...τα τρύπια χέρια...

"Εγώ δεν έχω να σου δώσω τίποτα" είπες. "Τίποτα, είναι τρύπια τα χέρια μου."
Ενώ τον ουρανό που ήταν πάνω μου εσύ τον έφερνες.
Κι η πολιτεία ήταν όμορφη εκείνο το βράδυ. Κι όλα είχαν όψη τρυφερή και ήρεμη.
Κι η βροχή σαν ένα διάφανο έπεφτε φως, αραιή, απαλή
σα καλοσύνη σε λουλούδια. Βαθιά στην καρδιά μου σιγοψιχάλιζε ένα φως
σαν στριμμένο μετάξι.
Μα περπατούσαμε σιγά στο δρόμο γιατί εσύ κρατούσες κάτι
σαν γρανίτη ή βαρύ φως.
Γιατί είχες εσύ τα χέρια σου γιομάτα. Τόσο, που μόλις εσήκωνες το βάρος.
Μόλις που μπορούσες να ορίζεις το βήμα σου.
Γιατί είχες τα χέρια σου φορτωμένα με πέτρες κομμένες απ'το
λατομείο του ήλιου.
Από αύριο θα αρχίσω να χτίζω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Κάθε φορά που διαβάζω ένα ποίημα αισθάνομαι πως έχω κάνει κάτι μεγάλο. Πώς θα έπρεπε άραγε να νιώθει αυτός που το έγραψε αν εγώ -που μόνο το διαβάζω- αισθάνομαι έτσι; Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κατευνάσεις τους δαίμονες σου απ'αυτόν. Να τους ναρκώσεις, να τους μεθύσεις, να τους ζαλίζεις και να πέσεις από χιλιάδες μέτρα πάνω σ'ένα στρώμα από πούπουλα. Κάθε φορά αναρωτιέμαι πόσα όμορφα πράγματα έχουν γραφτεί...Δεν ξέρω αν προλαβαίνω να τα διαβάσω όλα... Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Νικηφόρου Βρεττάκου και το 2012 θα είναι μια χρονιά αφιερωμένη σ'αυτόν.

Ώρα 12 τη νύχτα...

Το χαρτί, στο τραπέζι, το χέρι μου.
Περιμένω. Όπου να'ναι θ'αρχίσουν να πέφτουν.
Η ψυχή μου δεν είναι παρά ένα σπήλαιο σιωπής που από
πάνω του κρέμονται αμέτρητοι φωτεινοί σταλαχτίτες.
Πόσοι αιώνες χρειαστήκαν για να γίνουν δεν ξέρω-είναι τα ποιήματα
που έχω να γράψω.
Ξέρω πως όσα είναι τα κύματα κι όσα τ'αστέρια είναι
τα ποιήματα που έχω να γράψω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Καιρό έχουμε να τα πούμε, σκέφτηκα. Ξεχνιέμαι όπως όλοι. Ορισμένες φορές δε, προτιμώ να μένω αόρατη. Πού και πού είναι ωραία η σιωπή. Έτσι, χωρίς λόγο. Την απολαμβάνω όπως ένα δυνατό κομμάτι, όπως ένα αγαπημένο ποίημα. Ωραία είναι. Μη μιλάς για λίγο...

Mαρία Νεφέλη: Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα και τα δαιμονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην αγάπη "γιατί" και την έχω κυλήσει στο πάτωμα. Έγιναν οι πόλεμοι και ξανάγιναν και δεν έμεινε ούτ'ένα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγματα μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκουσε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η χώρα σας; Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ'αυτό καλλιεργούνε , όσοι ξέρουν, τα ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλίπες. Και σ'αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν από θάλασσα κι από κολύμπι...
Ροές της θάλασσας και σεις των άστρων μακρινές επιρροές - παρασταθείτε μου!


Αντιφωνητής: Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα δαιμονικά του κόσμου τ'ανεξόρκιστα κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα!


Μαρία Νεφέλη: Κι απ'τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα!

Απόσπασμα από τη "Μαρία Νεφέλη" του Οδυσσέα Ελύτη.

