...ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ...

Αναρωτιέμαι αν το μυαλό με τα παράξενα παιχνίδια που παίζει λειτουργεί ανεξάρτητα από τις προθέσεις μου ή τολμάει να πλάσει τον ιδανικό μου κόσμο, να ξαναγεννήσει αυτά που δεν έχω και μου λείπουν. Μήπως βροντοφωνάζει όλα όσα θα έλεγα αν είχα την τόλμη, αλλά εγώ δεν ακούω; Πάντως σίγουρα με μεταφέρει εκεί που θα ήθελα πραγματικά να βρίσκομαι.

Όνειρα: το εισιτήριο προς κάθε ουράνια κατεύθυνση.

Κάθε βράδυ που τα πάντα ησυχάζουν στο σπίτι, ακουμπισμένη στο μαξιλάρι μου, περιμένω. Αν είμαι τυχερή το σεληνόφως θα τρυπώσει απ'το παράθυρο και θα χαϊδέψει σχεδόν ερωτικά το πρόσωπο μου. Ο Μορφέας έρχεται χωρίς να τον καταλάβω, με παίρνει από το χέρι και φεύγουμε. Λαθρεπιβάτες σε μια άπιαστη διαδρομή. Ποτέ δεν ξέρω τι θα συναντήσω εκεί που πάμε. Κάθε νύχτα είναι και μια πρόκληση. Είναι φορές που μεταβαίνω βίαια από τη γλυκιά μέθη του ονείρου στην πραγματικότητα του σκοτεινού δωματίου μου και όλα διαλύονται σαν σύννεφο. Μια ακαθόριστη αίσθηση με κυριεύει καθώς παλεύω με τα σκεπάσματα σαν να θέλω να τους ξεφύγω. Θα ορκιζόμουν, όμως, πως όλα αυτά τα έζησα. Ναι,σίγουρα τα έζησα. Είναι πάντα τόσο αληθινά για να είναι απεικάσματα. Κάποιες φορές ξυπνάω αναστατωμένη, άλλες πάλι εύχομαι κρυφά να είχε κρατήσει λίγο παραπάνω και να μην έσβηνε στο πρώτο φως του ήλιου.



"Θα βγει ένας ήλιος, που λες, με μαύρο γυαλί και κόκκινο φράκο, φορτωμένος βραχιόλια και δαχτυλίδια. Ένας ήλιος δικός μας, ροκάς ήλιος που θα παίξει ηλεκτρική κιθάρα και θα τραγουδά σαν παλαβός. Μόνο σ'αυτόν, που λες, μόνο σ'αυτόν θα επιτρέψω να τραγουδήσει το χαμένο μας όνειρο..."
Aλκ. Παπαδάκη.


ΑΚΟΥΣ...???