Ω,ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ...

Κάθε τέτοια εποχή με πιάνει ένας ενθουσιασμός άλλο πράγμα, μια λυρικότητα σχεδόν λιγωτική. Όταν επιτέλους ο χειμώνας φεύγει και παίρνει μαζί του κάθε θλιβερή και μουντή σκιά μια νέα εποχή γεννιέται τόσο μέσα μου όσο και γύρω μου. Μια εποχή με ροδαλά μάγουλα και κόκκινα χείλη που μυρίζει γιασεμί και τρέχει ανέμελη σαν παιδί. Το μυαλό μου φεύγει,ταξιδεύει. Περπατάω στο δρόμο και αισθάνομαι πως πετούν δίπλα μου δεκάδες πολύχρωμες πεταλούδες. Θέλω τόσο να χορέψω ανάμεσα τους! Να ανοίξω τα χέρια, να κοιτάξω ψηλά και ν'αρχίσω να στροβιλίζομαι γύρω απ'τον εαυτό μου! Κάθε άνοιξη οι ανάσες μου είναι πιο βαθιές, φτάνουν ως τα έγκατα της ψυχής. Ζωντανεύει ένας άλλος κόσμος μέσα μου. Είμαι,όμως,και τόσο βιαστική. Έχω ήδη αρχίσει να φαντάζομαι θάλασσες, χρυσές αμμουδιές, αέρινα φορέματα, μαυρισμένα πόδια, σανδάλια με αστραφτερές πέτρες, φρουτένια κραγιόν κι αρώματα. Αισθάνομαι το αλάτι πάνω μου και μυρίζω την καρύδα του αντηλιακού μου. Δεν έχω υπομονή, είναι αλήθεια. Αυτή η ανυπομονησία, όμως, είναι το ζιζάνιο που με κρατά σε εγρήγορση, που διώχνει τη χειμωνιάτικη μελαγχολία από μέσα μου και δεν με κοιμίζει. Ένας από τους λόγους που λατρεύω την άνοιξη είναι γιατί χωρίς αυτή το καλοκαίρι δεν θα ερχόταν ποτέ. Χωρίς αυτή δεν θα μεγάλωνε η μέρα, δεν θα υπήρχε λόγος να κρεμάσω το παλτό μου και να φορέσω κοντομάνικα. Ο ουρανός δεν θα έπαιρνε αυτό το τριανταφυλλί χρώμα λίγο πριν τη δύση του ήλιου, κανένα γλυκό αεράκι δεν θα ανακάτευε τα μαλλιά μου και καμιά λουλουδάτη μυρωδιά δεν θα γαργαλούσε τη μύτη μου. Θα'θελα, έτσι για αλλαγή, μια μέρα να πετάξω πάνω στα φτερά μιας πεταλούδας κι αυτή να με πάει στα πιο όμορφα λουλούδια. Θα'θελα μια μέρα να γίνω μια μικρή παπαρούνα, να με φυσάει ο άνεμος κι εγώ να του χορεύω. Έτσι,για μια μέρα. . .



"Θέλω με σενα να κάνω αυτό που η άνοιξη κάνει στα δέντρα της κερασιάς..."

Π.Νερούντα.

...ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ...

Αναρωτιέμαι αν το μυαλό με τα παράξενα παιχνίδια που παίζει λειτουργεί ανεξάρτητα από τις προθέσεις μου ή τολμάει να πλάσει τον ιδανικό μου κόσμο, να ξαναγεννήσει αυτά που δεν έχω και μου λείπουν. Μήπως βροντοφωνάζει όλα όσα θα έλεγα αν είχα την τόλμη, αλλά εγώ δεν ακούω; Πάντως σίγουρα με μεταφέρει εκεί που θα ήθελα πραγματικά να βρίσκομαι.

Όνειρα: το εισιτήριο προς κάθε ουράνια κατεύθυνση.

