"ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ"

Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες, κανά δυο περαστικούς, όσους ήρθαν για να
μείνουν, όσους έφυγαν πριν γύρουν, τους κοινόχρηστους, τους ξένους, τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ'ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή.

Τους ανθρώπους της ζωής μου θα'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους και τους πιο κανονικούς, όσους άφησαν
σημάδι, όσους πήρε το σκοτάδι, τους εκείνους, τους τυχαίους, τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ'ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή.


Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη, φιλίες κι αγάπες που πήραν
οι δρόμοι, κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι, τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί,
φοβισμένοι, δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι, σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι, χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες, μποέμ, καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες, εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι, που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη, αγάπες που έμοιαζαν να'χουν αξία και άλλες που ξέμειναν
στη χειραψία, φτωχοί συγγενείς τους σερβίρουν τα έτοιμα, οι λογικοί κι όσοι
ζουν με το αίσθημα. . . .


Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα...

Ν.Μποφίλιου

"Κι έτσι ξαφνικά έπεσε από το ροζ της σύννεφο..."

''ΤΙ ΦΕΓΓΑΡΙ ΑΠΟΨΕ!''

Ξύπνησα κάποια στιγμή χθες βράδυ και δεν ήμουν μόνη μου. Είχε πάλι τρυπώσει απ'το παράθυρο. Μισάνοιξα τα μάτια μου και το είδα μπροστά μου. Ένας ασημένιος διάδρομος φώτισε το πρόσωπο μου. Τι όμορφο, τι μαγικό που είναι το φεγγάρι τη νύχτα...

Ω,ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ...

Κάθε τέτοια εποχή με πιάνει ένας ενθουσιασμός άλλο πράγμα, μια λυρικότητα σχεδόν λιγωτική. Όταν επιτέλους ο χειμώνας φεύγει και παίρνει μαζί του κάθε θλιβερή και μουντή σκιά μια νέα εποχή γεννιέται τόσο μέσα μου όσο και γύρω μου. Μια εποχή με ροδαλά μάγουλα και κόκκινα χείλη που μυρίζει γιασεμί και τρέχει ανέμελη σαν παιδί. Το μυαλό μου φεύγει,ταξιδεύει. Περπατάω στο δρόμο και αισθάνομαι πως πετούν δίπλα μου δεκάδες πολύχρωμες πεταλούδες. Θέλω τόσο να χορέψω ανάμεσα τους! Να ανοίξω τα χέρια, να κοιτάξω ψηλά και ν'αρχίσω να στροβιλίζομαι γύρω απ'τον εαυτό μου! Κάθε άνοιξη οι ανάσες μου είναι πιο βαθιές, φτάνουν ως τα έγκατα της ψυχής. Ζωντανεύει ένας άλλος κόσμος μέσα μου. Είμαι,όμως,και τόσο βιαστική. Έχω ήδη αρχίσει να φαντάζομαι θάλασσες, χρυσές αμμουδιές, αέρινα φορέματα, μαυρισμένα πόδια, σανδάλια με αστραφτερές πέτρες, φρουτένια κραγιόν κι αρώματα. Αισθάνομαι το αλάτι πάνω μου και μυρίζω την καρύδα του αντηλιακού μου. Δεν έχω υπομονή, είναι αλήθεια. Αυτή η ανυπομονησία, όμως, είναι το ζιζάνιο που με κρατά σε εγρήγορση, που διώχνει τη χειμωνιάτικη μελαγχολία από μέσα μου και δεν με κοιμίζει. Ένας από τους λόγους που λατρεύω την άνοιξη είναι γιατί χωρίς αυτή το καλοκαίρι δεν θα ερχόταν ποτέ. Χωρίς αυτή δεν θα μεγάλωνε η μέρα, δεν θα υπήρχε λόγος να κρεμάσω το παλτό μου και να φορέσω κοντομάνικα. Ο ουρανός δεν θα έπαιρνε αυτό το τριανταφυλλί χρώμα λίγο πριν τη δύση του ήλιου, κανένα γλυκό αεράκι δεν θα ανακάτευε τα μαλλιά μου και καμιά λουλουδάτη μυρωδιά δεν θα γαργαλούσε τη μύτη μου. Θα'θελα, έτσι για αλλαγή, μια μέρα να πετάξω πάνω στα φτερά μιας πεταλούδας κι αυτή να με πάει στα πιο όμορφα λουλούδια. Θα'θελα μια μέρα να γίνω μια μικρή παπαρούνα, να με φυσάει ο άνεμος κι εγώ να του χορεύω. Έτσι,για μια μέρα. . .



"Θέλω με σενα να κάνω αυτό που η άνοιξη κάνει στα δέντρα της κερασιάς..."

Π.Νερούντα.

...ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ...