(...)
Ο μύθος του ομφαλού ως τραύματος της γέννησης και ως ερωτικού κέντρου του σώματος αποτελεί την πηγή της προγεννητικής ζωής και τον απύθμενο κρατήρα του πόθου, όπου συγκλίνουν και συγχωνεύονται τα δυο φύλα αποκαθιστώντας την αρχέγονη ενότητα, λένε οι ειδικοί. Πράγμα το οποίο είναι εν μέρει μόνο η αλήθεια. Το ομφαλικό μυστήριο είναι πιο σύνθετο στην πραγματικότητα απ'ό,τι φαίνεται, ρίζα πολλών τελετών γονιμότητας και θηλυκών ή ανδρόγυνων θεοτήτων.
Στον άντρα, ωστόσο, όταν κοπεί ο ομφάλιος λώρος, ο αφαλός που πάντα εξέχει δεν είναι τίποτα περισσότερο από το κολόβωμα του αρχικού φαλλού που χάθηκε κατά τη γέννηση. Παρόμοια, τα στήθη του τα στολισμένα με την ψεύτικη άλω δεν εκπληρώνουν καμία λειτουργία. Στη γυναίκα ο αφαλός αναδιπλώνεται σε μια βαθιά κοιλότητα, το κοίλο δοχείο της σελήνης του Άσματος Ασμάτων στην κοιλιά της Σουλαμίτιδος, πάντα γεμάτο με το υπέροχο ποτό με το οποίο ο βασιλιάς Σολομώντας αρεσκόταν να ποτίζεται χωρίς ποτέ να κατασιγάζει τις επιθυμίες του , κι εκεί όπου εγώ, πληβείος και αγνωστικιστής, σβήνω τις δικές μου, όχι λιγότερο έντονες και ακόρεστες από εκείνες του βασιλιά. Το δικό μου δοχείο της σελήνης είναι σκαμμένο στην κοιλιά της Χιμένα, της Σουλ Άμα μου, που ξέρει να δίνεται στο όνειρο του μυστηριώδη έρωτα σαν να πέθαινε κάθε φορά κατά την έκρηξη της ηδονής.

Απόσπασμα από: Ο κατήγορος, Α. Ρ. Μπάστος

Πολιτισμός είναι...


Πρόσφατα έμαθα πως ο Οδυσσέας Ελύτης πέρα από ποιητής υπήρξε και ζωγράφος. Αυτή την περίοδο στο ίδρυμα Θεοχαράκη πραγματοποιείται μια ενδιαφέρουσα έκθεση την οποία και αποτελούν εικαστικά έργα του ίδιου.


Περισσότερες πληροφορίες:

Ο κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη: Ποίηση & Ζωγραφική.

Love is here, Starsailor

http://www.youtube.com/watch?v=MQYKF391INI


Can you feel it?
Love is here. It has never been so clear...

"Όσο έχω φωνή"... ή θα την υψώσω ή θα το βουλώσω.