Κάθε βράδυ που τα πάντα ησυχάζουν στο σπίτι, ακουμπισμένη στο μαξιλάρι μου, περιμένω. Αν είμαι τυχερή το σεληνόφως θα τρυπώσει απ'το παράθυρο και θα χαϊδέψει σχεδόν ερωτικά το πρόσωπο μου. Ο Μορφέας έρχεται χωρίς να τον καταλάβω, με παίρνει από το χέρι και φεύγουμε. Λαθρεπιβάτες σε μια άπιαστη διαδρομή. Ποτέ δεν ξέρω τι θα συναντήσω εκεί που πάμε. Κάθε νύχτα είναι και μια πρόκληση. Είναι φορές που μεταβαίνω βίαια από τη γλυκιά μέθη του ονείρου στην πραγματικότητα του σκοτεινού δωματίου μου και όλα διαλύονται σαν σύννεφο. Μια ακαθόριστη αίσθηση με κυριεύει καθώς παλεύω με τα σκεπάσματα σαν να θέλω να τους ξεφύγω. Θα ορκιζόμουν, όμως, πως όλα αυτά τα έζησα. Ναι,σίγουρα τα έζησα. Είναι πάντα τόσο αληθινά για να είναι απεικάσματα. Κάποιες φορές ξυπνάω αναστατωμένη, άλλες πάλι εύχομαι κρυφά να είχε κρατήσει λίγο παραπάνω και να μην έσβηνε στο πρώτο φως του ήλιου.



"Θα βγει ένας ήλιος, που λες, με μαύρο γυαλί και κόκκινο φράκο, φορτωμένος βραχιόλια και δαχτυλίδια. Ένας ήλιος δικός μας, ροκάς ήλιος που θα παίξει ηλεκτρική κιθάρα και θα τραγουδά σαν παλαβός. Μόνο σ'αυτόν, που λες, μόνο σ'αυτόν θα επιτρέψω να τραγουδήσει το χαμένο μας όνειρο..."
Aλκ. Παπαδάκη.


ΑΚΟΥΣ...???

Νομίζω πως η καθημερινότητα μου μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Έχει σίγουρα συνομωτήσει με μια δύναμη αόρατη. Περπατάω σε δρόμους γνωστούς που κάποτε έκρυβαν μικρά μυστικά, φιλοξενούσαν ψιθυριστές λέξεις, με έκρυβαν στο σκοτάδι κάποιου στενού. Περνάω συνέχεια από τα ίδια σημεία και όλα ζωντανεύουν μπρος στα μάτια μου. Το μυαλό μου φτιάχνει εικόνες. Συνέχεια τις ίδιες εικόνες. Και όλο αυτό μέσα σε δευτερόλεπτα. Με πιάνει ένα σφίξιμο στο στήθος. Κοιτάζω γύρω μου μήπως και εντοπίσω κάποια μορφή γνωστή, οικεία. Οι σκιές παίζουν μαζί μου, με κοροϊδεύουν. Κάνω να τις πιάσω κι αυτές χάνονται, εξαφανίζονται. Η ησυχία του στενού δεν βοηθάει. Ούτε ένας ήχος να μου αποσπάσει την προσοχή. Φτάνω στο σπίτι και κλείνω την πόρτα πίσω μου.

ΤΣΑ!!!

Ομολογουμένως πέρασε καιρός από την τελευταία φορά. Άραγε δεν είχα τίποτα να πω; Μπα. Πάντα έχω κάτι να πω. Μάλλον θα βαριόμουν να γράψω αυτά που λέω συνέχεια καθισμένη στους καναπέδες των cafe πασχίζοντας παράλληλα να ακουστώ και να επιβληθώ στη δυνατή μουσική. Η σκέψη πολλές φορές αρνείται να καταλήξει στα δάχτυλα, το τρέμει το πληκτρολόγιο. Οι λέξεις ξύνουν πληγές. Θα ονομάσω αυτή μου την αποχή "μηχανισμό απώθησης". Εκτός αυτού, μη μου πεις πως όλα πρέπει να τα ξέρουν και όλοι. Γελάς,ε; Αφού αυτή είναι η αλήθεια. Πάντα θα κρατάς κάτι μικρό -ή και μεγάλο- για σενα και για τον σκοτεινό εαυτό σου. Μυστική συνομωσία μεταξύ των δυο σας,ένα μικρό δικό σου Χόλυγουντ με καλούς, κακούς, έντονα φώτα, αλλά και ανήλιαγα στενά, πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Μη διανοηθείς, όμως, να περάσεις μπροστά από καθρέφτη. Θα αποκαλυφθούν όλα. Σε προειδοποιώ.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ.

