα ερχόταν ποτέ. Χωρίς αυτή δεν θα μεγάλωνε η μέρα, δεν θα υπήρχε λόγος να κρεμάσω το παλτό μου και να φορέσω κοντομάνικα. Ο ουρανός δεν θα έπαιρνε αυτό το τριανταφυλλί χρώμα λίγο πριν τη δύση του ήλιου, κανένα γλυκό αεράκι δεν θα ανακάτευε τα μαλλιά μου και καμιά λουλουδάτη μυρωδιά δεν θα γαργαλούσε τη μύτη μου. Θα'θελα, έτσι για αλλαγή, μια μέρα να πετάξω πάνω στα φτερά μιας πεταλούδας κι αυτή να με πάει στα πιο όμορφα λουλούδια. Θα'θελα μια μέρα να γίνω μια μικρή παπαρούνα, να με φυσάει ο άνεμος κι εγώ να του χορεύω. Έτσι,για μια μέρα. . .



"Θέλω με σενα να κάνω αυτό που η άνοιξη κάνει στα δέντρα της κερασιάς..."

Π.Νερούντα.