Αναρωτιέμαι αν το μυαλό με τα παράξενα παιχνίδια που παίζει λειτουργεί ανεξάρτητα από τις προθέσεις μου ή τολμάει να πλάσει τον ιδανικό μου κόσμο, να ξαναγεννήσει αυτά που δεν έχω και μου λείπουν. Μήπως βροντοφωνάζει όλα όσα θα έλεγα αν είχα την τόλμη, αλλά εγώ δεν ακούω; Πάντως σίγουρα με μεταφέρει εκεί που θα ήθελα πραγματικά να βρίσκομαι.

Όνειρα: το εισιτήριο προς κάθε ουράνια κατεύθυνση.

Κάθε βράδυ που τα πάντα ησυχάζουν στο σπίτι, ακουμπισμένη στο μαξιλάρι μου, περιμένω. Αν είμαι τυχερή το σεληνόφως θα τρυπώσει απ'το παράθυρο και θα χαϊδέψει σχεδόν ερωτικά το πρόσωπο μου. Ο Μορφέας έρχεται χωρίς να τον καταλάβω, με παίρνει από το χέρι και φεύγουμε. Λαθρεπιβάτες σε μια άπιαστη διαδρομή. Ποτέ δεν ξέρω τι θα συναντήσω εκεί που πάμε. Κάθε νύχτα είναι και μια πρόκληση. Είναι φορές που μεταβαίνω βίαια από τη γλυκιά μέθη του ονείρου στην πραγματικότητα του σκοτεινού δωματίου μου και όλα διαλύονται σαν σύννεφο. Μια ακαθόριστη αίσθηση με κυριεύει καθώς παλεύω με τα σκεπάσματα σαν να θέλω να τους ξεφύγω. Θα ορκιζόμουν, όμως, πως όλα αυτά τα έζησα. Ναι,σίγουρα τα έζησα. Είναι πάντα τόσο αληθινά για να είναι απεικάσματα. Κάποιες φορές ξυπνάω αναστατωμένη, άλλες πάλι εύχομαι κρυφά να είχε κρατήσει λίγο παραπάνω και να μην έσβηνε στο πρώτο φως του ήλιου.



"Θα βγει ένας ήλιος, που λες, με μαύρο γυαλί και κόκκινο φράκο, φορτωμένος βραχιόλια και δαχτυλίδια. Ένας ήλιος δικός μας, ροκάς ήλιος που θα παίξει ηλεκτρική κιθάρα και θα τραγουδά σαν παλαβός. Μόνο σ'αυτόν, που λες, μόνο σ'αυτόν θα επιτρέψω να τραγουδήσει το χαμένο μας όνειρο..."
Aλκ. Παπαδάκη.


ΑΚΟΥΣ...???

Νομίζω πως η καθημερινότητα μου μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Έχει σίγουρα συνομωτήσει με μια δύναμη αόρατη. Περπατάω σε δρόμους γνωστούς που κάποτε έκρυβαν μικρά μυστικά, φιλοξενούσαν ψιθυριστές λέξεις, με έκρυβαν στο σκοτάδι κάποιου στενού. Περνάω συνέχεια από τα ίδια σημεία και όλα ζωντανεύουν μπρος στα μάτια μου. Το μυαλό μου φτιάχνει εικόνες. Συνέχεια τις ίδιες εικόνες. Και όλο αυτό μέσα σε δευτερόλεπτα. Με πιάνει ένα σφίξιμο στο στήθος. Κοιτάζω γύρω μου μήπως και εντοπίσω κάποια μορφή γνωστή, οικεία. Οι σκιές παίζουν μαζί μου, με κοροϊδεύουν. Κάνω να τις πιάσω κι αυτές χάνονται, εξαφανίζονται. Η ησυχία του στενού δεν βοηθάει. Ούτε ένας ήχος να μου αποσπάσει την προσοχή. Φτάνω στο σπίτι και κλείνω την πόρτα πίσω μου.

ΤΣΑ!!!

Ομολογουμένως πέρασε καιρός από την τελευταία φορά. Άραγε δεν είχα τίποτα να πω; Μπα. Πάντα έχω κάτι να πω. Μάλλον θα βαριόμουν να γράψω αυτά που λέω συνέχεια καθισμένη στους καναπέδες των cafe πασχίζοντας παράλληλα να ακουστώ και να επιβληθώ στη δυνατή μουσική. Η σκέψη πολλές φορές αρνείται να καταλήξει στα δάχτυλα, το τρέμει το πληκτρολόγιο. Οι λέξεις ξύνουν πληγές. Θα ονομάσω αυτή μου την αποχή "μηχανισμό απώθησης". Εκτός αυτού, μη μου πεις πως όλα πρέπει να τα ξέρουν και όλοι. Γελάς,ε; Αφού αυτή είναι η αλήθεια. Πάντα θα κρατάς κάτι μικρό -ή και μεγάλο- για σενα και για τον σκοτεινό εαυτό σου. Μυστική συνομωσία μεταξύ των δυο σας,ένα μικρό δικό σου Χόλυγουντ με καλούς, κακούς, έντονα φώτα, αλλά και ανήλιαγα στενά, πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Μη διανοηθείς, όμως, να περάσεις μπροστά από καθρέφτη. Θα αποκαλυφθούν όλα. Σε προειδοποιώ.