Η επόμενη μέρα των Ευρωεκλογών βρήκε την Ελλάδα στην ίδια ακριβώς κατάσταση. Οι πολιτικές εκπομπές έδιναν και έπαιρναν, έγιναν συζητήσεις επί συζητήσεων, ακούστηκαν πολλές και διαφορετικές απόψεις επί του θέματος. Οι ηττημένοι έκαναν για ακόμη μια φορά βαρυσήμαντες δηλώσεις αφού είχαν ήδη εκτεθεί εξαιτίας της προεκλογικής υπεραισιοδοξίας τους. Τα μέλη του ΠΑΣΟΚ και οι ψηφοφόροι του, βέβαια, πανηγύριζαν τη νίκη τους. Η νίκη αυτή σήμανε την υποτιθέμενη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, «το γύρισμα του τροχού».Ο Πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ζήτησε «εθνικές εκλογές τώρα», τώρα που οι εντυπώσεις είναι ακόμα φρέσκιες και ο κόσμος συνεπαρμένος από τη νίκη.
Παρ’όλα αυτά, το μεγάλο ποσοστό της αποχής πρωτοστάτησε ως θέμα στα δελτία ειδήσεων. Ένα γεγονός με σημασία αμφιλεγόμενη. Πόσοι απείχαν συνειδητά, πόσοι αδιαφόρησαν και πόσοι απλά βαρέθηκαν να πάνε να ψηφίσουν; Ας δεχτούμε πως ο Έλληνας πολίτης έχει αγανακτήσει, έχει κουραστεί -δικαιολογημένα πάντα- και δεν βρίσκει πια ενδιαφέρον στο υπαρκτό πολιτικό γίγνεσθαι. Ποιος είναι, όμως, αυτός και μόνο αυτός που έχει τη δυνατότητα μέσω της ψήφου του να ανατρέψει τα δεδομένα και να αναζωογονήσει το σάπιο σύστημα που μας κυβερνά; Πάλι ο Έλληνας πολίτης. Έχει τη δύναμη στα χέρια του και δεν τη χρησιμοποιεί. Από την άλλη, όμως, είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν οι συνειδήσεις του κόσμου. Οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται το διαφορετικό, δεν του δίνουν ευκαιρίες να υψώσει τη φωνή του και καταπέφτουν στα ίδια λάθη. Το καταπνίγει η συνήθεια, ο φόβος και το «βόλεμα».
Όλοι περίμεναν πως τα μικρά κόμματα θα ανέβουν, θα προσελκύσουν περισσότερο κόσμο και θα κάνουν τη διαφορά. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Οι «Οικολόγοι Πράσινοι» παραδείγματος χάριν έδειχναν να ξεχωρίζουν, γεγονός αναμενόμενο μιας και υπάρχει μεγάλη ανάγκη για ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης. Η κάλπη, όμως, έδειξε άλλα και οι οικολόγοι από ανατέλλοντες αστέρες άγγιξαν τον πάτο. Τα μόνα που σημείωσαν άνοδο στην πολιτισμένη Ευρώπη ήταν τα εθνικιστικά. Στην Αγγλία μάλιστα βγήκε πρώτο. Αναμφίβολα, πρόκειται για ανησυχητικές εξελίξεις.
Η ξενοφοβία και ο εθνικισμός διαδραματίζουν ρόλους πρωταγωνιστικούς. Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύονται ανάλογοι πολιτικοί αρχηγοί και υπόσχονται «μια Ελλάδα ελληνική» παραπλανώντας έτσι τους ψηφοφόρους με σκοπό να «γραπώσουν» την πολύτιμη ψήφο τους. Εδώ, ο ΛΑ.Ο.Σ προηγήθηκε του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Το συστατικό της «επιτυχίας» του ήταν πως έθεσε τη λαθρομετανάστευση, αλλά και τους μετανάστες γενικότερα ως μείζον πρόβλημα. Φυσικό ήταν να γυαλίσει το μάτι του Έλληνα. Η κυβέρνηση προκειμένου να μη χάσει κι άλλους ψηφοφόρους έσπευσε να πάρει μέτρα και κατέφυγε σε λύσεις ανάγκης. Το μόνο που ξέχασε όταν τους στοίβαξε σε στρατόπεδα –κατά τα άλλα χώρους υποδοχής- είναι πως πρόκειται για ανθρώπους δυστυχείς που χρήζουν βοήθειας, υποστήριξης και σωστής μεταχείρισης, χωρίς βέβαια, αυτό να σημαίνει πως ο αυστηρότερος έλεγχος στα σύνορα δεν είναι απαραίτητος.
Υπό κανονικές συνθήκες το 2011 θα έχουμε εθνικές εκλογές. Έως τότε αναμένουμε τις εξελίξεις…

