"Όσο έχω φωνή"... ή θα την υψώσω ή θα το βουλώσω.
"Φαινόμενα λιποθυμίας μαθητών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση λόγω ασιτίας. Η αιτία τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες τους". Αυτό άκουσα μόλις στις ειδήσεις του ραδιοφώνου. Το συνειδητοποιείτε; Για μια στιγμή αναρωτήθηκα σε ποια εποχή βρισκόμαστε, αισθάνθηκα πως ο εγκέφαλος μου έχασε επαφή, έπεσα σε ολιγόλεπτο κώμα. Μεσούσης ποιας κατοχικής περιόδου προσπαθούμε να επιβιώσουμε; Ποια πραγματικότητα προσπαθούν να μας πείσουν ότι φτιάχτηκε για εμάς; Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δημιούργησαν ένα χουντικό καθεστώς ντυμένο με σοσιαλιστικό μανδύα και το πλασάρουν ανενδοίαστα ως φιλολαϊκό πρόγραμμα εθνικής σωτηρίας. Είμαστε σάπιοι μέχρι το μεδούλι, διαβρωμένοι από τις πολιτικές σκοπιμότητες τόσων χρόνων, τα οικονομικά συμφέροντα, τα βρώμικα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Στη "Μονόπολη" πάντως έχουμε ήδη χάσει, "μπήκαμε μέσα" αλλιώς, μας τα πήραν όλα. Το ευρώ μας τσάκισε, μας έκοψε στα δυο. Πλέον, δεν δουλεύουμε -όσοι τουλάχιστον έχουν αυτή την πολυτέλεια- για να ζούμε, αλλά ζούμε για να δουλεύουμε ή μάλλον σαφέστερα ζούμε με το όνειρο μιας οποιασδήποτε επαγγελματικής ευκαιρίας και ενός βασικού μισθού 500 ευρώ και κάτι. Οι τηλεδιασκέψεις της κακιάς ώρας, οι Τροϊκανοί που δεν φαίνεται να είναι οι τελευταίοι, τα αισχρά χαμόγελα των πολιτικών έπειτα από κάθε συνάντηση, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι περικοπές επιδομάτων, το έκτακτο φορολογικό χαράτσι, οι επαγγελματικές εφεδρείες, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, αλλά και οι απολυμένοι, η αύξηση των τιμών των προϊόντων και των ειδών εστίασης, τα υπό διάλυση Πανεπιστήμια, οι πρώην υπάλληλοι του καζίνου της Πάρνηθας που πλέον ανήκουν στο διοικητικό προσωπικό πανεπιστημιακού ιδρύματος, το ανεκδιήγητο δημόσιο, η εγκληματικότητα, τα σκουπίδια που έχουν κατακλύσει τους δρόμους, ο ωχαδερφισμός, η λαμογιά και το βόλεμα είναι με πολύ απλά λόγια η ελληνική πραγματικότητα.
Πολλοί από μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, από την εκλογική ψήφο μέχρι τη συμπεριφορά μας σε καθημερινή βάση. Πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, τον εαυτό του, όμως κανείς. Από την άλλη, δεν λογαριάζουμε πλέον, κυκλοφορούμε σαν υπνωτισμένα ζόμπι στους δρόμους και αδιαφορούμε ολοένα και περισσότερο για την κατάσταση που μας περιβάλλει διότι πολύ απλά ο φόβος είναι η επικρατούσα δημόσια συνείδηση. Μια συντριπτική πλειοψηφία Ελλήνων ψηφοφόρων πάσχει από το σύνδρομο της Στοκχόλμης -στην πολιτική του version- δεν εξηγείται αλλιώς. Με άλλα λόγια, ο ψηφοφόρος θύμα εκφράζει αισθήματα θαυμασμού και αφοσίωσης στις κυβερνήσεις θύτες. Αν δεν κάνω λάθος, ο Αντώνης Σαμαράς προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Ιδού, λοιπόν, η τύχη της χώρας που για ακόμα μια φορά μετατρέπεται σε μπαλάκι του πινγκ πονγκ ανάμεσα σε δυο αιώνιους παίκτες.
Πολύ λυπάμαι για την οικονομική στενότητα που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο ο Θεόδωρος Πάγκαλος, το ευτραφές μυαλό του ΠΑΣΟΚ, όπως και για τις ανησυχίες που ταλαιπωρούν τον υπουργό/ρήτορα οικονομικών τερτιπιών Ευάγγελο Βενιζέλο για το τι μέλλει γενέσθαι με τις προσδοκίες που καλλιέργησε στους πολυαγαπημένους του ψηφοφόρους και αν τελικά θα ανταποκριθεί σε αυτές όπως πρέπει. Πολύ λυπάμαι επίσης, για τις βαριές κουβέντες που αντάλλαξαν στη Βουλή η Βάσω Παπανδρέου και ο Μανώλης Κεφαλογιάννης αμαυρώνοντας έτσι το βαρύ κλίμα κύρους και αξιοπρέπειας που επικρατεί εντός, όπως και για εκείνη τη φρατζόλα ψωμί και το μπουκάλι γάλα που έφερε μαζί της τότε η Λιάνα Κανέλη καθ'ότι έχομε και μια αισθητική.
