Νομίζω πως η καθημερινότητα μου μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Έχει σίγουρα συνομωτήσει με μια δύναμη αόρατη. Περπατάω σε δρόμους γνωστούς που κάποτε έκρυβαν μικρά μυστικά, φιλοξενούσαν ψιθυριστές λέξεις, με έκρυβαν στο σκοτάδι κάποιου στενού. Περνάω συνέχεια από τα ίδια σημεία και όλα ζωντανεύουν μπρος στα μάτια μου. Το μυαλό μου φτιάχνει εικόνες. Συνέχεια τις ίδιες εικόνες. Και όλο αυτό μέσα σε δευτερόλεπτα. Με πιάνει ένα σφίξιμο στο στήθος. Κοιτάζω γύρω μου μήπως και εντοπίσω κάποια μορφή γνωστή, οικεία. Οι σκιές παίζουν μαζί μου, με κοροϊδεύουν. Κάνω να τις πιάσω κι αυτές χάνονται, εξαφανίζονται. Η ησυχία του στενού δεν βοηθάει. Ούτε ένας ήχος να μου αποσπάσει την προσοχή. Φτάνω στο σπίτι και κλείνω την πόρτα πίσω μου.