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009.

Κόκκινο χτύπησε η αποχή στις φετινές Ευρωεκλογές. Αναμενόμενο ήταν. Οι δημοσκοπήσεις και τα γκάλοπ των προηγούμενων ημερών είχαν προϊδεάσει τον κόσμο και το έδαφος είχε προετοιμαστεί. Λίγο το κρασί, λίγο η θάλασσα και άλλο λίγο το αγόρι μου έδρασαν ανασταλτικά. Απ’τη μια οι κάλπες και η Αθήνα που «έβραζε» από τη ζέστη και απ’την άλλη το καλοκαίρι. Ιδού ένα πολύ μεγάλο δίλλημα. Τελικά, όμως, αποδείχτηκε πως δεν ήταν και τόσο μεγάλο. Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος ήταν ένας πολύ καλός λόγος για να αποδράσουν οι σκασμένοι Έλληνες και να ξεχυθούν στις παραλίες. Άλλοι πάλι ως μέλη των εφορευτικών επιτροπών κλείστηκαν σε σχολικές αίθουσες περιμένοντας…περιμένοντας ένα αποτέλεσμα ίδιο και απογοητευτικό. «Πρασίνισε η Ελλάδα» ακούστηκε. Εε, και τι έγινε; Η Ελλάδα έχει ξαναπρασινίσει, αλλά μυαλό δεν έβαλε. Πολλοί περίμεναν άνοδο των μικρότερων κομμάτων, αλλά ο Έλληνας αποδεικνύεται σταθερός στις λανθασμένες απόψεις του. Ποιο ήταν, λοιπόν, το μήνυμα που έστειλαν όλοι όσοι απείχαν; Απείχαν συνειδητά –όσο συνειδητή μπορεί να είναι αυτή η στάση- ή απλά αδιαφόρησαν επιδεικτικά;

Μιλήστε ελεύθερα, αλλά η ευθύνη δική σας!