Κάποιοι περιορίζονται στο να κλωσσούν αιωνίως επαναστατικές ιδέες χωρίς να τις θέτουν σε εφαρμογή ποτέ, κάποιοι να ξεσπούν με οργή όπου κι αν τύχει, να γκρεμίζουν και να σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμα τους, κάποιοι να απέχουν, κάποιοι να βυθίζονται στην αδράνεια, να αναισθητοποιούνται, άλλοι να εξαχρειώνονται, να εξευτελίζονται, άλλοι να προσπαθούν αδιάκοπα και να ταλαιπωρούνται, ενώ οι καλύτεροι του χωριού καθ'ότι η άγνοια φέρνει χαρά, αγωνιούν μονάχα για τις τάσεις της μόδας και περιμένουν με ανυπομονησία το καινούριο reality show "όσο έχω φωνή" - για να δικαιολογήσω και τον τίτλο- με την περσόνα Άννα Βίσση σε αποκαλυπτικές στιγμές κοινών θνητών. Και όλα αυτά όσο η Ελλάδα παραμένει μια εξυπηρετική και δουλική πόρνη.
Πολλοί από μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, από την εκλογική ψήφο μέχρι τη συμπεριφορά μας σε καθημερινή βάση. Πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, τον εαυτό του, όμως κανείς. Από την άλλη, δεν λογαριάζουμε πλέον, κυκλοφορούμε σαν υπνωτισμένα ζόμπι στους δρόμους και αδιαφορούμε ολοένα και περισσότερο για την κατάσταση που μας περιβάλλει διότι πολύ απλά ο φόβος είναι η επικρατούσα δημόσια συνείδηση. Μια συντριπτική πλειοψηφία Ελλήνων ψηφοφόρων πάσχει από το σύνδρομο της Στοκχόλμης -στην πολιτική του version- δεν εξηγείται αλλιώς. Με άλλα λόγια, ο ψηφοφόρος θύμα εκφράζει αισθήματα θαυμασμού και αφοσίωσης στις κυβερνήσεις θύτες. Αν δεν κάνω λάθος, ο Αντώνης Σαμαράς προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Ιδού, λοιπόν, η τύχη της χώρας που για ακόμα μια φορά μετατρέπεται σε μπαλάκι του πινγκ πονγκ ανάμεσα σε δυο αιώνιους παίκτες.
Πολύ λυπάμαι για την οικονομική στενότητα που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο ο Θεόδωρος Πάγκαλος, το ευτραφές μυαλό του ΠΑΣΟΚ, όπως και για τις ανησυχίες που ταλαιπωρούν τον υπουργό/ρήτορα οικονομικών τερτιπιών Ευάγγελο Βενιζέλο για το τι μέλλει γενέσθαι με τις προσδοκίες που καλλιέργησε στους πολυαγαπημένους του ψηφοφόρους και αν τελικά θα ανταποκριθεί σε αυτές όπως πρέπει. Πολύ λυπάμαι επίσης, για τις βαριές κουβέντες που αντάλλαξαν στη Βουλή η Βάσω Παπανδρέου και ο Μανώλης Κεφαλογιάννης αμαυρώνοντας έτσι το βαρύ κλίμα κύρους και αξιοπρέπειας που επικρατεί εντός, όπως και για εκείνη τη φρατζόλα ψωμί και το μπουκάλι γάλα που έφερε μαζί της τότε η Λιάνα Κανέλη καθ'ότι έχομε και μια αισθητική.
Κάποιοι περιορίζονται στο να κλωσσούν αιωνίως επαναστατικές ιδέες χωρίς να τις θέτουν σε εφαρμογή ποτέ, κάποιοι να ξεσπούν με οργή όπου κι αν τύχει, να γκρεμίζουν και να σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμα τους, κάποιοι να απέχουν, κάποιοι να βυθίζονται στην αδράνεια, να αναισθητοποιούνται, άλλοι να εξαχρειώνονται, να εξευτελίζονται, άλλοι να προσπαθούν αδιάκοπα και να ταλαιπωρούνται, ενώ οι καλύτεροι του χωριού καθ'ότι η άγνοια φέρνει χαρά, αγωνιούν μονάχα για τις τάσεις της μόδας και περιμένουν με ανυπομονησία το καινούριο reality show "όσο έχω φωνή" - για να δικαιολογήσω και τον τίτλο- με την περσόνα Άννα Βίσση σε αποκαλυπτικές στιγμές κοινών θνητών. Και όλα αυτά όσο η Ελλάδα παραμένει μια εξυπηρετική και δουλική πόρνη.
