Μύρισε άνοιξη...

...και πόσο τη θυμίζει αυτή η μελωδία...


In the deathcar, Iggy Pop

http://www.youtube.com/watch?v=z-3p7ApupUI

...τα τρύπια χέρια...

"Εγώ δεν έχω να σου δώσω τίποτα" είπες. "Τίποτα, είναι τρύπια τα χέρια μου."
Ενώ τον ουρανό που ήταν πάνω μου εσύ τον έφερνες.
Κι η πολιτεία ήταν όμορφη εκείνο το βράδυ. Κι όλα είχαν όψη τρυφερή και ήρεμη.
Κι η βροχή σαν ένα διάφανο έπεφτε φως, αραιή, απαλή
σα καλοσύνη σε λουλούδια. Βαθιά στην καρδιά μου σιγοψιχάλιζε ένα φως
σαν στριμμένο μετάξι.
Μα περπατούσαμε σιγά στο δρόμο γιατί εσύ κρατούσες κάτι
σαν γρανίτη ή βαρύ φως.
Γιατί είχες εσύ τα χέρια σου γιομάτα. Τόσο, που μόλις εσήκωνες το βάρος.
Μόλις που μπορούσες να ορίζεις το βήμα σου.
Γιατί είχες τα χέρια σου φορτωμένα με πέτρες κομμένες απ'το
λατομείο του ήλιου.
Από αύριο θα αρχίσω να χτίζω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Κάθε φορά που διαβάζω ένα ποίημα αισθάνομαι πως έχω κάνει κάτι μεγάλο. Πώς θα έπρεπε άραγε να νιώθει αυτός που το έγραψε αν εγώ -που μόνο το διαβάζω- αισθάνομαι έτσι; Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κατευνάσεις τους δαίμονες σου απ'αυτόν. Να τους ναρκώσεις, να τους μεθύσεις, να τους ζαλίζεις και να πέσεις από χιλιάδες μέτρα πάνω σ'ένα στρώμα από πούπουλα. Κάθε φορά αναρωτιέμαι πόσα όμορφα πράγματα έχουν γραφτεί...Δεν ξέρω αν προλαβαίνω να τα διαβάσω όλα... Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Νικηφόρου Βρεττάκου και το 2012 θα είναι μια χρονιά αφιερωμένη σ'αυτόν.

Ώρα 12 τη νύχτα...

Το χαρτί, στο τραπέζι, το χέρι μου.
Περιμένω. Όπου να'ναι θ'αρχίσουν να πέφτουν.
Η ψυχή μου δεν είναι παρά ένα σπήλαιο σιωπής που από
πάνω του κρέμονται αμέτρητοι φωτεινοί σταλαχτίτες.
Πόσοι αιώνες χρειαστήκαν για να γίνουν δεν ξέρω-είναι τα ποιήματα
που έχω να γράψω.
Ξέρω πως όσα είναι τα κύματα κι όσα τ'αστέρια είναι
τα ποιήματα που έχω να γράψω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Καιρό έχουμε να τα πούμε, σκέφτηκα. Ξεχνιέμαι όπως όλοι. Ορισμένες φορές δε, προτιμώ να μένω αόρατη. Πού και πού είναι ωραία η σιωπή. Έτσι, χωρίς λόγο. Την απολαμβάνω όπως ένα δυνατό κομμάτι, όπως ένα αγαπημένο ποίημα. Ωραία είναι. Μη μιλάς για λίγο...

Mαρία Νεφέλη: Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα και τα δαιμονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην αγάπη "γιατί" και την έχω κυλήσει στο πάτωμα. Έγιναν οι πόλεμοι και ξανάγιναν και δεν έμεινε ούτ'ένα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγματα μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκουσε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η χώρα σας; Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ'αυτό καλλιεργούνε , όσοι ξέρουν, τα ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλίπες. Και σ'αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν από θάλασσα κι από κολύμπι...
Ροές της θάλασσας και σεις των άστρων μακρινές επιρροές - παρασταθείτε μου!


Αντιφωνητής: Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα δαιμονικά του κόσμου τ'ανεξόρκιστα κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα!


Μαρία Νεφέλη: Κι απ'τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα!

Απόσπασμα από τη "Μαρία Νεφέλη" του Οδυσσέα Ελύτη.

(...)
Ο μύθος του ομφαλού ως τραύματος της γέννησης και ως ερωτικού κέντρου του σώματος αποτελεί την πηγή της προγεννητικής ζωής και τον απύθμενο κρατήρα του πόθου, όπου συγκλίνουν και συγχωνεύονται τα δυο φύλα αποκαθιστώντας την αρχέγονη ενότητα, λένε οι ειδικοί. Πράγμα το οποίο είναι εν μέρει μόνο η αλήθεια. Το ομφαλικό μυστήριο είναι πιο σύνθετο στην πραγματικότητα απ'ό,τι φαίνεται, ρίζα πολλών τελετών γονιμότητας και θηλυκών ή ανδρόγυνων θεοτήτων.
Στον άντρα, ωστόσο, όταν κοπεί ο ομφάλιος λώρος, ο αφαλός που πάντα εξέχει δεν είναι τίποτα περισσότερο από το κολόβωμα του αρχικού φαλλού που χάθηκε κατά τη γέννηση. Παρόμοια, τα στήθη του τα στολισμένα με την ψεύτικη άλω δεν εκπληρώνουν καμία λειτουργία. Στη γυναίκα ο αφαλός αναδιπλώνεται σε μια βαθιά κοιλότητα, το κοίλο δοχείο της σελήνης του Άσματος Ασμάτων στην κοιλιά της Σουλαμίτιδος, πάντα γεμάτο με το υπέροχο ποτό με το οποίο ο βασιλιάς Σολομώντας αρεσκόταν να ποτίζεται χωρίς ποτέ να κατασιγάζει τις επιθυμίες του , κι εκεί όπου εγώ, πληβείος και αγνωστικιστής, σβήνω τις δικές μου, όχι λιγότερο έντονες και ακόρεστες από εκείνες του βασιλιά. Το δικό μου δοχείο της σελήνης είναι σκαμμένο στην κοιλιά της Χιμένα, της Σουλ Άμα μου, που ξέρει να δίνεται στο όνειρο του μυστηριώδη έρωτα σαν να πέθαινε κάθε φορά κατά την έκρηξη της ηδονής.

Απόσπασμα από: Ο κατήγορος, Α. Ρ. Μπάστος

Πολιτισμός είναι...


Πρόσφατα έμαθα πως ο Οδυσσέας Ελύτης πέρα από ποιητής υπήρξε και ζωγράφος. Αυτή την περίοδο στο ίδρυμα Θεοχαράκη πραγματοποιείται μια ενδιαφέρουσα έκθεση την οποία και αποτελούν εικαστικά έργα του ίδιου.


Περισσότερες πληροφορίες:

Ο κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη: Ποίηση & Ζωγραφική.

Love is here, Starsailor

http://www.youtube.com/watch?v=MQYKF391INI


Can you feel it?
Love is here. It has never been so clear...