"Φαινόμενα λιποθυμίας μαθητών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση λόγω ασιτίας. Η αιτία τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες τους". Αυτό άκουσα μόλις στις ειδήσεις του ραδιοφώνου. Το συνειδητοποιείτε; Για μια στιγμή αναρωτήθηκα σε ποια εποχή βρισκόμαστε, αισθάνθηκα πως ο εγκέφαλος μου έχασε επαφή, έπεσα σε ολιγόλεπτο κώμα. Μεσούσης ποιας κατοχικής περιόδου προσπαθούμε να επιβιώσουμε; Ποια πραγματικότητα προσπαθούν να μας πείσουν ότι φτιάχτηκε για εμάς; Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δημιούργησαν ένα χουντικό καθεστώς ντυμένο με σοσιαλιστικό μανδύα και το πλασάρουν ανενδοίαστα ως φιλολαϊκό πρόγραμμα εθνικής σωτηρίας. Είμαστε σάπιοι μέχρι το μεδούλι, διαβρωμένοι από τις πολιτικές σκοπιμότητες τόσων χρόνων, τα οικονομικά συμφέροντα, τα βρώμικα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Στη "Μονόπολη" πάντως έχουμε ήδη χάσει, "μπήκαμε μέσα" αλλιώς, μας τα πήραν όλα. Το ευρώ μας τσάκισε, μας έκοψε στα δυο. Πλέον, δεν δουλεύουμε -όσοι τουλάχιστον έχουν αυτή την πολυτέλεια- για να ζούμε, αλλά ζούμε για να δουλεύουμε ή μάλλον σαφέστερα ζούμε με το όνειρο μιας οποιασδήποτε επαγγελματικής ευκαιρίας και ενός βασικού μισθού 500 ευρώ και κάτι. Οι τηλεδιασκέψεις της κακιάς ώρας, οι Τροϊκανοί που δεν φαίνεται να είναι οι τελευταίοι, τα αισχρά χαμόγελα των πολιτικών έπειτα από κάθε συνάντηση, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι περικοπές επιδομάτων, το έκτακτο φορολογικό χαράτσι, οι επαγγελματικές εφεδρείες, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, αλλά και οι απολυμένοι, η αύξηση των τιμών των προϊόντων και των ειδών εστίασης, τα υπό διάλυση Πανεπιστήμια, οι πρώην υπάλληλοι του καζίνου της Πάρνηθας που πλέον ανήκουν στο διοικητικό προσωπικό πανεπιστημιακού ιδρύματος, το ανεκδιήγητο δημόσιο, η εγκληματικότητα, τα σκουπίδια που έχουν κατακλύσει τους δρόμους, ο ωχαδερφισμός, η λαμογιά και το βόλεμα είναι με πολύ απλά λόγια η ελληνική πραγματικότητα.
Πολλοί από μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, από την εκλογική ψήφο μέχρι τη συμπεριφορά μας σε καθημερινή βάση. Πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, τον εαυτό του, όμως κανείς. Από την άλλη, δεν λογαριάζουμε πλέον, κυκλοφορούμε σαν υπνωτισμένα ζόμπι στους δρόμους και αδιαφορούμε ολοένα και περισσότερο για την κατάσταση που μας περιβάλλει διότι πολύ απλά ο φόβος είναι η επικρατούσα δημόσια συνείδηση. Μια συντριπτική πλειοψηφία Ελλήνων ψηφοφόρων πάσχει από το σύνδρομο της Στοκχόλμης -στην πολιτική του version- δεν εξηγείται αλλιώς. Με άλλα λόγια, ο ψηφοφόρος θύμα εκφράζει αισθήματα θαυμασμού και αφοσίωσης στις κυβερνήσεις θύτες. Αν δεν κάνω λάθος, ο Αντώνης Σαμαράς προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Ιδού, λοιπόν, η τύχη της χώρας που για ακόμα μια φορά μετατρέπεται σε μπαλάκι του πινγκ πονγκ ανάμεσα σε δυο αιώνιους παίκτες.
Πολύ λυπάμαι για την οικονομική στενότητα που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο ο Θεόδωρος Πάγκαλος, το ευτραφές μυαλό του ΠΑΣΟΚ, όπως και για τις ανησυχίες που ταλαιπωρούν τον υπουργό/ρήτορα οικονομικών τερτιπιών Ευάγγελο Βενιζέλο για το τι μέλλει γενέσθαι με τις προσδοκίες που καλλιέργησε στους πολυαγαπημένους του ψηφοφόρους και αν τελικά θα ανταποκριθεί σε αυτές όπως πρέπει. Πολύ λυπάμαι επίσης, για τις βαριές κουβέντες που αντάλλαξαν στη Βουλή η Βάσω Παπανδρέου και ο Μανώλης Κεφαλογιάννης αμαυρώνοντας έτσι το βαρύ κλίμα κύρους και αξιοπρέπειας που επικρατεί εντός, όπως και για εκείνη τη φρατζόλα ψωμί και το μπουκάλι γάλα που έφερε μαζί της τότε η Λιάνα Κανέλη καθ'ότι έχομε και μια αισθητική.
Κάποιοι περιορίζονται στο να κλωσσούν αιωνίως επαναστατικές ιδέες χωρίς να τις θέτουν σε εφαρμογή ποτέ, κάποιοι να ξεσπούν με οργή όπου κι αν τύχει, να γκρεμίζουν και να σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμα τους, κάποιοι να απέχουν, κάποιοι να βυθίζονται στην αδράνεια, να αναισθητοποιούνται, άλλοι να εξαχρειώνονται, να εξευτελίζονται, άλλοι να προσπαθούν αδιάκοπα και να ταλαιπωρούνται, ενώ οι καλύτεροι του χωριού καθ'ότι η άγνοια φέρνει χαρά, αγωνιούν μονάχα για τις τάσεις της μόδας και περιμένουν με ανυπομονησία το καινούριο reality show "όσο έχω φωνή" - για να δικαιολογήσω και τον τίτλο- με την περσόνα Άννα Βίσση σε αποκαλυπτικές στιγμές κοινών θνητών. Και όλα αυτά όσο η Ελλάδα παραμένει μια εξυπηρετική και δουλική πόρνη.