Αλήθεια, μπορεί η ελευθερία να γνωρίσει όρια; Η λέξη αυτή συγκεντρώνει στη σημασία της κάτι απροσδιόριστα απέραντο μακριά από δεσμά και φόβους. Ο λόγος αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές ελευθερίας. Οι άνθρωποι επικοινωνούν, εκφράζονται, διαφωνούν, συμφωνούν, ερωτεύονται, επιλέγουν, απορρίπτουν. Με λίγα λόγια δημιουργούν και προάγουν πολιτισμό.
Η ελευθερία που πρέπει να διακρίνει το λόγο είναι δικαίωμα κεκτημένο και πανανθρώπινο άσχετα αν ακόμη και στις μέρες μας καταπατάται με διάφορους τρόπους στον κοινωνικό, επαγγελματικό και ενδοοικογενειακό τομέα. Η εποχή του Μεσαίωνα και της λογοκρισίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί, όπως επίσης και η εποχή που οι ναζί έκαιγαν τα βιβλία. Όλοι έχουν δικαίωμα ανεξαρτήτως φύλου και χρώματος να εκφράζουν ανοιχτά τις απόψεις τους χωρίς να κινδυνεύει η ζωή τους. Από την άλλη πλευρά, όμως το ρητό που λέει πως «η ελευθερία μου σταματά εκεί που ξεκινά του άλλου» είναι σοφό. Οι προσωπικές απόψεις των ανθρώπων δεν ταυτίζονται πάντα μεταξύ τους, μπορεί να μην πλησιάζουν καν. Αυτό είναι υγιές και απαιτεί σεβασμό. Ο καθένας έχοντας διαμορφώσει συνείδηση μπορεί να διαφωνήσει με τα εκάστοτε λεγόμενα, αλλά πολιτισμένα, προϋπόθεση που δυστυχώς πολλές φορές δεν τηρείται. Οι περισσότεροι παρασύρονται απ’το συναίσθημα και προκειμένου να υπερισχύσει η άποψη τους προβαίνουν σε πράξεις ακραίες. Η μισαλλοδοξία που συχνά διακρίνει την ανθρώπινη συμπεριφορά έχει αποτελέσματα δυσάρεστα. Αρκεί να θυμηθούμε τον αστυνομικό που έσκισε το Κοράνι πριν λίγο καιρό στο κέντρο της Αθήνας. Αυτή ήταν προφανώς μια πράξη που είχε σκοπό να προσβάλει το διαφορετικό, να τονίσει σ’αυτό πως είναι παρείσακτο. Γιατί να γίνει όμως; Γιατί το διαφορετικό ενοχλεί τόσο στον τόπο μας;
Σαφώς υπάρχουν και ακραίες απόψεις, εθνικιστικές, ρατσιστικές, φασιστικές οι οποίες ακούγονται πολλές φορές απροκάλυπτα. Καλά κάνουν και υπάρχουν παρ’όλα αυτά, αρκεί να μην πραγματοποιούνται και να μείνουν θαμμένες στο σκονισμένο σεντούκι της ιστορίας. Αν δεν υπήρχαν αυτές τότε δεν θα ξεχώριζαν οι λαμπρές δημοκρατικές ιδέες, δεν θα ξεχώριζαν οι άνθρωποι. Οφείλουν την ύπαρξη τους σε μυαλά διεστραμμένα και όσοι τις προασπίζουν τότε κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν αναλόγως. Η ευθύνη είναι δική τους. Από τον σημερινό μας κόσμο δεν εκλείπουν τέτοιου είδους στοιχεία. Είναι, όμως, απαραίτητο να μειωθούν έως ότου αφανιστούν και αυτό θα γίνει μόνο με ανοιχτούς τους ορίζοντες, μόνο με το μυαλό και το πνεύμα σε εγρήγορση. Μόνο ο λόγος μπορεί να διαδώσει και να φυτέψει το σπόρο της πραγματικής δημοκρατίας.
Καλό είναι να υπάρχει πληθώρα απόψεων, να ακούγονται και να προασπίζονται ελεύθερα. Καλύτερο θα ήταν, όμως, να λαμβάνονται υπ’όψιν ο χρόνος και τα δεδομένα και τα δικά μας (δεδομένα) χωλαίνουν. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη από ανθρωπιά –μια λέξη που κοντεύει να χάσει τη σημασία της- , από φως και διαφάνεια.
Ας συζητήσουμε κι ας διαφωνήσουμε. Το κέρδος αυτής της διαδικασίας είναι πολύτιμο.